Wideo

W chorobach alergicznych skóry przesuszony naskórek może uruchamiać kaskadę problemów: od łatwiejszego przenikania alergenów, przez stan zapalny i świąd, po bezsenność, przewlekły stres oraz poważne konsekwencje psychiczne. Jak podkreśla prof. Roman Nowicki, diagnostyka powinna zaczynać się od oceny dermatologicznej, a leczenie - od przywracania skórze jej funkcji ochronnej i właściwie prowadzonej terapii miejscowej. Dopiero w dalszej kolejności należy rozważyć leczenie systemowe.

W Polsce obrażenia spowodowane przez broń palną i wybuchy wciąż należą do rzadkości, nie mogą jednak pozostawać poza uwagą cywilnego systemu ochrony zdrowia. Jak podkreślał podczas 6. Forum Intensywnej Terapii prof. Waldemar Machała, przygotowanie do postępowania z tego typu urazami powinno obejmować cały łańcuch opieki — od ratowników medycznych i zespołów SOR po chirurgów oraz lekarzy intensywnej terapii.

Pacjent zgłasza bóle brzucha, wzdęcia lub biegunki po jedzeniu, ale przyczyna problemu wcale nie musi być oczywista. Takie objawy mogą sugerować IBS, nietolerancje pokarmowe, celiakię albo pełnoobjawową alergię grożącą anafilaksją. Diagnoza bywa trudna. – Kluczowy jest szczegółowy wywiad i ocena czasu pojawienia się objawów po spożyciu pokarmu – mówi prof. Natalia Ukleja-Sokołowska z Katedry i Kliniki Alergologii, Immunologii Klinicznej i Chorób Wewnętrznych Collegium Medicum w Bydgoszczy Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.

W oddziale intensywnej terapii są sytuacje, w których kolejne procedury nie ratują już życia, lecz jedynie przedłużają odchodzenie. Dla zespołu OIT oznacza to jedną z najtrudniejszych decyzji: odstąpić od terapii daremnej. - Koniec działań ukierunkowanych na wyleczenie nie oznacza, że nasza praca jest zakończona - mówi mgr piel. Marzena Pęgiel. 12 maja obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Pielęgniarek i Położnych.

Obniżenie kryterium liczby eozynofili, możliwość prostego switchu terapii biologicznej oraz dopuszczenie leczenia biologicznego u kobiet w ciąży – to najważniejsze zmiany, które są potrzebne w programie lekowym B.44. Jak podkreśla dr hab. Piotr Dąbrowiecki, obecne zapisy utrudniają dostęp do leczenia niektórym pacjentom.

Specjaliści zajmujący się chorymi na astmę w Polsce konfrontują się z różnymi utrudnieniami w swojej praktyce terapeutycznej. Debata pt. „Astma jako wyzwanie cywilizacyjne. Od edukacji i profilaktyki do nowoczesnych standardów leczenia w programie B.44”, zorganizowana z okazji Światowego Dnia Astmy, unaoczniła potrzebę poprawy opieki nad pacjentami. Eksperci wskazali m.in. na pilną aktualizację programu lekowego, poczynając od urealnienia progów kwalifikacyjnych po zniesienie biurokratycznych barier przy zmianie terapii.

Czy oddziały alergologiczne są jeszcze potrzebne? Dziś trafiają tam pacjenci onkologiczni po wstrząsach anafilaktycznych, chorzy wymagający desensytyzacji przed kolejną dawką chemioterapii czy osoby z ciężkimi reakcjami polekowymi. – Bez takich oddziałów nie bylibyśmy w stanie leczyć tych pacjentów – mówi prof. dr hab. med. Marek Niedoszytko. I dodaje, że to nie alergologia obciąża szpitale, lecz kosztowne programy lekowe. – Trudno odmówić choremu terapii, która może uratować mu życie. Robimy to, mając świadomość, że być może w ten sposób topimy szpital – przyznaje.

Rok 2025 był najlepszy w historii polskiej transplantologii — według Ministerstwa Zdrowia wykonano łącznie 2404 transplantacje, a Poltransplant wskazuje na 2298 przeszczepień narządów od zmarłych dawców i 106 od dawców żywych. Prof. Radosław Owczuk podkreśla, że rekord nie oznacza wykorzystania wszystkich możliwości systemu. Dalszy wzrost zależy m.in. od aktywności szpitali w identyfikacji potencjalnych dawców, większej świadomości społecznej i skutecznego przeciwdziałania dezinformacji wokół śmierci mózgu.

Standardowe testy krzepnięcia nie wystarczają do precyzyjnej oceny hemostazy, a decyzja o przetoczeniu składników krwi nie powinna opierać się wyłącznie na jednym parametrze laboratoryjnym. - Współczesne podejście do transfuzji wymaga uwzględnienia obrazu klinicznego, ryzyka procedury, dynamiki zmian i możliwości leczenia przyczynowego - mówi dr hab. Piotr Czempik ze Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach.

W razie konfliktu zbrojnego lub innego zdarzenia masowego wielu poszkodowanych trafi nie do placówek wojskowych, lecz do szpitali cywilnych. Dla anestezjologów i intensywistów oznacza to pracę w ramach zespołu urazowego, znajomość zasad medycyny taktycznej oraz gotowość do podejmowania decyzji, które w warunkach pokoju wydają się niewyobrażalne. — Najbardziej psychicznie obciążającą częścią tej pracy jest triaż: decyzja, kogo ratujemy, a kogo nie jesteśmy w stanie uratować — mówi prof. Waldemar Machała, specjalista anestezjologii i intensywnej terapii oraz medycyny ratunkowej.

Nawracające „zapalenia oskrzeli”, kolejne antybiotykoterapie, lęk przed steroidem wziewnym oraz pacjent, który odstawia leczenie, gdy tylko mijają kaszel i duszność - to wciąż codzienność w astmie. Prof. Marcin Moniuszko i dr hab. Piotr Dąbrowiecki przed kamerą „Pulsu Medycyny” rozmawiają o tym, dlaczego u części chorych rozpoznanie pojawia się zbyt późno, a leczenie bywa prowadzone od zaostrzenia do zaostrzenia.

Otwarte oddziały intensywnej terapii wciąż nie są w Polsce standardem, choć obecność bliskich może mieć istotne znaczenie dla chorego, zwłaszcza wybudzanego, majaczącego lub umierającego. — Jeżeli pacjent czuje obecność najbliższych, słyszy ich głos i czuje ich dotyk, jest spokojniejszy, a proces leczenia i pielęgnacji przebiega sprawniej — mówi mgr piel. Marzena Pęgiel, prezes Polskiego Towarzystwa Pielęgniarek Anestezjologii i Intensywnej Opieki.

W oddziale intensywnej terapii decyzja o wdrożeniu antybiotykoterapii powinna wynikać z realnego podejrzenia zakażenia bakteryjnego, a nie z samego pogorszenia stanu chorego czy wzrostu parametrów zapalnych. O tym, gdzie przebiega granica między leczeniem ratującym życie a nieuzasadnioną ekspozycją na antybiotyki, mówił podczas 6. Forum Intensywnej Terapii prof. Mirosław Czuczwar.

Rak piersi HR+/HER2- jest najczęstszym podtypem biologicznym raka piersi. Przez lata podstawą leczenia pozostaje hormonoterapia, często w skojarzeniu z nowoczesnymi lekami celowanymi. Jak dziś patrzymy na rolę hormonoterapii w zaawansowanym HR+ raku piersi – czy nadal jest to strategia, którą klinicyści starają się utrzymać tak długo, jak to możliwe? Na te i inne pytania odpowiada dr n. med. Katarzyna Pogoda, przewodniczącą Sekcji Raka Piersi Polskiego Towarzystwa Onkologii Klinicznej.

U co dziesiątej pacjentki Narodowego Instytutu Onkologii w Warszawie z rakiem piersi wynik badania w kierunku mutacji w genach BRCA1 i BRCA2 okazał się dodatni. To naprawdę spora grupa - mówi dr Katarzyna Pogoda, przewodnicząca Sekcji Raka Piersi Polskiego Towarzystwa Onkologii Klinicznej. Ekspertka wyjaśnia, jaką rolę odgrywa dziś wykrycie omawianych nieprawidłowości genetycznych w podejmowaniu decyzji terapeutycznych u chorych z tym najczęstszym kobiecym nowotworem.

Towarzystwo Internistów Polskich (TIP) finalizuje aktualizację wytycznych dotyczących zapobiegania terapii daremnej poza oddziałami intensywnej terapii. Jak zapowiada prof. Wojciech Szczeklik, nowa wersja dokumentu mocniej wyeksponuje nie tylko kwestie definicji i procedur, ale też standard postępowania wobec pacjentów, którzy nie mogą już sami podejmować decyzji.


Pierwsze polskie wytyczne dotyczące dostępów centralnych u pacjentów krytycznie chorych, opracowane przez ekspertów Polskiego Towarzystwa Anestezjologii i Intensywnej Terapii zgodnie z metodologią GRADE, mają ujednolicić praktykę i ograniczyć ryzyko powikłań. Jak podkreśla dr hab. Mateusz Zawadka, dokument nie tylko porządkuje wybór miejsca kaniulacji i techniki zabiegu, ale też jasno pokazuje siłę rekomendacji oraz poziom dowodów stojących za poszczególnymi zaleceniami.

Planowane zmiany w systemie rezydentur budzą poważny niepokój części środowiska anestezjologów i intensywistów. Prof. Radosław Owczuk ocenia, że złagodzenie wymogów akredytacyjnych może uderzyć w jakość kształcenia przyszłych specjalistów. Jego zdaniem zamiast uproszczeń „na papierze” potrzebne są: długofalowe prognozowanie potrzeb kadrowych, rzetelna ocena ośrodków szkolących i uważniejsze wsłuchiwanie się decydentów w głos praktyków.

Pacjent pracuje, realizuje obowiązki zawodowe i rodzinne, z pozoru dobrze radzi sobie w codziennym funkcjonowaniu. Nie zgłasza wprost objawów depresyjnych, chociaż częściej mówi o przewlekłym zmęczeniu, osłabieniu i dolegliwościach somatycznych. Taki obraz może opóźniać rozpoznanie depresji o maskowanej, nietypowej prezentacji. O pułapkach diagnostycznych i potrzebie indywidualizacji terapii mówi specjalistka psychiatrii dr hab. Małgorzata Urban-Kowalczyk.

O skuteczności leczenia przewlekłego decyduje nie tylko właściwy dobór terapii, ale także to, czy pacjent rzeczywiście stosuje ją zgodnie z zaleceniami. Prof. Piotr Jankowski podkreśla, że poprawa adherencji wymaga nie tylko edukacji chorego, lecz także lepszej komunikacji, upraszczania schematów leczenia i systemowego wsparcia lekarza.

W polskim systemie ochrony zdrowia wciąż brakuje jasnej drogi dla osób z chorobą otyłościową. Jak podkreśla Ewa Godlewska, prezes Fundacji na Rzecz Leczenia Otyłości, ani nowoczesna farmakoterapia, ani operacja bariatryczna nie są „cudownymi eliksirami”. Skuteczna terapia wymaga bowiem wielospecjalistycznego zespołu – lekarza, psychologa i dietetyka – oraz systemowych rozwiązań, na które pacjenci czekają od lat.

Choroba otyłościowa nie jest wyłącznie problemem metabolicznym. Zwiększa ryzyko nadciśnienia tętniczego, zaburzeń lipidowych, przewlekłego stanu zapalnego i niewydolności serca, a jej konsekwencje w największym stopniu uderzają w układ sercowo-naczyniowy – podkreśla prof. Agata Bielecka-Dąbrowa.

Czeka nas gwałtowny wzrost liczby absolwentów medycyny – nawet do 10–11 tys. rocznie. To oznacza konieczność stworzenia od 70 do 80 tys. miejsc akredytacyjnych, podczas gdy dziś jest ich około 50 tys. – Musimy je rozwijać, także w mniejszych ośrodkach, jednocześnie pilnując, by nie odbyło się to kosztem jakości kształcenia – podkreślali uczestnicy debaty zorganizowanej przez „Puls Medycyny”. Jakie zmiany są konieczne, by pogodzić rosnącą liczbę medyków z utrzymaniem wysokich standardów szkolenia?

Największe wyzwania systemu ochrony zdrowia pozostają od lat niezmienne: niedobory kadr, spory o finansowanie i trudności w wypracowaniu wspólnego modelu działania. Zdaniem Pawła Łangowskiego, dyrektora ds. Public Affairs w Medicover, potrzebna jest dziś nie tyle kolejna odsłona tej samej debaty, ile nowe otwarcie oparte na współpracy, wykorzystaniu sprawdzonych rozwiązań i większym włączeniu partnerów społecznych.

Lęk często ukrywa się pod postacią kołatania serca, bólu w klatce piersiowej, bezsenności, dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego czy przewlekłego napięcia. Jak odróżnić napad paniki od lęku uogólnionego, kiedy wdrożyć leczenie i o czym trzeba pamiętać przy doborze farmakoterapii – wyjaśnia psychiatra dr n. med. Piotr Wierzbiński.

Nowoczesne metody leczenia nie tylko zapewniają wyższą skuteczność terapeutyczną, ale przede wszystkim stwarzają możliwość zrównoważenia finansowego systemu opieki zdrowotnej. Według Aleksandra Kwiecińskiego, dyrektora firmy AbbVie Polska, innowacje w medycynie oraz szeroko zakrojone programy profilaktyczne, takie jak „Moje Zdrowie”, stanowią fundament nowoczesnego i efektywnie działającego państwa.

Wsparcie zdrowia psychicznego pacjentek z rakiem piersi jest nieodzownym elementem kompleksowego leczenia onkologicznego. O tym, z jakimi emocjami zmagają się chore i jakiego wsparcia psychologicznego potrzebują, rozmawiamy w programie "Oblicza Medycyny" z dr n. med. Katarzyną Pogodą, specjalistką onkologii klinicznej.

Internet i media społecznościowe stały się dziś jednym z głównych źródeł wiedzy o zdrowiu. Jeśli zabraknie w nich lekarzy, tę przestrzeń szybko wypełnią uproszczenia, mity i pseudonauka – podkreśla prof. Marzena Dębska. Wskazuje również na konieczność wczesnego rozpoczynania edukacji zdrowotnej i wyjaśnia, dlaczego współczesna medycyna potrzebuje nie tylko faktów, ale i przystępnego języka.

To nie dopalacze czy substancje odurzające, ale leki z domowej apteczki stanowią dziś główne wyzwanie dla toksykologów i lekarzy SOR. Dr n. med. Eryk Matuszkiewicz alarmuje: aż 70 proc. hospitalizacji toksykologicznych to efekt nadużywania farmaceutyków, często przyjmowanych nieświadomie w ramach niebezpiecznej polipragmazji.

Zmiany w kształceniu przyszłych ortopedów i traumatologów narządu ruchu są ukierunkowane na medycynę pola walki. - Potrzebna jest grupa osobnych specjalistów, również w naszej dziedzinie, która jest jedną z dwóch najważniejszych - obok chirurgii - jeśli chodzi o medycynę pola walki - mówi prof. Jarosław Czubak, dyrektor Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego im. prof. A. Grucy Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Otwocku.