Migotanie przedsionków

U osób z migotaniem przedsionków kardiolodzy najbardziej obawiają się powikłań zakrzepowo-zatorowych, przede wszystkim udaru niedokrwiennego mózgu. Podstawą terapii u chorych z utrwalonym bądź napadowym migotaniem jest więc leczenie przeciwkrzepliwe. Sytuacja się komplikuje, gdy trzeba połączyć leczenie przeciwkrzepliwe z przeciwpłytkowym, co często ma miejsce u chorych po zawale serca.

Opinia neurologa: Udar niedokrwienny mózgu u chorych z migotaniem przedsionków (ang. atrial fibrillation, AF) w porównaniu do udaru niedokrwiennego o innej etiologii powoduje zwykle większy deficyt neurologiczny, gorszą sprawność poudarową i większe ryzyko zgonu.

Nowe doustne antykoagulanty to grupa leków, która istotnie zmieniła metody prewencji udaru mózgu u pacjentów z niezastawkowym migotaniem przedsionków. Od 2010 r., kiedy w USA zarejestrowano pierwszy nowy doustny antykoagulant dabigatran, zaczął się zmierzch półwiecznej hegemonii warfaryny w tej dziedzinie. Na czym polega przełomowe znaczenie nowych doustnych antykoagulantów (ang. non-vitamin K antagonist oral anticoagulants, NOACs)?

Migotanie przedsionków dotyczy 1-2 proc. populacji — w Polsce co najmniej 300 tys. pacjentów. Zdaniem specjalistów, liczba ta w ciągu 20-30 lat podwoi się ze względu na starzenie się społeczeństwa (już dziś w grupie osób powyżej 80. roku życia migotanie przedsionków występuje u 10 proc.).

W ostatnich latach pojawiły się nowe leki przeciwzakrzepowe. Z badań wynika, że są co najmniej tak samo skuteczne, jak warfaryna, ale znacznie bezpieczniejsze. Zmniejszają ryzyko najgroźniejszych krwawień śródmózgowych. Zgodnie z obowiązującymi wytycznymi, nowe leki są preferowane w profilaktyce udaru mózgu przy współistnieniu niezastawkowego migotania przedsionków.

Ocena ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych jest priorytetowym postępowaniem u chorych z migotaniem przedsionków. „Należy bardzo starannie wyselekcjonować pacjentów, którzy powinni być leczeni przeciwkrzepliwie, wprowadzać bez obaw to leczenie i bardzo ściśle tych pacjentów monitorować” — mówi dr hab. n. med. Michał Ciurzyński.

Dawkowanie warfaryny oparte na badaniu farmakogenetycznym jest związane z lepszą kontrolą INR w zakresie wartości referencyjnych niż standardowe dawkowanie przy rozpoczynaniu leczenia przeciwkrzepliwego. Dowiodło tego badanie, którego wyniki opublikowano na łamach „New England Journal of Medicine”.

Krótkookresowe leczenie antyarytmiczne pacjentów z migotaniem przedsionków po kardiowersji jest mniej efektywne niż leczenie długookresowe – dowiodło badanie, którego wyniki przedstawiono na łamach najnowszego wydania czasopisma Lancet.

Dronedaron - niedawno wprowadzony na rynek lek przeciwarytmiczny może nie być tak skuteczny i bezpieczny jak wynikało z badania klinicznego ATHENA, na którym przede wszystkim oparto decyzję o rejestracji leku.

Migotanie przedsionków (AF) jest najczęściej spotykanym w praktyce klinicznej zaburzeniem rytmu, także w przypadkach bez strukturalnych chorób serca, które zwiększa ryzyko udaru mózgu, niewydolności serca i zgonu. Czynnikami zwiększającymi ryzyko wystąpienia AF są: wiek, bezdech senny, wady zastawkowe, nadciśnienie tętnicze, otyłość, płeć męska i cukrzyca typu 2.

Stara zasada, że lepiej zapobiegać powstawaniu choroby, niż później leczyć jej następstwa, w przypadku chorych z napadowym migotaniem przedsionków nie zawsze się sprawdza.