Migotanie przedsionków

Nadciśnienie tętnicze stanowi zarówno czynnik ryzyka wystąpienia migotania przedsionków, jak i częsty stan współistniejący u pacjentów z migotaniem przedsionków.

Najnowsze doniesienia wskazują na związek spożywania nawet małych ilości alkoholu ze zwiększonym ryzykiem zgonu. Wiadomo również, że spożycie alkoholu jest związane z niebezpieczeństwem wystąpienia migotania przedsionków zarówno de novo, jak i kolejnego napadu AF.

Wytyczne jednoznacznie wskazują, że prawidłowe leczenie migotania przedsionków powinno uwzględniać dobrą kontrolę ciśnienia tętniczego. Jak osiągnąć ten cel?

Nadciśnienie tętnicze sprzyja rozwojowi migotania przedsionków. A ryzyko wystąpienia tej arytmii wzrasta z wiekiem. Szacuje się, że w populacji po 75.-80. roku życia to problem zdrowotny nawet co trzeciej osoby. - Dlatego wytyczne jednoznacznie wskazują, że prawidłowe leczenie migotania przedsionków uwzględnia dobrą kontrolę ciśnienia tętniczego - zwraca uwagę prof. Marcin Grabowski.

Aktywność fizyczna pomaga nie tylko w prewencji, ale też w leczeniu chorób serca. Badanie ACTIVE-AF pokazało, że u pacjentów z migotaniem przedsionków, którzy oprócz przyjmowania leków dodatkowo ćwiczyli, istotnie malało ryzyko nawrotu tej arytmii.

Podczas kongresu Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (ESC) 2021 ogłoszono wyniki badań, które – zdaniem komentatorów - istotnie wpłyną na codzienną praktykę kliniczną. To m.in. badania dotyczące pacjentów z niewydolnością serca i migotaniem przedsionków.

Zbyt wysokie i źle kontrolowane ciśnienie sprzyja rozwojowi migotania przedsionków (AF). Im jesteśmy starsi, tym większe ryzyko wystąpienia tej arytmii. Szacuje się, że wśród osób po 75.-80. roku życia to problem zdrowotny nawet co trzeciego pacjenta.

Migotanie przedsionków (atrial fibrillation, AF) jest najczęstszą tachyarytmią przedsionkową i trzecią pod względem częstości (po przedwczesnych pobudzeniach nadkomorowych i komorowych) arytmią serca. Mimo postępu w leczeniu AF, arytmia ta pozostaje jedną z głównych przyczyn udarów niedokrwiennych mózgu, niewydolności serca, wzrostu chorobowości i zgonów sercowo-naczyniowych.

W trakcie kongresu Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego ogłoszono nowe wytyczne dotyczące postępowania w zakresie leczenia pacjentów z migotaniem przedsionków. Co zmieniło się w rekomendacjach? – zapytaliśmy prof. dr. hab. n. med. Marcina Grabowskiego z I Kliniki i Katedry Kardiologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Jak skutecznie leczyć migotanie przedsionków — arytmię, która dotyka nawet 20 proc. osób po 65 roku życia? Odpowiedzi udzielają eksperci programu edukacyjnego Akcja Ablacja, skierowanego do pacjentów kardiologicznych. Nowy portal www.akcjaablacja.pl już działa.

„Zastosowanie zintegrowanej ścieżki leczenia ABC (ABC pathway) u pacjentów z migotaniem przedsionków redukuje znamiennie śmiertelność chorych z tą arytmią” — powiedział prof. Gregory Lip, światowej sławy ekspert w dziedzinie AF, który był gościem specjalnym tegorocznego kongresu PTK w Katowicach.

Migotanie przedsionków (AF) - groźna arytmia typowa dla wieku podeszłego - jest jedną z głównych przyczyn udaru niedokrwiennego mózgu. O najnowszych danych, badaniach, możliwościach diagnostyki i terapii AF dyskutowali kardiolodzy zgromadzeni na XXIII Międzynarodowym Kongresie Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego w Katowicach.

Podczas XXIII Międzynarodowego Kongresu PTK, w ramach sesji pt. „Odpowiedzi na pytania każdego kardiologa”, dyskutowano o najważniejszych wyzwaniach w obszarze zaburzeń rytmu serca.

Czy istnieje aktywność fizyczna dobra dla każdego, dlaczego „pakowanie” na siłowni jest nieodpowiednie dla serca, kiedy pulsometr może… skłamać i czy pacjent z rozrusznikiem powinien bać się sportu – odpowiada dr hab. med. Ewa Jędrzejczyk-Patej z Sekcji Rytmu Serca Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego.

Przez ponad pół wieku w prewencji udaru mózgu i powikłań zakrzepowo-zatorowych u chorych z migotaniem przedsionków (atrial fibrillation, AF) stosowano jedynie pochodne kumaryny. Chodzi o antagonistów witaminy K (VKA): warfarynę, częściej zapisywaną w krajach zachodnich, oraz acenokumarol — przez długi czas jedyną pochodną kumaryny dostępną w Polsce.

Modyfikacja czynników ryzyka w prewencji wtórnej migotania przedsionków (AF) ma istotne znaczenie. Do modyfikowalnych czynników ryzyka należą: nadciśnienie tętnicze, nadwaga i otyłość, brak aktywności fizycznej, spożycie alkoholu oraz refluks żołądkowo-przełykowy.

Nawet co piąty udar mózgu w Polsce jest skutkiem migotania przedsionków. Zabieg zamknięcia uszka lewego przedsionka wykonuje się u pacjentów z tą arytmią, u których leczenie innymi metodami nie jest skuteczne.

W krioablacji ujemne temperatury stosuje się po to, by precyzyjnie unieszkodliwić fragmenty tkanek odpowiedzialne za wadliwe przewodzenie impulsów elektrycznych w sercu. Ablacja z użyciem zimna ma największe zastosowanie w eliminowaniu przyczyny migotania przedsionków. W tej terapii skuteczność krioablacji sięga nawet 80 proc.

Krioablacja, technika bezpieczna i refundowana, jest z sukcesami wykorzystywania w przeciwdziałaniu migotaniu przedsionków. Jej skuteczność sięga nawet 80 proc.

Doustne leki przeciwkrzepliwe niebędące antagonistami witaminy K (NOAC) są obecnie lekami preferowanymi u osób z migotaniem przedsionków (AF) rozpoczynających antykoagulację (ESC, zalecenie I A). Nie są one wskazane u chorych z umiarkowaną lub ciężką stenozą mitralną oraz ze sztucznymi zastawkami serca. Szacuje się, że 93 proc. pacjentów z migotaniem przedsionków to kandydaci do leczenia NOAC.

Lekarze z Kliniki Kardiologii Interwencyjnej i Zaburzeń Rytmu Serca Uniwersytetu Medycznego w Łodzi jako pierwsi w Polsce na początku lipca wykonają zabieg ablacji w leczeniu migotania przedsionków na podstawie informacji z rezonansu magnetycznego.

Wywołane hałasem zdenerwowanie może powodować migotanie przedsionków, a przez to zwiększać nawet ryzyko udarów. W największym stopniu dotyczy to dźwięków niechcianych nocą, np. odgłosów przelatujących nisko samolotów.

Mimo postępów w leczeniu zachowawczym i zabiegowym pacjentów z migotaniem przedsionków (MP), arytmia ta pozostaje jedną z najczęstszych przyczyn udarów niedokrwiennych mózgu i niewydolności serca. Trudności diagnostyczne stwarza nieme migotanie przedsionków, niepowodujące żadnych objawów klinicznych.

Najskuteczniejszą metodą leczenia arytmii serca, takich jak migotanie przedsionków, jest małoinwazyjny zabieg nazywany ablacją – powiedział w piątek w Warszawie prof. Paweł Ptaszyński z Kliniki Elektrofizjologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi.

O wskazaniach i przeciwwskazaniach do ablacji w migotaniu przedsionków oraz skuteczności tego zabiegu rozmawiamy z dr. hab. n. med. Pawłem Derejko, ordynatorem Oddziału Kardiologii i Chorób Wewnętrznych w Szpitalu Medicover.

Czy aktywność fizyczna, picie alkoholu i kawy są czynnikami ryzyka migotania przedsionków? Czy leczenie przeciwkrzepliwe w 100 proc. chroni pacjentów z migotaniem przedsionków przed udarem niedokrwiennym? Czy chory leczony antagonistą witaminy K powinien stosować dietę z ograniczoną zawartością witaminy K? Omawiamy fakty i mity o migotaniu przedsionków.

Liczba osób z migotaniem przedsionków, groźnym zaburzeniem rytmu serca, zwiększającym ryzyko udaru mózgu, rośnie w alarmującym tempie – mówili eksperci na kongresie Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (ESC) w Rzymie.

Leczenie przeciwkrzepliwe jest kluczowe w zabezpieczaniu chorych z migotaniem przedsionków przed udarem mózgu, a także w leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) oraz w prewencji nawrotów tych chorób. Terapie przeciwkrzepliwe wiążą się jednak z ryzykiem wystąpienia powikłań krwotocznych.

Rejestr Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego pokazuje, że nawet 20-25 proc. chorych z migotaniem przedsionków, nigdy nie miało objawów tej arytmii. Tymczasem wczesne wykrycie migotania przedsionków ma decydujące znaczenie dla powodzenia leczenia i uniknięcia udaru mózgu.

Zarówno żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, jak i migotanie przedsionków to często występujące schorzenia o potencjalnie śmiertelnych konsekwencjach. Oba są też wskazaniem do zastosowania leczenia przeciwkrzepliwego za pomocą doustnych antykoagulantów.