Wyobraźmy sobie, że minister zdrowia staje przed wyjątkowo trudnym zadaniem. Ma pieniądze na leczenie tylko jednej choroby. Jednej, żadnej więcej. Trzeba wybrać. Rak? Choroby serca? Cukrzyca? A może choroby neurologiczne? Lista byłaby długa, a każda odpowiedź dawałaby się przekonująco uzasadnić.
Oficjalny katalog liczy 86 specjalizacji lekarskich i lekarsko-dentystycznych, ale różnice między nimi są ogromne. Jedne oferują setki miejsc rezydenckich i niemal pewne zatrudnienie, inne wysokie stawki w sektorze prywatnym. Są też takie, które pozwalają zachować przewidywalny grafik, oraz te, na które zapotrzebowanie będzie rosło przez kolejne dekady.
Państwo ponosi ogromne koszty edukacji przyszłych lekarzy dentystów. Jednocześnie tworzy warunki, w których ci sami specjaliści nie mają żadnego racjonalnego powodu, by pracować w publicznym systemie. W efekcie dentyści są kształceni - za pieniądze podatników - głównie dla prywatnych gabinetów. Tych samych podatników, których często nie stać na leczenie stomatologiczne.
Nie każde ognisko zakażeń oznacza początek globalnego kryzysu. Choć eksperci uspokajają, że nie grozi nam kolejny paraliż, najnowsze doniesienia skłaniają do zadania znacznie ważniejszego pytania: czy system ochrony zdrowia wyciągnął wnioski po pandemii COVID-19, czy jedynie przypudrował stare problemy?
Kodeksy etyczne są podobno niczym katechizmy - skróconym imperatywem dochowania podstawowych wartości, utrwalonych przez wiele pokoleń. Medycyna nie jest tu wyjątkiem. Odebranie dyplomu z rąk rektora czy dziekana lekarskiego fakultetu, po złożeniu przyrzeczenia lekarskiego, już czyni lekarza beneficjentem, a nie niewolnikiem Kodeksu Etyki Lekarskiej (KEL).
Sędziwy Hipokrates i nowożytny Tomasz Judym to najczęstsza para rodem ze stanu lekarskiego, którą mają w zanadrzu wszelkiej maści hejterzy, drążący temat. Czy w polskiej służbie zdrowia skończyło się łapówkarstwo? Dwoi się i troi obecny resort sprawiedliwości oraz sejmowe komisje rozliczeniowe, przed którymi obwiniani luminarze Zjednoczonej Prawicy, nawet ci z drugiego szeregu, na razie grają na nosie opinii publicznej.
To już blisko 100 dni urzędowania minister zdrowia Izabeli Leszczyny. Zapowiadane przez rząd zmiany w systemie ochrony zdrowia, mające poprawić dostępność lekarzy i zwiększyć jakość samych świadczeń, pozostają wciąż w sferze deklaracji. Póki co widać bezkrólewie w podległych MZ instytucjach, pochopne nominacje, jak w przypadku konsultanta krajowego w dziedzinie psychoterapii, z których nie tak łatwo się potem tłumaczyć.
Gdy słyszę pytania o optymalny wiek, w którym młode osoby mogą uzyskać prawo do zakupu antykoncepcji awaryjnej, tzw. pigułki „dzień po”, myślę sobie, że musimy zacząć od analizy ich wiedzy na tematy związane ze zdrowiem i seksualnością.
Dylemat: kto byłby lepszy na stanowisku ministra zdrowia - lekarz czy menedżer - obrósł już nieco zgrzybiałą legendą. A co więcej, nie rozpala już niczyich emocji. Chyba że czasem zaiskrzy na synapsach rozmaitych cwaniaków o złodziejskich skłonnościach, przyspawanych do partyjnego establishmentu.
Kurz bitewny i resztki wyborczych konfetti już dawno opadły, a tymczasem Głowa Państwa zabawiła się z nami w algebraiczny sofizmat stulecia. Czy dwa razy dwa naprawdę jest cztery? A dokładniej, czy 248 to jest to samo co 194. Sofizmaty to zwodnicze „dowody” matematyczne, pozornie poprawne, lecz faktycznie błędne, zawierające wprowadzony błąd logiczny. Ale tym razem autorem tego rebusu jest raczej chórek zachrypniętych sopranistów, któremu z dnia na dzień zdarza się fałszywie zabuczeć na wspomnienie pożegnania z niewdzięczną im publicznością.
Zanosi się na Jeszcze Lepszą Zmianę, z wyraźnym podkreśleniem, że na razie się zanosi. Chociaż stojąc w kilkometrowych kolejkach do urn wyborczych od San Francisco po Hrubieszów i od Mediolanu po Kołobrzeg, grubo po północy, Polkom i Polakom, wyjątkowo jakoś odpornym na jesienny chłód i pragnienie łyka ciepłej herbatki, wydawało się, że jeszcze kilka godzin i zacznie się wyjątkowy czas.
Zakłada się, że średni czas trwania porady specjalistycznej wynosi 15-20 minut. Jednak gdyby ze stoperem w ręce policzyć, ile rzeczywiście czasu lekarz specjalista przeznacza na pacjenta, okazuje się, że jest to może 5 minut. Reszta przeznaczana jest na papierologię.
Panem et circenses! — Chleba i igrzysk! Czas igrzysk od tysiącleci zawsze bałamucił ludzi, aby za chwilę swoim oddanym do urny głosem lub w geście triumfu uniesionym kciukiem mieli uczynić odtąd swoje życie wolnym od trosk. Bo wszystkimi dolegliwościami ich codzienności zajmie się zaraz po wyborach Ten Jedynie Sprawiedliwy. A nie jakiś ryży szatan w przebraniu, który z brukselskich piekieł znów skrada się podstępnie do bram Najświętszej Rzeczpospolitej.
Lekarze zrzeszeni w OZZL dziarsko ostrzą szable i ogłaszają lekarski protest w dniu 30 września. Mają ponoć dosyć czczych obietnic, braku szacunku, wszechobecnej papierologii i lekceważenia dialogu społecznego. Dymisja ministra Adama Niedzielskiego ani upalna kanikuła nie tylko nie złagodziła napięć, ale podgrzała atmosferę i iskrzenie na synapsach związkowych liderów.
Podczas gdy dostrzegalne porywy ciepłego lata ledwie zaczęły nas rozpieszczać, to barometry emocji społecznych rozgrzały się już niemal do białości. I co gorsza, co tydzień podają zgoła inną polityczną prognozę. Ale dla milionów schorowanych rodaków każdy poranek nie zaczyna się przecież od serwisów radiowych i telewizyjnych, które wzajemnie okładają się oskarżeniami o kłamstwo, manipulację czy wręcz narodową zdradę.
Lekarz pijany jak bela – to nie pierwsza ani nie ostatnia rewelacja na okładce lokalnej gazety z Polski powiatowej. Mniejsza o nazwy miejscowości, bo cóż one same są winne. Przecież nie tylko tam i nie tylko miejscowe elity, ale wszyscy piją ze wszystkimi. Z okazji i bez, aby sobie nieba przychylić i załatwić co nieco z władzą na boku. Alkohol owszem szkodzi, ale nie im – oto ich dewiza.
Lekarze to niezwykle muzykalni ludzie, z dużym poczuciem rytmu, często po szkołach muzycznych, grający na różnych instrumentach, uwielbiający śpiewać. Stwierdziłam, że trzeba założyć dla nich chór uczelniany. I tak to się zaczęło — tłumaczy dyrygentka chóru Beata Herman.
W połowie maja odbył się VIII Krajowy Zjazd Pielęgniarek i Położnych. Jednym z jego ważniejszych punktów był wybór nowych władz pielęgniarskiego samorządu. Prezes Zofia Małas przekazała pałeczkę Marioli Łodzińskiej w stylu, którego wielu działaczy samorządowych i polityków mogłoby jej pozazdrościć.
Wypalenie zawodowe to w USA już epidemia systemu opieki zdrowotnej. Prawie 63 proc. lekarzy, a lekarki nawet częściej, przynajmniej raz w tygodniu zgłaszają oznaki wypalenia, takie jak wyczerpanie emocjonalne, brak szacunku ze strony współpracowników, a tuż za nim zbyt wiele godzin w pracy.
Sędziwy Hipokrates nikomu nie obiecywał, że tajniki medycyny będzie się zgłębiać łatwo, lekko i przyjemnie. Co więcej, to nie on sam, lecz jego uczniowie należący do związku pitagorejskiego byli autorami przysięgi składanej już w starożytności. W Polsce osoby kończące medycynę i podejmujące praktykę lekarską składają Przyrzeczenie Lekarskie, które jest częścią Kodeksu Etyki Lekarskiej, uchwalonego przez Krajowy Zjazd Lekarzy. Nasze Przyrzeczenie Lekarskie tylko w porywach nawiązuje do przysięgi Hipokratesa.
W murach narodowego areopagu przy ul. Wiejskiej toczy się zacięty bój o jakość w ochronie zdrowia. Choć to wiadomość z pozoru krzepiąca, obradom nagle zafundowano zawieszenie broni. Co gorsza, nie wiadomo, na jak długo. Nowe prawo miało ułatwiać zgłaszanie zdarzeń niepożądanych. Tymczasem srogie zapisy w projekcie ustawy wysadzają w powietrze popularną w wielu demokracjach ideę systemu no-fault.
W Naczelnej Radzie Lekarskiej rozpoczęto prace nad nowelizacją Kodeksu Etyki Lekarskiej, który — zdaniem nowych luminarzy samorządu lekarskiego — staje się coraz bardziej skostniały i nie nadąża za duchem czasu. Niektórzy zapominają, że kodeksy etyczne tworzy się w interesie pacjentów, a nie lekarzy. Kodeks to nie jest ani katechizm, ani instrukcja obsługi pacjenta, ani gwarancja braku odpowiedzialności lekarzy.
Stagflacja, czyli recesja połączona z ogromną inflacją, właśnie chwyta nasze szpitale za gardło i na razie ani myśli popuścić swego morderczego uścisku. Rosnące stopy procentowe sprawiają, że zadłużenie placówek podniesie się jeszcze bardziej. Za chwilę okaże się, że największą zgryzotą dyrekcji szpitali jest utrzymanie temperatury w pomieszczeniach dla chorych na poziomie 22 st. C.
Osobowość telewizyjna i kardiochirurg dr Mehmet Öz — znany również na całym świecie jako dr Oz — ogłosił swoją kandydaturę do Kongresu USA ze stanu Pensylwania. Decyzję o kandydowaniu podjął Öz rzekomo w związku z wysiłkami rządu Stanów Zjednoczonych w walce z pandemią. Jak powiedział, pandemia przekonała go, że kiedy miesza się politykę z medycyną, zamiast rozwiązań otrzymuje się tylko politykę.
Dyrekcja szpitala w Środzie Wielkopolskiej zamiast dotychczasowych 22 tys. zł zapłaci za energię elektryczną blisko 90 tys. zł. Granda polega na tym, że spółka Skarbu Państwa, jako dostawca tej energii, winduje swoją marżę do niebotycznych rozmiarów wobec jednostki budżetowej.