Czy skuteczna kontrola częstotliwości rytmu serca i wartości glikemii u chorych z niewydolnością serca i cukrzycą typu 2 jest możliwa? I czy jest konieczna? Jak to wygląda w świetle najnowszych wytycznych leczenia zarówno niewydolności serca, jak i cukrzycy?
Jednym z elementów nowoczesnego postępowania w cukrzycy stały się w ostatnim czasie także systemy ciągłego monitorowania glikemii. Są one wykorzystywane nie tylko u pacjentów z cukrzycą typu 1, ale coraz częściej również u chorych na cukrzycę typu 2.
Otyłość jest globalnym wyzwaniem zdrowotnym ze względu na rosnący odsetek osób z tą chorobą i charakter głównego czynnika ryzyka schorzeń sercowo-naczyniowych (s-n). Ostatnio zwrócono uwagę, że otyłość jest także związana ze zwiększoną liczbą hospitalizacji, koniecznością wentylacji mechanicznej i śmiercią osób z COVID-19.
Zaburzenia metabolizmu glukozy często idą w parze z nieprawidłowym metabolizmem lipidów. Wspólne podłoże patogenetyczne i następstwa niedoboru insuliny sprawiają, że dyslipidemia u chorych na cukrzycę występuje znacznie częściej niż w populacji ogólnej. Współistnienie tych dwóch stanów chorobowych znacznie zwiększa ryzyko rozwoju chorób układu krążenia.
Standard opieki nad pacjentem z cukrzycą - w postaci projektu rozporządzenia - powstał jako wynik prac zespołu powołanego przez ministra Radziwiłła jeszcze w 2018 r. Dokument trafił do MZ w 2019 r. i utknął w legislacyjnej zamrażarce.
Zjazd PTKD będzie platformą wymiany doświadczeń lekarzy zajmujących się otyłością, chorobami serca, cukrzycą i jej najpoważniejszymi powikłaniami naczyniowymi - mówi prof. Leszek Markuszewski, prezes Polskiego Towarzystwa Kardiodiabetologicznego i przewodniczący Komitetu Naukowego Zjazdu.
Cele terapeutyczne w cukrzycy osiągają ci chorzy, którzy są świadomi ważności ich osiągania i przestrzegają zaleceń lekarskich – podkreśla w rozmowie z portalem pulsmedycyny.pl prof. Dorota Zozulińska-Ziółkiewicz. Dlatego tak ważna jest edukacja pacjenta diabetologicznego i wsparcie, jakie otrzymuje on ze strony zespołu terapeutycznego.
„Wiemy, że niewiele wiemy na temat patogenezy cukrzycy typu 1”. To sokratejskie podejście w kontekście heterogennej cukrzycy typu 1 jest uzasadnione, bo niewiele wiemy na temat patogenezy jej postaci autoimmunologicznej, co jest powodem niskiej efektywności terapii prewencyjnych. Tylko lepsze poznanie roli układu odporności, procesu autoimmunizacyjnego i roli komórek β ma szansę zwiększyć efektywność terapii prewencyjnych cukrzycy.
Monogenowe formy cukrzycy MODY (ang. maturity onset diabetes of the young) objawiają się m.in. hipoinsulinemią oraz brakiem insulinooporności. W zrozumieniu ich molekularnego podłoża nastąpił widoczny postęp. Znaczenie analizy genomu mitochondrialnego u pacjentów z podejrzeniem monogenowej formy cukrzycy jest ważne z punktu widzenia celów klinicznych.
Dane epidemiologiczne wskazują, że cukrzyca jest czynnikiem ryzyka wystąpienia nowotworów: przewodu pokarmowego, narządów kobiecych, dróg moczowych, krwi i układu limfatycznego. Kluczową rolę w modulowaniu tego ryzyka odgrywa otyłość oraz związane z nią: stan zapalny, zaburzenia metaboliczne i zła kontrola glikemii.
Obecnie chory na cukrzycę typu 1 ma dostęp do szeregu nowoczesnych technologii, pozwalających na podawanie insuliny i monitorowanie glikemii. Czy jednak sama technologia wystarczy do osiągnięcia celów leczenia? Czy w dalszym ciągu ważne są zdrowy styl życia i edukacja chorych?
Otyłość, cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, wysokie stężenie cholesterolu LDL i trójglicerydów, niskie cholesterolu HDL — to obraz przeciętnego pacjenta, który trafia do kardiologa lub diabetologa. Na jakie opcje terapeutyczne może liczyć taki chory? Między innymi na to pytanie odpowiadali specjaliści z tych dziedzin: prof. Anna Tomaszuk-Kazberuk oraz prof. Leszek Czupryniak w programie „Siła dialogu”.
Trwająca od półtora roku pandemia COVID-19 znacząco wpłynęła na wszystkie dziedziny medycyny. Z powodu utrudnionego kontaktu ze specjalistami, wielu chorych na cukrzycę przerwało leczenie przewlekłe, nie realizowało zaplanowanych wizyt i badań.
Zgodnie z wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), do grupy wysokiego ryzyka ciężkiego przebiegu COVID-19 zaliczamy osoby powyżej 60. r.ż. oraz z chorobami współistniejącymi, takimi jak: choroby płuc, serca, cukrzyca, otyłość, zaburzeniami autoimmunologicznymi i chorobami układu odpornościowego.
Wystarczy wykonać proste badanie, by rozpoznać chorobę, która w początkowym okresie nie daje objawów. Gdy dochodzi do powikłań, często są one nieodwracalne i znacząco pogarszają rokowanie dla pacjenta. O przypadkach pacjentów z cukrzycą, u których diagnoza mogła być postawiona szybciej, opowiada prof. dr hab. n. med. Leszek Czupryniak, kierownik Kliniki Diabetologii i Chorób Wewnętrznych WUM.
Frederick Banting miał zaledwie 30 lat, gdy wyizolował insulinę. Odbierając dwa lata później Nagrodę Nobla, był najmłodszym w historii jej laureatem w dziedzinie medycyny i fizjologii. W tym roku mija setna rocznica odkrycia, które cukrzycę, będącą kiedyś wyrokiem śmierci, uczyniło schorzeniem przewlekłym.
Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) przypomina w obchodzony czwartego marca Światowy Dzień Otyłości, że na świecie z tą chorobą zmaga się 800 mln osób i ich liczba stale rośnie. Groźna przypadłość dotyka osoby w każdym wieku. Otyłość znacznie zwiększa ryzyko ciężkiego przebiegu COVID-19 i hospitalizacji w wyniku zakażenia SARS-CoV-2.
Wydaje się, że cukrzyca i depresja to niezwiązane ze sobą schorzenia. Tymczasem u chorych na cukrzycę zaburzenia depresyjne występują częściej niż w populacji ogólnej. Depresja jest także niezależnym czynnikiem ryzyka wystąpienia cukrzycy typu 2. O dwukierunkowej zależności między tymi chorobami rozmawiamy z dr. hab. n. med. Tomaszem Gabryelewiczem, prof. IMDiK PAN.