Seksuologia

To pytanie terapeuci często kierują do kobiet szukających pomocy w rozwiązaniu problemów pojawiających się w związku. Okazuje się, że seks ma dla pań bardzo różne znaczenie.

Stwierdzenie świętego Augustyna, doświadczonego kochanka, a później biskupa i wielkiego teologa, że "kto nie jest zazdrosny, nie kocha", to powszechnie przyjęty pogląd.

Akcesoria seksualne wykorzystywano w sztuce miłosnej od stuleci. Znaleziska archeologiczne — np. sztuczne penisy z drewna, kości słoniowej czy kamieni — potwierdzają ich istnienie w kulturze Japonii, Chin, Egiptu, Grecji. My zaś jesteśmy świadkami dynamicznego rozwoju ich produkcji — na skalę przemysłową.

Aż dla 90 proc. mężczyzn i 85 proc. kobiet w wieku średnim udany związek jest najważniejszy dla poczucia szczęścia. I wbrew stereotypom zadowolenie z życia seksualnego jest wtedy podobne jak w innych fazach życia. A co jeszcze ważniejsze: większość ludzi nie odczuwa w tym okresie żadnego "kryzysu".

Wypoczynek i odespanie zaległości sprzyjają renesansowi zainteresowania seksem. Nic zatem dziwnego, że w wielu związkach seksualna aktywność partnerów zwiększa się podczas świąt.

W wieku XXI upowszechni się nowy typ mężczyzn — sprawnych i aktywnych seksualnie w późnym wieku, o smukłej sylwetce, wysportowanych, zadbanych, pełnych energii i radości życia. W populacji może być ich od 15 do 30 proc.

Jedynie co dziesiąta Polka z zaburzeniami w życiu seksualnym szuka porady u specjalisty. Karygodne zaniedbanie. Z lekceważenia? Czasami — tak, ale powody bywają o wiele bardziej skomplikowane.

O niechęci mężczyzn do leczenia zaburzeń seksualnych wiadomo nie od dziś. A jeśli już się zdecydują — i o tym jakby ciszej — często uciekają do kłamstw i fantazjowania w opowieściach na użytek partnerki.

Lepiej zapobiegać. Ale jeśli już problem z erekcją się pojawi? Leczyć. Kuracje na własną rękę czy „test” w ramionach nowej partnerki, gdyby nawet pomogły — a szkodzą! — to przejściowo.

Kto się broni przed leczeniem zaburzeń seksualnych albo je sobie lekceważy — szkodzi nie tylko sobie, lecz i innym. Irytujące: im dłużej trwa impas, tym ryzyko katastrofy w związku większe.

Badania seksualności metodami naukowymi — to ankiety, kwestionariusze, aparatura pomiarowa — trwają 60 lat. Uwagę przykuwała głównie seksualność mężczyzn. Dziś jesteśmy świadkami przełomu w odkrywaniu kobiecych tajemnic.

Dopiero od niedawna wiadomo, że jakieś 1,5 proc. populacji pozbawione jest potrzeb seksualnych, nie wykazuje chęci współżycia i nie odczuwa z tego powodu dyskomfortu. Tego typu osoby postrzegają siebie jako mniejszość seksualną.

Na dziesięć osób szukających u mnie pomocy — cztery to kobiety. W roli pacjentek są od mężczyzn bardziej otwarte, konkretne, skłonne do współpracy, znają swe ciało i jego reakcje, stosowne słownictwo i terminologię.

Mężczyźnie trudniej niż kobiecie ukryć typowe zaburzenia seksualne: nie ma wyboru — musi rozwiązać problem.

Żyjemy w czasach wyzwolenia seksualnego, otwarcia na seks, a nawet przesytu nim. Pełno jest go w reklamie, mediach, kulturze... Z raportów seksuologicznych wynika, że Polacy są zadowoleni z siebie w roli kochanków: pozytywnie oceniają relacje seksualne w związkach, swój temperament, satysfakcję partnerów. Czują się lepsi od innych narodów w pobożności, martyrologii i seksie. Sielankowy obraz!

Kończy się epoka tradycyjnej, opartej na patriarchalizmie i seksizmie, męskości. Trudniej być mężczyzną. Coraz więcej panów przeżywa kryzys tożsamości: określenia siebie w roli męskiej, odczuwania satysfakcji z realizacji siebie.

Współczesność pełna jest zagrożeń i stresów zawodowych, społecznych, politycznych. Dla wielu związków seks staje się jedną z nielicznych oaz normalności.

Mnożą się stereotypy dotyczące seksu bizneswoman. Przyczyna? Prosta: coraz ważniejsza rola kobiet kierujących firmami w życiu społecznym. To podsyca zainteresowanie ich życiem osobistym.

Słabsze czucie członka w czasie stosunku sprawia, że ruchy frykcyjne nie dają poczucia wypełnienia pochwy. Przyczyny mogą być różne: niepełna lub zmienna erekcja, zaburzenia hormonalne, choroby (np. cukrzyca, depresja), dlatego osłabienia czucia członka nie należy bagatelizować.

W obyczajowości erotycznej istnieje stereotypowy model „latynoskiego kochanka” czy „włoskiego kochanka”. Nie ma w tej panoramie światowej pojęcia „polski kochanek”.

Lęk przed defloracją... Są pacjentki, które po 10 latach małżeństwa nadal pozostają dziewicami!