Nie ma wody na pustyni

Wielu czuje potrzebę „emigracji psychicznej” wobec rzeczywistości, przesyconej agresją, napięciami społecznymi, wojnami między politykami, niepewnością ekonomiczną, „wyścigiem szczurów”, niszczeniem autorytetów, mnożeniem zagrożeń w mediach. Lektura codziennej prasy i internetu prowadzi do bólu głowy: afera za aferą, zagrożenia ekologiczne, fascynacja przestępczością, tokowanie pełnych żądzy władzy polityków... Nic dziwnego, że coraz więcej ludzi wybiera „emigrację psychiczną” i „zawęża” swe życie do rodziny, przyjaciół, wspólnych przyjęć i zajęcia się tylko sprawami zawodowymi.