Letnie przesilenie to jednocześnie informacja dobra i zła. Dobrze, bo idzie lato, a źle, ponieważ dni będą coraz krótsze. Jak się nad tym zastanowić, nie widać logiki w przyrodzie. Podobnie zresztą jak w obietnicach, że będziemy zwiększać wydatki na ochronę zdrowia, podczas gdy w wieloletnim planie finansowym państwa ten wzrost nie został zapisany.
W ostatnim moim felietonie dość sofistycznie stwierdziłem, że medycyna jest bogatą ilustracją moralności. Bo nie da się jej do końca skodyfikować ani przypisać instrukcji obsługi poszczególnym jej dziedzinom. Postępowanie oparte ściśle na przepisach i standardach prowadzi ani chybi do dehumanizacji pacjenta. Biurokracja, w czeluściach i głębinach której porusza się współczesny lekarz, sprawia, że jego odpowiedzialność wobec pacjenta dramatycznie słabnie. Z wolna rośnie w nim złudne przekonanie, że skoro narzuca mu się standard, to on nie ponosi pełnej odpowiedzialności za skutki leczenia. Ale to bardzo niebezpieczne myślenie.
Niewiele jest osiągnięć prezydenta na niwie zdrowia publicznego, ale teraz jest szansa na zmianę tego wizerunku. Andrzej Duda wystąpił bowiem z projektem ustawy „o ochronie zdrowia przed następstwami korzystania z solariów”. Ponieważ mamy darmowe słońce za oknem, to temat opalenizny jest na czasie, choć solariów zażywa się raczej w ponurych porach roku, by brązem skóry zwiększyć swoją atrakcyjność w porze jesienno-zimowej.
Skomplikowane problemy lubią proste rozwiązania. Już starożytni Grecy dostrzegli tę prawidłowość, tworząc legendę o Aleksandrze Wielkim, który mieczem przeciął węzeł gordyjski. Król nie analizował systemu zawiłych splotów. Nie powołał zespołu, który miałby przygotować strategię rozwiązywania. I nie tłumaczył, że to wymaga lat, ustaw i wielu dodatkowych środków oraz doradców. Zamiast tego dobył miecza i przeciął splątane sznury.
Druk sejmowy nr 1319 zawiera rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Większość zaproponowanych przez ministra zdrowia zmian nie wzbudziła żadnych kontrowersji, za to parę ogromne — na skalę problemów do rozstrzygnięcia w ogólnonarodowym referendum.
Lęk przed potworami żywiącymi się ludzką krwią dziś już chyba nas nie trapi. Choć postać Drakuli, rozsławiona dzięki XIX-wiecznej powieści irlandzkiego pisarza Brama Stokera nadal jest powszechnie znana, to trudno kogoś nią dziś przestraszyć. Nawet dzieci mają swojego miłego Draka z „Hotelu Transylwania”.
Tegoroczna wiosna nie rozpieszcza nas ani bezmiarem słonecznej aury, ani dobrymi wiadomościami o szumnie zapowiadanym przełomie organizacyjnym w ochronie zdrowia. Pacjenci nadal tkwią w kolejkach do specjalistów, rosną ceny leków, pielęgniarki i ratownicy medyczni ledwo wiążą koniec z końcem, a mit o doskonałym wykształceniu polskich lekarzy pryska wobec statystyk wyników LEK i LDEK oraz rosnącej liczby błędów popełnianych przez polskich lekarzy podczas pracy za granicą.
„Tata, a dlaczego chodzisz do pracy?” — takie pytanie słyszał zapewne każdy rodzic żegnając się z rano z dzieckiem. Nie wiem jak inni, ale ja w takiej sytuacji odpowiadałem, że pracuję z dwóch powodów. Po pierwsze — dla pieniędzy. Tak, tak, proza życia. Dzieci doskonale rozumieją wartość pieniądza, trzeba im tylko wytłumaczyć, że pieniądze nie biorą się ze ściany (bankomatu), tylko z pracy. I zaraz potem dodawałem, że pracuję dla przyjemności — żeby robić coś ciekawego w życiu i rozwijać swoje zainteresowania.
Polscy eksperci różnych specjalności opracowali pierwsze w Europie stanowisko dotyczące hiper-urykemii i jej leczenia u pacjentów z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym. To pierwsze sformalizowane opinie odnoszące się do postępowania terapeutycznego mającego na celu skuteczne obniżenie stężenia kwasu moczowego we krwi. Wytyczne mają być drogowskazem dla lekarzy w codziennej praktyce.
Wiosna to okres przesyłania do Sejmu sprawozdań, które z grubsza można podzielić na odnoszące się do funkcjonujących już ustaw oraz do działań różnych instytucji i problemów przez nie nadzorowanych. Mógłbym co prawda zająć się sprawozdaniami ściśle zdrowotnymi, ale na to przyjdzie jeszcze czas.
„Takie będą Rzeczpospolite, jakie ich młodzieży chowanie”, mawiali nasi pradziadowie. Wypada to celne spostrzeżenie uzupełnić o kwestię odżywiania i siedzącego trybu życia. O przyszłości Rzeczypospolitej zadecyduje dzisiejsza młodzież — coraz grubsza, mniej ruchliwa i źle się odżywiająca (µ 30).
Jedną z tajemnic ludzkiej psychiki jest niedopuszczanie do siebie złych myśli. Rzadziej sprawdzamy skrzynkę pocztową, gdy spodziewamy się złych wiadomości. Z ociąganiem odbieramy telefon od szefa, gdy wiemy, co niemiłego chce nam powiedzieć. I bardzo niechętnie decydujemy się na zrobienie testów, które mogą nam ujawnić zagrożenie poważną chorobą.
Nieraz zwracałem uwagę, iż jak grzyby po deszczu powstają w Sejmie zespoły parlamentarne, szczególnie w zakresie ochrony zdrowia i szeroko pojętej medycyny. Gdy więc pojawił się komunikat o powołaniu kolejnego takiego ciała, mógłbym napisać o zjawisku swoistej dewaluacji, gdyby nie to, iż sprawa dotyczy chorych na hemofilię.
Złota myśl z kultowego filmu „Miś”, że „klient w krawacie jest mniej awanturujący się” chyba nie jest już aktualna. Dziś zdaje się nerwy puszczają wszystkim, a może nawet częściej osobom pod krawatem, czyli nierzadko wtłoczonym w korporacyjne machiny do wyciskania życiowych soków.
Spotkanie „okrągłego stołu” zwołał dynamicznie działający Zespół Parlamentarny ds. Wspierania Przedsiębiorczości i Patriotyzmu Gospodarczego. Od razu spierano się, czy nie odbyło się to przypadkiem ad hoc, z powodu procedowanej w sejmowej Komisji ds. Deregulacji ustawy „apteka dla aptekarza”.
Mówiąc o dorobku 25 zespołów parlamentarnych działających w obszarze szeroko pojętej ochrony zdrowia, warto przypomnieć, iż są to ciała nie podlegające dyscyplinie politycznej. Skupiają one posłów i senatorów według ich zawodów, zainteresowań, hobby, pasji, a często nawet przynależności terytorialnej. Mówiąc o dorobku 25 zespołów parlamentarnych działających w obszarze szeroko pojętej ochrony zdrowia, warto przypomnieć, iż są to ciała nie podlegające dyscyplinie politycznej. Skupiają one posłów i senatorów według ich zawodów, zainteresowań, hobby, pasji, a często nawet przynależności terytorialnej.
Iskrzenie między lekarzami i pacjentami z roku na rok przybiera na sile. Po obu stronach nie brak frustracji, żalu i rozgoryczenia. Gotowość do pojednania i zadośćuczynienia to zdaniem niektórych ujma, despekt i zawodowa skaza. Wśród medycznych profesjonalistów niechętnie rozmawia się o błędach i zaniedbaniach.
Polska Ludowa wmówiła nam, że jesteśmy społeczeństwem jednorodnym etnicznie, narodowościowo i religijnie. Homogenizacja miała służyć interesom ówczesnego reżimu. Nic bowiem tak nie podsyca strachu oraz nie wywołuje agresji, jak nieznajomość problemu, który często dla uproszczenia ukazywany jest w sposób zupełnie odmienny od jego rzeczywistej rangi i skali występowania.
Luty to przecież jeden z najzimniejszych miesięcy w roku, ale może święto miłości nas rozgrzeje. Nie mam na myśli tylko Walentynek, które czasami są u nas bojkotowane jako coś, co przyszło z Zachodu. To prawda, że w Europie Zachodniej świętowano je już w średniowieczu, a my do walentynkowego grona dołączyliśmy niedawno, choć dzień św. Walentego obchodzony jest w Kościele katolickim od V wieku. Spór polega na tym, czy bliżej temu świętu do tradycji starożytnego Rzymu i Erosa czy Kupidyna. Może niektórym bardziej niż nowa tradycja przeszkadza komercjalizacja wydarzenia.
Jadąc w ostatnim tygodniu stycznia tramwajem zauważyłam dwoje starszych osób, którzy zwracali uwagę żywą rozmową i głośnym czytaniem kartek z życzeniami. Pomyślałam: szczęśliwi dziadkowie wracający z uroczystości z okazji ich święta. Trochę jednak nie zgadzała mi się liczba kartek, które otrzymali — naliczyłam około dwudziestu. Okazało się, że było to wspólne świętowanie dziadków, którzy nie mają wnucząt, z dziećmi, które nie mają biologicznych dziadków. Myślę, że to świetny pomysł na odrobinę ciepła, którą mogą dać jedni drugim.
Ministrem ponoć przestaje się być wtedy, gdy wsiada się do auta, które już samo nie jedzie — głosi popularny wśród weteranów resortu zdrowia dowcip. Ale nie tylko wytworne limuzyny, które wożą ministrów, wymagają przeglądów. Okazuje się, że oni sami również.
Wielu historyków, zwłaszcza lewicowych, skupia się na analizowaniu procesów ekonomicznych lub społecznych, uznając, że niezależnie od silnych indywidualności pewne zdarzenia i procesy były nieuniknione. Także w różnych firmach i instytucjach można usłyszeć opinie, że nie ma osób niezastąpionych, zwłaszcza po przeprowadzeniu zmian kadrowych.
Ponad 400 osób przybyło 5 stycznia do warszawskiego Teatru Capitol, by uczcić Jerzego Woy-Wojciechowskiego, profesora medycyny, społecznika, pianistę i kompozytora. Uroczystość zorganizowana została przez Komisję Kultury NRL pod patronatem honorowym prezesa Polskiego Towarzystwa Lekarskiego prof. Waldemara Kostewicza.