Pacjenci i specjaliści czekają na uporządkowanie polskiej neurologii. Gotowy plan potrzebnych zmian został już opracowany. Lada moment zostanie powołana Krajowa Rada ds. Neurologii przy ministrze zdrowia, która nada rangę całej strategii i będzie odpowiadała za jej wdrożenie.
COVID-19 jest związany ze zwiększonym ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych, szczególnie u chorych z ciężkim przebiegiem zakażenia i hospitalizowanych na oddziałach intensywnej terapii. To ryzyko może także dotyczyć pacjentów wypisanych ze szpitala.
Brak skutecznego i spójnego systemu leczenia udaru mózgu, wyjątkowo mała liczba łóżek w stosunku do liczby pacjentów wymagających leczenia, konieczność hospitalizacji na oddziałach nieudarowych - to główne powody, które sprawiły, że województwo podlaskie miało jeden z najwyższych w Polsce wskaźnik śmiertelności z powodu udaru mózgu.
Eksperymenty z użyciem trójwymiarowych modeli tkanki mózgu stworzonych przez specjalistów z University of California - San Diego wskazały na potencjalną drogę, którą powodujący COVID-19 wirus może atakować mózg.
O powikłaniach neurologicznych chorób sercowo-naczyniowych i możliwościach ich prewencji rozmawiali eksperci i praktycy w debacie zorganizowanej przez redakcję „Pulsu Medycyny”. Moderatorem spotkania był prof. Adam Stępień, kierownik Kliniki Neurologicznej Wojskowego Instytutu Medycznego w Warszawie.
Coraz większym obciążeniem dla społeczeństwa są choroby neurologiczne, takie jak udary mózgu, otępienia, migreny i choroba Parkinsona. W systemie opieki powinny być one potraktowane priorytetowo – przekonują eksperci z obszaru neurologii, w tym prezes elekt Polskiego Towarzystwa Neurologicznego prof. dr hab. n. med. Konrad Rejdak.
Wprowadzone w ostatnich latach zmiany w diagnostyce i leczeniu udarów mózgu pozwalają leczyć chorych jeszcze skuteczniej. Prof. dr hab. n. med. Konrad Rejdak, kierownik Kliniki Neurologii Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego nr 4, Uniwersytetu Medycznego w Lublinie, wskazuje, że pozostają jeszcze obszary w zakresie działań systemowych, w których opieka nad pacjentami powinna zostać lepiej zorganizowana.
„Hałas środowiskowy, w tym lotniczy, może powodować szereg niekorzystnych następstw zdrowotnych. Opisano związki hałasu środowiskowego z otyłością, cukrzycą, zespołem metabolicznym, a także z chorobami układu krążenia, przede wszystkim z nadciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca i udarem mózgu” — wymienia dr hab. n. med. Marek Rajzer, prof. UJ.
Według informacji Ministerstwa Zdrowia, nawet 4 tys. osób rocznie może kwalifikować się w Polsce do zabiegu trombektomii mechanicznej. Jest to skuteczna metoda leczenia dla ok. 5-10 proc. pacjentów, którzy przeszli udar niedokrwienny mózgu, pozwalająca na zredukowanie lub całkowite pozbycie się spowodowanych nim powikłań neurologicznych.
W marcu i kwietniu gwałtownie spadła liczba pacjentów hospitalizowanych z powodu udaru mózgu, bo wiele osób zwleka z wezwaniem pomocy ze względu na zagrożenie SARS-CoV-2 – alarmują eksperci. Według prognoz ekspertów trend utrzyma się również w maju.
W Polsce odnotowuje się ok. 90 tys. udarów niedokrwiennych rocznie. To 85 proc. wszystkich przypadków udarów. Aż u 10 proc. pacjentów udar pojawia się po raz kolejny. Czy da się zapobiec groźnym dla życia i sprawności tych osób nawrotom? „Kluczem jest optymalna diagnostyka i skuteczna prewencja, dobrana do pierwotnych przyczyn udaru” — mówi dr hab. n. med. Andrzej Przybylski, prof. Uniwersytetu Rzeszowskiego.
Udar mózgu jest pierwszą przyczyną niepełnosprawności w USA. W ostatnim czasie częstość jego występowania się zmniejszyła, nadal jednak jest wyższa u kobiet. Warto zauważyć, że kobiety po przebytym udarze mózgu cechuje gorsza sprawność fizyczna i niższa jakość życia w porównaniu do mężczyzn.
Udar mózgu to jedno z najbardziej groźnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, które może prowadzić do niepełnosprawności lub zgonu. Skuteczność działań prewencyjnych najlepiej ocenić na podstawie badań częstości występowania udaru mózgu w tych samych populacjach na przestrzeni czasu.
W rozwijaniu medycyny udaru mózgu w Polsce, uwzględniając zarówno dotychczasowe jej postępy infrastrukturalne (np. sieć oddziałów udarowych), jak i terapeutyczne, dotarliśmy do momentu, w którym należy wykonać kolejny ruch. Być może to najskuteczniejszy z dotychczasowych, spajający logistycznie wszystkie osiągnięcia wcześniejsze, ale też udoskonalony o nowe rozwiązania - dedykowany system opieki koordynowanej.
Trombektomię mechaniczną można przeprowadzić nawet do 24 godzin od wystąpienia pierwszych objawów niedokrwiennego udaru mózgu. U kogo można wykonać ten zabieg i jakie warunki muszą być spełnione dla poszerzonego okna terapeutycznego — mówi prof. dr hab. n. med. Agnieszka Słowik, kierownik Katedry i Kliniki Neurologii UJ CM oraz Oddziału Klinicznego Neurologii Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie.
Istnieje bardzo duża dysproporcja pod względem jakości świadczeń udzielanych przez oddziały udarowe. Jakie są pomysły na ich zniwelowanie, mówi w rozmowie z „Pulsem Medycyny” prof. dr hab. n. med. Bartosz Karaszewski, główny ekspert medyczny ds. udaru Ministerstwa Zdrowia.
Według najnowszych danych rocznie jest w Polsce około 90 tys. udarów niedokrwiennych. Tylko niektórzy chorzy trafiają do szpitala, a tylko niewielka część z nich otrzymuje w odpowiednim czasie leczenie trombolityczne – alarmuje neurochirurg interwencyjny dr Krzysztof Kądziołka.
Przez ponad pół wieku w prewencji udaru mózgu i powikłań zakrzepowo-zatorowych u chorych z migotaniem przedsionków (atrial fibrillation, AF) stosowano jedynie pochodne kumaryny. Chodzi o antagonistów witaminy K (VKA): warfarynę, częściej zapisywaną w krajach zachodnich, oraz acenokumarol — przez długi czas jedyną pochodną kumaryny dostępną w Polsce.
Pacjenta J. K. poznajemy, gdy ma 50 lat, świeżo rozpoznane nadciśnienie tętnicze (NT) 2. stopnia i zaburzenia lipidowe. Wyniki badań pokazują nieprawidłowe stężenie glukozy na czczo, a także stężenie cholesterolu LDL 145 ml/dl. Pacjent pali papierosy, ma otyłość brzuszną. Aktualnie nie jest leczony.
Osoby, które przebyły OZW lub udar mózgu, w pierwszym roku od diagnozy opuściły około 25 proc. wymiaru czasu pracy. Z kolei ich bliscy opiekujący się nimi stracili 5 proc. swojego rocznego wymiaru czasu pracy – wynika z badania opublikowanego w „European Journal of Preventive Cardiology”, czasopiśmie Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego.