Naukowcy opracowali metodę odfiltrowywania z krwi galektyny-3 - białka, mającego związek z sepsą. Może ona zwiększyć szanse pacjentów na przeżycie – donosi pismo „MedComm”. W przyszłym roku planowane jest przeprowadzenie badania klinicznego na ludziach.
W sepsie o rokowaniu nie rozstrzyga wyłącznie szybkość wdrożenia antybiotykoterapii czy wybór wazopresora. Równie istotne są wczesne rozpoznanie, sprawna ścieżka eskalacji leczenia, właściwa kwalifikacja do OIT oraz indywidualizacja postępowania — od oceny klinicznej i monitorowania po płynoterapię i postępowanie we wstrząsie septycznym. O tym, gdzie dziś przebiegają najważniejsze punkty zwrotne w terapii pacjenta z sepsą, mówi prof. Waldemar Goździk.
Sepsa pozostaje jednym z największych wyzwań współczesnej anestezjologii, zarówno diagnostycznym, jak i terapeutycznym. O realiach i perspektywach leczenia pacjentów w stanie krytycznym mówi prof. dr hab. n. med. Waldemar Goździk, specjalista anestezjologii i intensywnej terapii z Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu.
„Sepsa jest jednym największych współczesnych zagrożeń zdrowotnych na świecie, które – mimo rozwoju antybiotykoterapii – nie zostało opanowane. Wręcz odwrotnie. Stąd tak ważne jest zwiększanie czujności lekarzy i świadomości społecznej sepsy.” – mówi prof. Andrzej Kübler.
Polska nadal nie ma krajowej strategii walki z sepsą, chociaż liczba przypadków zachorowań rocznie sięga 100 tys., z czego ok. 26 tys. osób umiera. Specjaliści zwracają uwagę, że na polu przeciwdziałania sepsie widać wiele zaniedbań. Czy to się zmieni?
Z pozornie niewinnej infekcji może rozwinąć się wstrząs septyczny, czyli okoliczność zagrażająca życiu u ponad połowy pacjentów – alarmuje prof. dr hab. n. med. Andrzej Kübler, prezes Stowarzyszenia „Pokonać Sepsę”, omawiając trudne do rozpoznania przypadki przebiegu sepsy.