Choroby układu oddechowego

Stosowanie połączenia budezonidu z formoterolem zarówno w leczeniu podtrzymującym, jak i doraźnym skutecznie zapobiega zaostrzeniom astmy - wynika z badania przeprowadzonego przez prof. Piotra Kunę z Kliniki Chorób Wewnętrznych, Astmy i Alergii Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego im. N. Barlickiego w Łodzi we współpracy z badaczami z Australii, RPA, Meksyku i Niemiec. Uzyskane rezultaty wnoszą duży postęp w leczenie astmy, a jednocześnie pokazują, jak można znacznie obniżyć koszty terapii.

Działający w ramach Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) Ogólnoświatowy Sojusz Przeciwko Przewlekłym Chorobom Płuc (Global Alliance Against Chronic Respiratory Diseases, GARD) zainicjował projekt: "Faces of Chronic Respiratory Diseases" ("twarze przewlekłych chorób obturacyjnych"). Jego celem jest zwalczanie przewlekłych chorób obturacyjnych dróg oddechowych.

Palacz papierosów często nie zdaje sobie sprawy, że lekka zadyszka i niewielki kaszel to pierwsze objawy choroby, prowadzącej wprost do niewydolności oddechowej i innych groźnych powikłań. Jedynie kompleksowe działanie - zerwanie z nałogiem, edukacja antynikotynowa, rehabilitacja i leczenie farmakologiczne mogą uchronić przed postępem przewlekłej obturacyjnej choroby płuc.

Istotnym elementem POChP, wpływającym na przebieg choroby, są jej zaostrzenia. Występują one różnie często u poszczególnych chorych, nawet kilkakrotnie w ciągu roku.

Dramat związany z Corhydronem ujawnił szeroką skalę stosowania parenteralnych glikokortykosteroidów w stanach alergicznych. Sytuacja, w której okazuje się, że tysiące pacjentów mają w domach ampułki z glikortykosteroidami wskazuje, że w dużej mierze są one przepisywane i przyjmowane w sposób nieuzasadniony. Tym bardziej, że same glikokortykosteroidy mogą również wywoływać reakcje uczuleniowe - twierdzi prof. Marek L. Kowalski, kierownik Kliniki Immunologii, Reumatologii i Alergii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi.

Na rynku farmaceutycznym spora część glikokortykosteroidów, większość beta2-mimetyków oraz leki antycholinergiczne występują w postaci wziewnej, umieszczone w specjalnych inhalatorach. Właściwe ich użycie wymaga odpowiedniej edukacji.

Zaczęło się od szalonego pomysłu, ale odkrycie okazało się zadziwiające. Jego efektem może być lepsze zrozumienie patologii i mechanizmów odpowiedzialnych za powstawanie astmy.

Zaostrzenie astmy oskrzelowej, którego jedną z najczęstszych przyczyn są infekcje dróg oddechowych, może być stanem zagrożenia życia. Celem postępowania lekarza jest wyprowadzenie pacjenta z duszności i zahamowanie procesu zapalnego, a następnie modyfikacja dotychczasowego leczenia.

W 2001 roku powstał raport grupy roboczej ARIA (Allergic Rhinitis and Its Impact on Asthma), który kierując się zasadami medycyny opartej na faktach (Evidence Based Medicine - EBM), stał się zbiorem wytycznych w leczeniu alergicznego nieżytu nosa. Po 5 latach ARIA postanowiła zaktualizować zalecenia.

W diagnostyce jakich chorób alergicznych znajduje dzisiaj zastosowanie cytometria przepływowa i jakie są perspektywy jej wykorzystania w alergologii?

W czasie ostatnich 2-3 dziesięcioleci możliwości leczenia wziewnego znacznie się rozszerzyły. Leki wziewne są stosowane zarówno w warunkach szpitalnych w leczeniu stanów nagłych, jak i w warunkach domowych do długotrwałego leczenia, najczęściej chorób obturacyjnych układu oddechowego.

W zależności od nasilenia objawów, w leczeniu alergicznego nieżytu nosa stosuje się obecnie glikokortykosteroidy o miejscowym działaniu oraz leki przeciwhistaminowe.

Dzięki coraz dokładniejszej znajomości mechanizmów prowadzących do wystąpienia astmy, obecnie wiemy, że jest ona przewlekłą chorobą zapalną o różnym stopniu nasilenia, a nie jedynie prostym, odwracalnym skurczem oskrzeli.

Wirusowe infekcje górnych dróg oddechowych, choć uciążliwe dla wszystkich, są szczególnie niebezpieczne dla osób cierpiących na astmę, gdyż spowodować mogą u nich wymagające hospitalizacji zaostrzenia choroby. Wyniki badań naukowców z londyńskiego Imperial College opublikowane w sierpniu w serwisie internetowym Nature Medicine wskazują, że metodą leczenia ostrych napadów astmy wywołanych zakażeniami rinowirusowymi może być podawanie wziewnego lambda interferonu.

Cyklezonid podawany jest w formie proleku, który uzyskuje aktywność dopiero w drogach oddechowych. Czy terapia cyklezonidem obarczona jest mniejszym ryzykiem efektów ubocznych przy zachowaniu tej samej skuteczności niż np. flutikazon czy budesonid? W jakich sytuacjach alergolog powinien sięgnąć po cyklezonid?

IX Międzynarodowy Kongres Polskiego Towarzystwa Alergologicznego (Wisła, 10-13 maja br.) odbywał się wraz z VI Ogólnopolskim Sympozjum "Immunoterapia alergenowa". Uczestniczyło w nim ok. 1700 osób.

Specjalnie dla Pulsu Medycyny najnowsze doniesienia z dorocznego Kongresu Amerykańskiej Akademii Alergologii, Astmy i Immunologii w Miami, tuż po jego zakończeniu, przekazuje prof. Piotr Kuna, kierownik Kliniki Chorób Wewnętrznych, Astmy i Alergii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, prezydent-elekt Polskiego Towarzystwa Alergologicznego.

Wyniki prospektywnego, długoterminowego badania nie potwierdzają tezy, iż usunięcie migdałków zwiększa ryzyko zachorowania na astmę w życiu dorosłym.

U chorych na atopowe zapalenie skóry (AZS) stwierdza się wyraźnie zaznaczoną suchość skóry, uwarunkowaną m.in. wzmożoną przeznaskórkową utratą wody (trans-epidermal water loss - TEWL), zaburzonym funkcjonowaniem samej bariery naskórkowej oraz nieprawidłową przemianą nienasyconych kwasów tłuszczowych. Dlatego tak ważne dla skuteczności kompleksowego postępowania terapeutycznego jest odpowiednie jej nawilżanie i natłuszczanie.

Astma oporna na leczenie glikokortykosteroidami jest przykrym doświadczeniem dla chorego i trudnym wyzwaniem dla lekarza. W dużym stopniu jest ona konsekwencją nieskutecznego leczenia tej choroby w przeszłości.

Generalną zasadą w leczeniu świądu skóry jest stosowanie leków przeciwhistaminowych II generacji, ponieważ to histamina w większości przypadków jest odpowiedzialna za wystąpienie świądu.

Od dawna naukowcy poszukują nieinwazyjnej metody, która pozwoliłaby na ocenę aktywności zapalenia w drogach oddechowych u chorych na astmę oskrzelową. W ostatnich latach do tej oceny zaczął być stosowany tlenek azotu.

O przebiegu astmy i nasileniu związanych z nią zmian patologicznych w drogach oddechowych decydują geny. Do niedawno odkrytych biochemicznych determinantów stopnia ciężkości choroby należy czynnik zahamowania migracji makrofagów oraz kinaza I-kappa-B. Naukowcy mają nadzieję, że uzyskane przez nich wyniki wkrótce zaowocują opracowaniem skutecznych i bezpiecznych terapii przeciwastmatycznych.

"Przyczyn niewłaściwej kontroli objawów astmy jest kilka, wśród nich niewłaściwe leczenie ("nasza wina") lub niestosowanie się do naszych zaleceń ("wina pacjenta"). Jednym z ważnych powodów może być też to, że sposób leczenia jest czasem nieadekwatny do istoty choroby lub do oczekiwań pacjentów, co do skuteczności leków albo wygody ich stosowania" - uważa prof. Marek L. Kowalski, kierownik Kliniki Immunologii, Reumatologii i Alergii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, prezydent Polskiego Towarzystwa Alergologicznego.

Wieloletnie wieloośrodkowe badania, którym przewodniczył zespół polskich specjalistów z Kliniki Chorób Wewnętrznych i Alergologii AM we Wrocławiu, dobiegają końca. Naukowcy dowiedli, że zastosowanie badanych przez nich alergenów rekombinowanych może okazać się długo oczekiwanym przełomem zarówno w diagnostyce, jak i terapii alergii.

Ostre zapalenie oskrzelików imituje objawy astmy i sprzyja rozwojowi astmy w przyszłości. Dodatkowo zakażenia górnych dróg oddechowych często wywołują zaostrzenia astmy.

Jakie są wskazania do zastosowania omalizumabu w leczeniu astmy?

Najnowsze wytyczne postępowania w przypadkach szpitalnych zapaleń płuc u dorosłych pacjentów, opracowane przez amerykańskie towarzystwa medyczne: American Thoracic Society i Infectious Diseases Society of America były dyskutowane w listopadzie ub.r. podczas odbywającego się w Montrealu (Kanada) dorocznego zjazdu American College of Chest Physicians.