Dr hab. n. med. Michał Hawranek

Współczesna kardiologia pozwala coraz skuteczniej leczyć zarówno ostre zespoły wieńcowe, jak i przewlekłą chorobę wieńcową. Możemy szybko przywrócić przepływ w zamkniętej tętnicy, precyzyjniej ocenić znaczenie poszczególnych zwężeń, implantować stenty z bardzo dobrym wynikiem technicznym, intensywnie obniżać stężenie cholesterolu LDL oraz skutecznie kontrolować wiele klasycznych czynników ryzyka. Mimo to część pacjentów nadal doświadcza kolejnych zawałów serca, udarów mózgu, konieczności ponownej rewaskularyzacji lub innych zdarzeń sercowo-naczyniowych.

Kardiologia interwencyjna należy do tych dziedzin medycyny, w których rozwój technologiczny jest szczególnie szybki. W ciągu ostatnich kilkunastu lat możliwości pracowni hemodynamiki zmieniły się zasadniczo. Coraz dokładniej potrafimy oceniać znaczenie zwężeń, oglądać tętnicę od wewnątrz, charakteryzować blaszkę miażdżycową, modyfikować silne zwapnienia, leczyć coraz bardziej złożone bifurkacje i przewlekłe zamknięcia, a także bezpiecznie wykonywać angioplastykę u pacjentów, u których jeszcze niedawno możliwości leczenia przezskórnego były znacznie bardziej ograniczone.

Europa ma wspólne wytyczne kliniczne, ale nie jedną rzeczywistość, w której są one wdrażane. Pacjent z zawałem serca, przewlekłym zespołem wieńcowym, niewydolnością serca czy wadą zastawkową otrzymuje podobne rozpoznanie niezależnie od kraju, jednak jego dalsza droga może zależeć od organizacji systemu, dostępności specjalistów, sposobu finansowania świadczeń, funkcjonowania sieci szpitali oraz możliwości kontynuowania leczenia po zakończeniu hospitalizacji.

Przezskórne interwencje wieńcowe należą do najskuteczniejszych metod leczenia stosowanych we współczesnej kardiologii. W ostrym zawale serca szybkie przywrócenie przepływu przez zamkniętą tętnicę może uratować życie, ograniczyć obszar uszkodzenia mięśnia sercowego i zmniejszyć ryzyko powikłań. U pacjentów z przewlekłym zespołem wieńcowym właściwie zakwalifikowana rewaskularyzacja może zmniejszyć niedokrwienie, złagodzić dolegliwości dławicowe, poprawić tolerancję wysiłku, a w określonych sytuacjach klinicznych – także rokowanie. Skuteczny zabieg nie kończy leczenia choroby wieńcowej.