Pomalidomid wydłuża przeżycie chorych na opornego szpiczaka

Rozmawiała Ewa Biernacka
opublikowano: 20-09-2017, 13:33

O badaniach nad skutecznością zastosowania pomalidomidu u chorych na opornego/nawrotowego szpiczaka plazmocytowego rozmawiamy z internistą i hematologiem dr. n. med. Grzegorzem Charlińskim, który analizował wyniki tych prób.

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna

W sierpniu 2013 r. Europejska Agencja Leków dopuściła do stosowania lek immunomodulujący pomalidomid w leczeniu opornego/nawrotowego szpiczaka plazmocytowego (n/o SzP) u pacjentów, u których już wykorzystano leki pierwszej linii: bortezomib i lenalidomid. Niestety, pomalidomid jak dotąd jest w Polsce niedostępny. W 2014 r. został on, dzięki firmie farmaceutycznej, udostępniony 100 polskim pacjentom. Przeprowadził pan analizę skuteczności tego leku u połowy tej grupy chorych. Czym się ona charakteryzowała pod względem objawów klinicznych, jak była leczona, jakie miała rokowania?

Zobacz więcej

Dr n. med. Grzegorz Charliński

Analizie retrospektywnej poddano 53 kolejnych, nieselekcjonowanych chorych na n/o SzP w wieku 40-79 lat (mediana: 63 lata). Przed rozpoczęciem leczenia pomalidomidem (Pom) 44 chorych (83 proc.) było w ≥2 stadium zaawansowania klinicznego według International Staging System (ISS). U 11 chorych stwierdzono oporność na poprzedzające leczenie talidomidem (Tal), u 9 chorych na leczenie bortezomibem (Bort) i u 17 chorych na leczenie lenalidomidem (Len). U 3 chorych (6 proc.) stwierdzono oporność na leczenie Tal, Bort i Len, a u 7 (14 proc.) oporność na Bort i Len. 

Jaką skuteczność i bezpieczeństwo wykazał pomalidomid u tych pacjentów?

Co najmniej częściową remisję (≥PR) uzyskano u 37 proc. chorych, u 2 proc. całkowitą remisję (CR), u 4 proc. bardzo dobrą remisję częściową (VGPR) i u 31 proc. chorych PR. U 29 proc. chorych stwierdzono stabilizację choroby (SD) i u 34 proc. progresję choroby (PD). 

Podsumowując: w tak przeleczonej grupie chorych u ponad 1/3 uzyskano co najmniej PR i u niespełna kolejnej 1/3 uzyskano stabilizację szpiczaka. Mediana OS i PFS wyniosła odpowiednio 12,3 miesiąca i 9,7 miesiąca. Z powodu działań niepożądanych (AE) ok. 1/5 chorych wymagało czasowego przerwania leczenia Pom. Najczęściej stwierdzanymi poważnymi hematologicznych AE (≥3° wg CTC AE) były: neutropenia stwierdzona u 1/5 chorych, małopłytkowość u 10 proc. chorych i niedokrwistość u 7 proc. chorych. U niespełna 10 proc. chorych stwierdzono niehematologiczne AE. Najczęściej były to zakażenia, w tym zapalenie płuc.

Na ile uzyskane wyniki dotyczące pomalidomidu w analizowanym przez pana standardzie leczenia pokryły się z innymi analizami leczenia tego stadium szpiczaka na świecie, na podstawie których powstały zalecenia europejskie czy Polskiej Grupy Szpiczakowej? 

Uzyskane wyniki analizy retrospektywnej nieselekcjonowanych chorych są zbliżone do uzyskanych w innych badaniach. Poza tym stwierdziliśmy, że im wcześniej ten lek jest zastosowany, tym chorzy uzyskują istotnie dłuższy czas przeżycia, zarówno wolny od progresji, jak i całkowity.

Czy biorąc pod uwagę doświadczenia z przeprowadzonych badań, terapia powinna być dostępna dla polskich pacjentów?

Dokonanie oceny skuteczności i bezpieczeństwa leczenia pomalidomidem w Polsce wynikało z przesłanek naukowych. 

Należy dodać, że sytuacja chorych na n/o SzP w Polsce jest odmienna od stwierdzanych w innych krajach europejskich. W Polsce stosuje się leczenie oparte na talidomidzie, lenalidomidzie, bortezomibie i bendamustynie. Przy czym lenalidomid jest możliwy do stosowania jedynie w ramach programu terapeutycznego. Innym sposobem leczenia n/o SzP, możliwym do zastosowania w wyselekcjonowanej grupie chorych, jest przeszczepienie własnych komórek macierzystych. 

Według zaleceń ESMO z 2017 r., podstawą leczenia drugiego i kolejnych nawrotów SzP jest skojarzenie pomalidomidu z deksametazonem (PomDex) oraz jednym z następujących leków: cyklofosfamid, iksazomib, bortezomib, daratumumab i elotuzumab. Zarówno pomalidomid, jak i inne nowoczesne cząsteczki zalecane do stosowania w terapii skojarzonej w tej grupie chorych nie są refundowane w Polsce. 

O kim mowa

Dr n. med. Grzegorz Charliński jest pracownikiem Katedry i Kliniki Hematologii, Onkologii i Chorób Wewnętrznych Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Zajmuje się kompleksową diagnostyką i leczeniem chorób hematologicznych u dorosłych. 

Źródło: Puls Medycyny

Podpis: Rozmawiała Ewa Biernacka

Najważniejsze dzisiaj
Puls Medycyny
Onkologia / Pomalidomid wydłuża przeżycie chorych na opornego szpiczaka
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.