W obronie lekarzy orzeczników

Przeczytałem artykuł "Wszechwiedzący lekarz orzecznik" w Pulsie Medycyny nr 4/2003, który przedstawia wiele spraw widzianych stronniczo, tendencyjnie naświetla złożone zagadnienie orzecznictwa. Nie reagowałem nań, jednak zmusił mnie do odezwania się list ?Takie sobie ?szkolątko", zamieszczony anonimowo w wydaniu z 16.04.2003.Wydaje mi się, że mam nieco doświadczenia lekarskiego i orzeczniczego, gdyż lekarzem jestem od ponad 47 lat; jestem specjalistą w dziedzinie ortopedii i traumatologii oraz organizacji ochrony zdrowia, a oprócz prowadzenia przez wiele lat oddziału chirurgii ortopedycznej i urazowej - przez 5 lat byłem przewodniczącym OKIZ, a ponad 25 lat przewodniczącym Wojewódzkiej Komisji Inwalidztwa i Zatrudnienia, jednak nie mam takiego "doświadczenia", jakie demonstruje Autorka tego listu.Wówczas gdy orzekało się komisyjnie w składzie 2- czy 3-osobowym, też w skład komisji nie wchodzili lekarze tych wszystkich specjalności, których choroby reprezentowali badani ludzie. W szczególnych przypadkach konieczności dokonania badań specjalistycznych orzeczenia odraczano, sięgając po opinie lekarzy specjalistów.Tak samo jest obecnie, od 1997 roku, gdy zamiast komisji orzekają lekarze jednoosobowo.