Neurologia
OPERA I i OPERA II dowiodły skuteczności i bezpieczeństwa okrelizumabu w terapii SM
Opublikowano:
iStock
Wyniki badań OPERA I i OPERA II, opublikowane w 2017 roku na łamach „The New England Journal of Medicine”, przedstawiają porównanie skuteczności i bezpieczeństwa terapii okrelizumabem oraz interferonem beta-1a w postaci rzutowo-remisyjnej stwardnienia rozsianego. Są one na tyle obiecujące, że dają nadzieję zarówno lekarzom, jak i pacjentom na długo oczekiwany przełom w leczeniu.
Okrelizumab jest rekombinowanym humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym (ang. monoclonal antibodies, mAb), wybiórczo nakierowanym na limfocyty B z obecnością antygenu CD20. Łącząc się z powierzchniowym białkiem CD20, powoduje deplecję (uszkodzenie i zniszczenie) wybranych limfocytów B. Mechanizm tego jest złożony: wywołuje cytotoksyczność zależną od dopełniacza, cytotoksyczność komórkową zależną od przeciwciał, bezpośrednią apoptozę i fagocytozę komórkową zależną od przeciwciał.
CD20-dodatnie limfocyty B są komórkami układu odpornościowego, które odgrywają istotną rolę w niszczeniu osłonki mielinowej, izolującej i wzmacniającej włókna nerwowe, oraz aksonów, co jest przyczyną niepełnosprawności w przebiegu stwardnienia rozsianego.
Odblokuj pełny dostęp. Za darmo!
Czytaj więcej
Pacjentka ze stwardnieniem rozsianym u ginekologa: o czym lekarz musi pamiętać?
Ginekologia i położnictwo
Terapie immunosupresyjne stosowane w stwardnieniu rozsianym mogą prowadzić do reaktywacji wirusa HPV. Dane literaturowe potwierdzają realne korzyści z podania szczepionki przeciw HPV przed włączeniem takiego...
Udostępnij artykuł: