Kardiologia
Zniesienie zastoju to zasadniczy cel terapii w ostrej niewydolności serca
Opublikowano:
Chorzy na niewydolność serca (NS) nie umierają z powodu niskiej frakcji wyrzutowej, przerostu lewej komory czy ciężkich zaburzeń funkcji rozkurczowej. Umierają dlatego, że nieprawidłowa funkcja serca prowadzi do rozwoju zastoju narządowego, a wskutek tego do dysfunkcji mikrokrążenia w obrębie narządów objętych zastojem. Przy wypisie ze szpitala po zaostrzeniu niewydolności serca co czwarty chory wciąż ma cechy nieskorygowanego zastoju. I to jest problem kliniczny dużej rangi.
Większość pacjentów hospitalizowanych z powodu niewydolności serca ma fenotyp z dominującym zastojem — płucnym (lewokomorowym), systemowym (prawokomorowym) albo obu. Zastój powoduje odtlenowanie krwi w łożyskach mikrokrążenia narządowego i upośledzona zostaje wymiana metabolitów. Niewydolność serca zaczyna się w sercu, ale kończy w mikrokrążeniu wszystkich narządów, powodując ich postępującą niewydolność i zgon chorego.
Odblokuj pełny dostęp. Za darmo!
Wszystkie artykuły bez ograniczeń
Brak ukrytych opłat
Rejestracja w 1 minutę
Masz już konto? Zaloguj się
Udostępnij artykuł: