Czy inhibitory konwertazy angiotensyny powinny być zawsze preferowane przed antagonistami receptora angiotensyny II w terapii schorzeń sercowo-naczyniowych, zwłaszcza nadciśnienia tętniczego? Prof. Aleksander Prejbisz i prof. Zbigniew Gaciong i odnieśli się do tego zagadnienia w debacie pro i kontra.
Antagoniści receptora angiotensyny II (sartany) należą do głównych grup leków hipotensyjnych stosowanych zarówno w monoterapii, jak i w leczeniu skojarzonym. Sartany charakteryzują się nie tylko wysoką skutecznością hipotensyjną, ale także korzystnie wpływają na regresję powikłań narządowych i zmniejszenie ryzyka sercowo-naczyniowego. Od zeszłego roku dostępny jest w Polsce jeden z młodszych przedstawicieli tej grupy leków — olmesartan, zarejestrowany przez FDA w 2002 r. Przez lata lek ten nie był dostępny w Polsce, warto jednak zaznaczyć, że wiele badań klinicznych z jego zastosowaniem przeprowadzono w polskich ośrodkach.
„We współczesnej farmakoterapii chorób układu sercowo-naczyniowego kluczowe znaczenie mają leki blokujące układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Do takich leków należą sartany — antagoniści receptora AT1 dla angiotensyny (angiotensyn receptor blockers, ARB)” — przypomina prof. dr hab. n. med. Grzegorz Opolski, kierownik I Katedry i Kliniki Kardiologii Uniwersytetu Medycznego w Warszawie.
„Wciąż potrzebujemy nowych, skutecznych leków w terapii nadciśnienia, ponieważ kontrola ciśnienia tętniczego na kontynencie europejskim jest nadal niezadowalająca” — mówi prof. dr hab. n. med. Andrzej Januszewicz, kierownik Kliniki Nadciśnienia Tętniczego Instytutu Kardiologii w Warszawie.
Rozpoczęcie terapii nadciśnienia tętniczego od leczenia skojarzonego pozwala zmniejszyć ryzyko sercowo-naczyniowe. „Rozpoczynając w ten sposób leczenie hipotensyjne, mamy szansę uzyskać docelowe wartości ciśnienia po ośmiu tygodniach u ok. 70-80 proc. chorych. Mieścimy się zatem w trzech miesiącach, które wyznaczają nam najnowsze europejskie wytyczne na osiągnięcie wartości docelowych ciśnienia” — mówi dr hab. n. med. Aleksander Prejbisz, prof. IK z Kliniki Nadciśnienia Tętniczego Instytutu Kardiologii w Warszawie.
„Nadciśnienie tętnicze dotyczy 10-11 mln Polaków. Nie zanosi się na to, że będziemy mieli mniej pacjentów, ale możemy oczekiwać, że będziemy ich skuteczniej leczyć, ponieważ mamy do dyspozycji nowe narzędzia diagnostyczne, a przede wszystkim terapeutyczne” — zauważył prof. dr hab. n. med. Artur Mamcarz, kierownik III Kliniki Chrób Wewnętrznych i Kardiologii II Wydziału Lekarskiego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, Szpital Międzyleski.
Sartany, czyli antagoniści receptora angiotensyny II, stanowią obok inhibitorów konwertazy angiotensyny trzon terapii pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (NT). Jednym z najlepiej przebadanych, a zarazem najczęściej w Polsce stosowanych sartanów jest walsartan.
Jak leczyć właściwie chorego z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym? Które leki najskuteczniej pomagają walczyć z nadciśnieniem w zależności od płci, wieku pacjenta — wyjaśnia prof. dr hab. n. med. Dariusz Kozłowski z Kliniki Kardiologii i Elektroterapii Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego.
Skuteczna kontrola ciśnienia jest najistotniejszym warunkiem osiągnięcia celu leczenia: zmniejszenia śmiertelności oraz częstości incydentów sercowo-naczyniowych. Ostatnie lata nie przyniosły istotnych postępów w zakresie nowych farmaceutyków hipotensyjnych. Dlatego pomysły poprawy skuteczności leczenia nadciśnienia idą dziś w kierunku łączenia leków.
Zgodnie z obowiązującymi wytycznymi Polskiego Towarzystwa Nadciśnienia Tętniczego, antagoniści wapnia są jedną z klas leków zalecanych do rozpoczynania terapii hipotensyjnej. Leki te, poza skutecznym obniżaniem ciśnienia tętniczego, odznaczają się neutralnością metaboliczną i wygodnym dawkowaniem raz na dobę.