Opisywanie elektrokardiogramów w świetle nowych zaleceń amerykańskich ekspertów

Elektrokardiografia ma już ponad 100 lat, niezależnie od tego, czy czas liczą Anglicy (od pierwszego opisu EKG u człowieka, dokonanego w 1893 r. przez Augusta Wallera z użyciem galwanometru rtęciowego), czy Holendrzy (od opisu zarejestrowanego z użyciem galwanometru strunowego w 1903 r. przez Willema Einthovena). Już w połowie XX wieku dysponowaliśmy w znacznej mierze ujednoliconymi metodami rejestracji i interpretacji EKG. Jednak nieustanny postęp wiedzy w dziedzinie elektrofizjologii serca, jego badań obrazowych, genetycznych i porównawczych, a zwłaszcza wyodrębnienie szczególnej grupy chorób, nazwanych kanałopatiami jonowymi, wskazywały na potrzebę dostosowania zasad diagnostyki elektrokardiograficznej do nowych wyzwań.Taką pracę podjęli eksperci trzech towarzystw kardiologicznych: American Heart Association, American College of Cardiology i Heart Rhythm Society, publikując wytyczne standaryzacji i interpretacji EKG w 6 częściach: dwie w 2007 r. i pozostałe w 2009 r.