Zasady odpłatności za leczenie przewlekłe

Marcin Murmyło
24-05-2006, 00:00

Pacjenci z przewlekłymi chorobami, wymagający stałego leczenia oraz opieki innych osób mogą zostać skierowani, w ramach powszechnego ubezpieczenia w NFZ, do leczenia w ośrodkach świadczących opiekę długoterminową. W zależności od rodzaju placówki, odpłatność pacjentów za pobyt i leczenie jest różna.

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna
Hospicjum stacjonarne
Do tego typu leczenia kierowani są pacjenci w terminalnym stadium choroby (uwaga: nie tylko nowotworowej!) przez lekarzy ubezpieczenia zdrowotnego. Zarówno pobyt, jak i leczenie w hospicjum stacjonarnym są dla pacjenta bezpłatne w ramach umowy placówki z NFZ. Pacjent nie uzyska w tej placówce recept na leki, preparaty diagnostyczne, wyroby medyczne do realizacji w aptekach ogólnodostępnych oraz zleceń na środki pomocnicze, gdyż wszystko to powinno zapewnić hospicjum.

Hospicjum domowe
Jest prowadzone dla osób w terminalnej fazie nieuleczalnej choroby, którzy przebywają w swoich domach. Objęcie opieką odbywa się na podstawie skierowania od lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub w sytuacjach uzasadnionych względami medycznymi, na podstawie zgłoszenia: samych chorych i ich rodzin, pracowników socjalnych czy innych osób. wiadczenia domowej opieki paliatywnej przeznaczone są dla osób, które mają przynajmniej jednego stałego opiekuna, sprawującego wobec nich całodobową opiekę, oraz tych, wobec których nie planuje się dalszego leczenia przyczynowego. Objęcie opieką paliatywną w domu odbywa się na zasadzie świadczeń ambulatoryjnych, czyli leki, środki pomocnicze itp. pacjenci kupują we własnym zakresie.

Zakłady opieki długoterminowej
Zaliczamy do nich zakłady pielęgnacyjno-opiekuńcze, opiekuńczo-lecznicze i rehabilitacji leczniczej, w których pacjent ponosi częściową odpłatność za pobyt. NFZ finansuje tylko udzielane tam świadczenia zdrowotne, nie ponosi natomiast kosztów wyżywienia i zakwaterowania pacjenta.
Zakład opieki długoterminowej zobowiązany jest zapewnić ubezpieczonym bezpłatne badania diagnostyczne, leki i wyroby medyczne oraz środki pomocnicze. Nie może wydawać pacjentowi recept na leki, preparaty diagnostyczne, wyroby medyczne do realizacji w aptekach ogólnodostępnych oraz zleceń na środki pomocnicze, gdyż wszystko to powinna zapewnić sama placówka. W uzasadnionych przypadkach i w porozumieniu z lekarzem pacjent może uzyskać przepustkę, której czas nie przekracza 10 procent ogólnego czasu pobytu pacjenta w placówce. W tych przypadkach pacjent jest zabezpieczony w leki i materiały medyczne wydane przez placówkę.

Zapis w ustawie
Sprawę kosztów pobytu pacjenta w zakładzie opieki długoterminowej reguluje art. 18 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (DZ.U. nr 210, poz. 2135), który mówi:
0 proc. miesięcznego dochodu świadczeniobiorcy w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej.
2. Miesięczną opłatę za wyżywienie i zakwaterowanie dziecka do ukończenia 18 roku życia, a jeżeli kształci się dalej - do ukończenia 26 roku życia, przebywającego w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej, który udziela świadczeń całodobowych, ustala się w wysokości odpowiadającej 200 proc. najniższej emerytury, z tym że opłata nie może być wyższa niż kwota odpowiadająca 70 proc. miesięcznego dochodu na osobę w rodzinie w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej.
W praktyce, jeśli ktoś ma emeryturę w wysokości 1,5 tysiąca złotych, to powinien zapłacić za pobyt w zakładzie opieki długoterminowej nie więcej niż 1050 zł.

Źródło: Puls Medycyny

Podpis: Marcin Murmyło

Puls Medycyny
Inne / Zasady odpłatności za leczenie przewlekłe
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.