Zagraniczny turysta u lekarza POZ

  • Sławomir Molęda
opublikowano: 04-07-2011, 00:00

Obywatele większości państw Europy mają prawo do publicznej opieki zdrowotnej w Polsce. Dlatego lekarz, który zawiera kontrakt z Narodowym Funduszem Zdrowia, zobowiązuje się do udzielania świadczeń zdrowotnych również cudzoziemcom.

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna

Przyjmując turystów z zagranicy, należy zwrócić uwagę, że nie są oni uprawnieni do pełnej opieki zdrowotnej, jak osoby ubezpieczone w Polsce. Osoby okazujące Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ) uprawnione są tylko do świadczeń niezbędnych w trakcie pobytu.

Przedmiotem kontraktu w zakresie świadczeń lekarza poz są m.in. porady udzielane osobom spoza listy, uprawnionym na podstawie przepisów o koordynacji. Chodzi o koordynację systemów zabezpieczenia społecznego, jaka obowiązuje na terytorium całej Unii Europejskiej (UE) oraz państw należących do Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), czyli Norwegii, Szwajcarii, Islandii i Lichtensteinu. Obywatele państw UE i EFTA mają prawo do uzyskania w Polsce opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych z tytułu ubezpieczenia, jakie posiadają za granicą. Koszty tych świadczeń są rozliczane pomiędzy zainteresowanymi instytucjami ubezpieczenia.

Cudzoziemcy, którzy na stałe mieszkają lub pracują w Polsce, składają deklaracje wyboru lekarza i są uprawnieni do takiego samego zakresu świadczeń, jak Polacy ubezpieczeni w Narodowym Funduszu Zdrowia. Uprawnienia cudzoziemców, którzy przebywają w Polsce czasowo, są dużo węższe. Ograniczają się do świadczeń, które z powodów medycznych stają się niezbędne w czasie pobytu. Turyści z zagranicy powinni więc być przyjmowani na takich samych zasadach, jak osoby ubezpieczone, ale leczeni w ograniczonym zakresie. To, jakie świadczenia są w danym przypadku niezbędne, ustala lekarz, uwzględniając charakter tych świadczeń oraz przewidywany czas pobytu w Polsce. Chodzi o to, by nieprzewidziane potrzeby zdrowotne nie wymusiły na cudzoziemcu konieczności powrotu do kraju przed końcem planowanego pobytu w Polsce. Przy czym cel i czas trwania tego pobytu mogą być dowolne, o ile celem nie jest uzyskanie leczenia bez zgody krajowej instytucji ubezpieczeniowej. Powyższe ograniczenia mają temu przeciwdziałać.

Dokumentem, który potwierdza uprawnienia cudzoziemca do uzyskania bezpłatnych świadczeń w niezbędnym zakresie, jest Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ). Jest to ten sam niebieski dokument w formacie karty kredytowej, jakim posługują się Polacy wyjeżdżający za granicę. Warto wiedzieć, że przepisy unijne określają tylko awers karty, który występuje w dwóch wersjach: z nośnikiem elektronicznym i bez nośnika. Rewersy mogą się natomiast różnić, ponieważ sposób ich wykorzystania zależy od danego państwa. Na przykład rewers niemieckiej EKUZ pełni funkcję karty niemieckiego ubezpieczenia zdrowotnego. Szczególną uwagę trzeba zwracać na karty belgijskie, wśród których EKUZ oznaczona symbolem E-111B uprawnia wyłącznie do świadczeń szpitalnych. Należy pamiętać o sprawdzeniu terminu ważności EKUZ, który znajduje się w polu oznaczonym cyfrą 9 (prawy dolny róg karty). Cudzoziemca, którego karta wygasła, podobnie jak cudzoziemca, który nie jest w stanie przedstawić żadnego dokumentu uprawniającego, przyjmuje się prywatnie. Po powrocie będzie mógł wystąpić do swojej instytucji o zwrot poniesionych kosztów.

Zamiast karty, cudzoziemiec może przedłożyć dokument zastępczy, którym jest certyfikat tymczasowo zastępujący EKUZ. Wydaje się go w wyjątkowych okolicznościach, takich jak kradzież lub utrata karty albo przedwczesny wyjazd. Stanowi go zwykły formularz o rozmiarach arkusza A4. Okazany dokument (EKUZ, certyfikat zastępczy) należy skserować. Przedstawienie jego kopii, jak również osobnego rachunku za udzieloną poradę jest niezbędne do rozliczenia świadczeń z funduszem. Świadczenia te trzeba ponadto odpowiednio udokumentować. Z zapisów w dokumentacji powinno bowiem wynikać, iż leczenie cudzoziemca podjęto i prowadzono tylko w niezbędnym zakresie.

Na zakończenie chciałbym zaznaczyć, iż zagranicznymi kartami EKUZ posługują się nie tylko cudzoziemcy, ale i Polacy, którzy na stałe zamieszkują lub pracują za granicą. Oni również uprawnieni są tylko do świadczeń niezbędnych na czas pobytu w Polsce i należy rozliczać ich jak cudzoziemców.

PODSTAWA PRAWNA:

1) art. 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego;

2) art. 25 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego;

3) decyzja Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego nr S1 z 12 czerwca 2009 dotycząca europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego;

4) art. 53 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych;

5) § 17 ust. 4 Ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

6) § 8 ust. 1 i § 9 ust. 9 zarządzenia nr 74/2010/DOZ prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z 1 grudnia 2010 w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów o udzielanie świadczeń w rodzaju: podstawowa opieka zdrowotna.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Karta EKUZ - ograniczenia w krajach UE. Uważaj na haczyki

Źródło: Puls Medycyny

Podpis: Sławomir Molęda

Najważniejsze dzisiaj
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.