„Wdowi garb” - wada postawy, którą można skutecznie korygować

Oprac. K. Urbańska
14-07-2017, 09:17

W ostatnich latach obserwuje się wzrost liczby osób z tym schorzeniem. Tzw. wdowi garb coraz częściej pojawia się u osób stosunkowo młodych, które wykonują prace biurowe, spędzając każdego dnia wiele godzin za biurkiem.

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna

„Wdowi garb” to potoczne określenie wyniosłości tkankowej, która utworzyła się u podstawy karku (na granicy szyi i pleców). Zaliczany do dysfunkcji posturalnych, „wdowi garb” charakteryzuje się zgrubieniem tkanki w dolnym odcinku kręgosłupa szyjnego na skutek pogłębienia kifozy piersiowej oraz wysunięcia głowy do przodu. „Wdowi garb” jest bardzo wrażliwy i nawet lekki dotyk może wywołać bolesność.

Powstaniu schorzenia sprzyja wielogodzinna pozycja skulona, zamknięta, niewyprostowana „zgarbiona” głowa oraz barki wysunięte do przodu.

Udowodniono, że stan emocjonalny człowieka bardzo często odbija się na jego postawie. Negatywne emocje, które "kumulują się" u podstawy karku, to m.in.: wstyd, żal, gniew, poczucie krzywdy, kompleksy, poczucie niskiej wartości, strach, wycofanie czy zrezygnowanie. 

Pojawienie się tej nierównowagi mięśniowej jest wynikiem przewlekłego silnego stresu. W większości przypadków „wdowiego garbu” u osób dojrzałych mamy do czynienia z kompilacją czynników anatomicznych i emocjonalnych.

Wdowi garb - przyczyny schorzenia

Wielogodzinna utrwalona pozycja siedząca prowadzi do przykurczu mięśni prostowników szyi, powodując pogłębienie lordozy z równoczesną nadmierną kompresją kręgów w szyjnym odcinku kręgosłupa. Proces ten powoduje pogłębienie kifozy piersiowej. 

Schorzenie może mieć także podłoże genetyczne. Wrodzone skłonności genetyczne budowy kręgosłupa szyjnego i potencjalnie większe predyspozycje do ulegania zniekształceniom, a także osteoporoza stanowić mogą istotne tło, na którym rozwinie się „wdowi garb”.

Wszystko to za sprawą źle zrastających się złamań osteoporotycznych w odcinku piersiowym. Klinowate nieprawidłowe zrosty w tym odcinku generują powstanie przeciążeń w innych miejscach kręgosłupa. W przypadku osteoporozy szczególnie ważna jest prewencja, a więc leczenie choroby podstawowej, w celu zapobiegnięcia powstaniu złamań, na tle których mógłby rozwinąć się garb.

Osoby mające tzw. wdowi garb nie mogą się wyprostować, przez co wyglądają nieestetycznie. Schorzenie powoduje jednak o wiele więcej dolegliwości, takich jak bóle głowy, ból odcinka lędźwiowego kręgosłupa, mrowienia palców dłoni, osłabienie siły mięśniowej w obrębie kończyn górnych, a także pieczenie lub drętwienie karku. 

Profilaktyka i leczenie wdowiego garbu

Wczesna konsultacja ortopedyczna i leczenie mogą przynieść zadowalające efekty w postaci znacznego zmniejszenia patologii, lepszej postawy i poprawy samopoczucia. Możliwości terapeutycznych jest wiele. W zależności od zaawansowania choroby, całości obrazu klinicznego i tła pojawienia się choroby, można korygować tę wadę postawy nieinwazyjnymi ćwiczeniami lub inwazyjnymi zabiegami. 

Terapia obejmuje zwiększenie aktywności fizycznej. Warto wykonywać proste ćwiczenia także podczas pracy przy biurku. 

Szczególnie ważne są ćwiczenia ogólnorozwojowe poprawiające samopoczucie i postawę, rozciąganie mięśni obręczy barkowej oraz mięśni podpotylicznych. Terapie powięziowe, czyli rozluźnianie mięśniowo-powięziowe, należy wykonywać wyłącznie u doświadczonego terapeuty. Można też stosować tzw. reedukację posturalną, czyli bardzo modną ostatnio samokorekcję postawy. Polega ona na wyzbywaniu się złych nawyków „garbienia” i nauce zachowywania prawidłowej postawy ciała. 

Jeśli u pacjenta doszło do złamania osteoporotycznego, należy zabezpieczyć prawidłowe warunki zrostu we właściwym ustawieniu po to, by zapobiec powstawaniu nieprawidłowych przeciążeń w obrębie kręgosłupa nieobjętego złamaniem. W tym przypadku istnieją dwie opcje terapeutyczne: metodą nieinwazyjną jest gorset, natomiast bardziej radykalnym rozwiązaniem jest zabieg zwany kiphoplastyką.

Kiphoplastyka to zabieg, którego celem jest zespolenie złamania przy użyciu balonu wysokociśnieniowego i cementu chirurgicznego oraz plastyka, a więc nadanie prawidłowego kształtu odcinkowi piersiowemu kręgosłupa. Operacja polega na wprowadzeniu balona w okolice trzonu kręgu, podaniu wysokiego ciśnienia w celu uniesienia odłamów złamania tak, że kość gąbczasta zostaje ściśnięta i powstaje jama. Następny krok to podanie cementu kostnego w to miejsce, co daje stabilizację złamania w prawidłowym ułożeniu. Po ustawieniu kręgu w pożądanej pozycji i wypełnieniu cementem kostnym balon usuwa się. Dzięki wytworzeniu się jamy, do której podawany jest cement kostny, ograniczona zostaje możliwość wycieku cementu. Efekt wypełnienia od wewnątrz po uniesieniu odłamów daje zadowalające efekty repozycji i stabilizacji. W niektórych przypadkach, aby uzyskać zwiększenie korekcji zniekształcenia, wykorzystuje się dwa balony. Kiphoplastyka jest bardzo dobrą techniką do zaopatrywania tego typu pacjentów, niemniej jednak zabieg jest kosztowny i niewielu pacjentów może sobie na niego pozwolić.

 „Wdowi garb” jest nabytą wadą posturalną, której można zapobiec, wykonując regularnie proste ćwiczenia, dbać o ogólnorozwojową poprawę i utrzymanie kondycji, a także przykładać należytą wagę do ergonomii pracy i otoczenia, w którym spędzamy większość dnia. Pomimo rozwoju technik zabiegowych warto podkreślić, że wciąż kluczowa jest regularna, prawidłowa aktywność fizyczna. 

 

 

Źródła: 

http://rehabilitacjabielsko.pl/wdowi-garb-przyczyny-powstawania-terapia/

http://www.fizjoinformator.pl/wdowi-garb

Źródło: Puls Medycyny

Podpis: Oprac. K. Urbańska

Puls Medycyny
Ortopedia / „Wdowi garb” - wada postawy, którą można skutecznie korygować
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.