Vademecum księgowości dla lekarza (część 2)

Sławomir Molęda
27-05-2002, 00:00

Podstawą obliczenia zaliczki jest dochód, czyli różnica pomiędzy wynikającym z księgi przychodem i kosztami jego uzyskania (kosztami uzyskania przychodu są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych)

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna

Zaliczki wpłaca się co miesiąc, poczynając od miesiąca, w którym dochód przekroczył kwotę powodującą obowiązek zapłacenia podatku (w tym roku jest to kwota 2727,16 zł). Pierwszą zaliczkę stanowi podatek obliczony od tego dochodu. Zaliczkę za dalsze miesiące ustala się w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku a sumą zaliczek za miesiące poprzedzające. Jedynie zaliczkę za grudzień uiszcza się w wysokości zaliczki za listopad.
Istnieje możliwość zmniejszenia kwoty zaliczek. W tym celu należy złożyć w urzędzie skarbowym wniosek, a w nim uprawdopodobnić, że zaliczki obliczone według tych zasad byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od przewidywanego dochodu rocznego.
Zaliczki miesięczne uiszcza się do dnia 20 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni. W terminach płatności zaliczek podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym deklaracje PIT-5 o wysokości dochodu osiągniętego od początku roku. Natomiast zaliczkę za grudzień uiszcza się w terminie do 20 grudnia i za ten miesiąc nie składa się deklaracji.
Od 1 stycznia 2001 r. istnieje możliwość wpłacania zaliczek w formie uproszczonej, która pozwala przyjmować je w stałej wysokości i korygować co pół roku. Nie mogą z niej jednak skorzystać niektóre grupy podatników, w tym początkujący, tj. ci, którzy po raz pierwszy podjęli działalność w roku poprzedzającym rok podatkowy lub w roku podatkowym (art. 44 ust. 6b-6d ustawy podatkowej).
Po upływie roku podatkowego należy w terminie do 30 kwietnia złożyć deklarację roczną PIT-36 i w tymże terminie wyrównać różnicę pomiędzy podatkiem należnym za dany rok podatkowy a sumą wpłaconych zaliczek.
Zatrudnienie pracowników na umowy o pracę, a także zlecenia lub dzieło, to dodatkowe obowiązki związane z obliczaniem i odprowadzaniem za nich zaliczek na podatek dochodowy (a w niektórych wypadkach także obliczenie podatku rocznego). Zaliczki te odprowadza się do 20 dnia następnego miesiąca, przesyłając równocześnie zbiorczą deklarację rozliczeniową PIT-4.
Składki ubezpieczeniowe
Przez cały okres prowadzenia prywatnej praktyki podlega się obowiązkowym ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowemu, wypadkowemu i zdrowotnemu. Ubezpieczenie chorobowe jest dobrowolne. Ubezpieczeniami tymi należy objąć także osoby współpracujące, takie jak małżonek, dzieci, rodzice itp., jeżeli pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym i współpracują z lekarzem. W przypadku emerytów lub rencistów ubezpieczenia są dobrowolne. Jeśli równocześnie z prowadzeniem praktyki pozostaje się w zatrudnieniu, to wystarczy ubezpieczenie ze stosunku pracy, o ile podstawa wymiaru składek nie jest niższa od najniższego wynagrodzenia. Tylko ubezpieczenie zdrowotne opłaca się z każdego tytułu.
Podstawę wymiaru składek stanowi nie rzeczywisty przychód, lecz zadeklarowana kwota, nie niższa od 60 proc. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w poprzednim kwartale. Od 1 czerwca br. minimalna podstawa wynosi: 1293,32 zł, a zatem minimalne stawki składek przez kolejne 3 miesiące kształtować się będą następująco:
* -emerytalna 19,52 proc.
= 252,46 zł
* -rentowa 13 proc. = 168,13 zł
* -chorobowa 2,45 proc.
= 31,69 zł (dobrowolna)
* -wypadkowa 1,62 proc.
= 20,95 zł
* -zdrowotna 7,75 proc.
= 100,23 zł
Do tego dochodzi jeszcze:
* -składka na Fundusz Pracy
2,45 proc. = 31,69 zł
Składki te zarówno za siebie, jak i za osoby współpracujące pokrywa się w całości ze środków własnych, nawet jeśli w danym miesiącu brak jakiegokolwiek przychodu. Tylko okres niezdolności do pracy zmniejsza proporcjonalnie do swego czasu trwania wysokość wpłacanych składek.
Zatrudnienie pracowników nakłada dodatkowe obowiązki związane ze współfinansowaniem, obliczaniem i odprowadzaniem ich składek ubezpieczeniowych. Jeżeli składki opłaca się tylko za siebie, to należy opłacać je w terminie do 10 dnia następnego miesiąca, w pozostałych przypadkach - do 15 dnia następnego miesiąca. W tych terminach należy także przesyłać deklaracje rozliczeniowe ZUS DRA za siebie oraz raporty miesięczne ZUS RNA za zatrudnionych, a zatrudnionym wręczać informacje ZUS RMUA.


Podstawa prawna:
1) rozporządzenie ministra finansów z 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. nr 116, poz. 1222; zm. Dz.U. z 2001 r. nr 128, poz. 1421),
2) ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.),
3) ustawa z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. nr 137, poz. 887 ze zm.),
4) ustawa z 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. nr 28, poz. 153 ze zm.),
5) art. 53 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. nr 6, poz. 56 ze zm.).
)

Źródło: Puls Medycyny

Podpis: Sławomir Molęda

Najważniejsze dzisiaj
Puls Medycyny
Prawo / Vademecum księgowości dla lekarza (część 2)
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.