Uprawnienia pracownika, który podnosi kwalifikacje

Sławomir Molęda
opublikowano: 23-12-2010, 00:00

Każdy pracownik może podnosić swoje kwalifikacje zawodowe, a pracodawca ma obowiązek mu to ułatwiać.

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna
Warunki, na jakich dokształcają się pracownicy, uległy ostatnio zmianie. Dotychczasowe rozporządzenie zostało uchylone wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a zasady szkoleń zostały unormowane w Kodeksie pracy.

Nowe zasady odstępują od podziału na kształcenie w formach szkolnych i pozaszkolnych. To, czy pracownik podnosi swoje kwalifikacje w szkole, czy na kursach zawodowych, nie ma już wpływu na zakres jego uprawnień. Odstępuje się także od wymogu udzielenia skierowania. Pracownik może podnosić kwalifikacje zarówno z inicjatywy pracodawcy, jak i z własnej, za zgodą pracodawcy. Jeżeli jednak zgody nie uzyska, to uprawnienia z tytułu podnoszenia kwalifikacji nie będą mu przysługiwały. Pracownikowi kształcącemu się bez jego zgody pracodawca może, lecz nie musi, przyznać zwolnienie z pracy bez prawa do wynagrodzenia lub urlop bezpłatny. Ich wymiar powinien zostać ustalony w porozumieniu zawieranym między pracodawcą a pracownikiem.

Pracownikowi, który zostanie wysłany na szkolenie lub otrzyma na nie zgodę, przysługuje zwolnienie z pracy na zajęcia obowiązkowe oraz urlop szkoleniowy na egzamin. W obu przypadkach pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia. Zwolnienia udziela się nie tylko na czas trwania zajęć, ale i na czas niezbędny, by punktualnie na nie przybyć. W zależności od okoliczności zwalnia się z całości lub z części dnia pracy. Wymiar urlopu zależy od rodzaju egzaminu: 6 dni na egzamin eksternistyczny, maturalny albo potwierdzający kwalifikacje zawodowe; 21 dni na przygotowanie pracy dyplomowej i egzamin dyplomowy. Urlopu udziela się na dni, które są dniami pracy danego pracownika. Przedtem udzielano go na dni robocze, niezależnie od rozkładu pracy, co mogło utrudniać pracownikowi efektywne wykorzystanie urlopu. Poza urlopem i zwolnieniami, które przysługują z mocy prawa, pracodawca może przyznać świadczenia dodatkowe, np. pokrycie opłat za kształcenie, przejazd, podręczniki i zakwaterowanie. Wartość tych świadczeń, tak jak dotychczas, nie będzie podlegała opodatkowaniu ani oskładkowaniu.

Jeżeli pracodawca kieruje na szkolenie lub zgadza się na nie, to powinien zawrzeć z pracownikiem umowę, w której określone zostaną wzajemne prawa i obowiązki stron. Umowa taka wymaga zachowania formy pisemnej, a jej postanowienia nie mogą być mniej korzystne od przedstawionych zasad. Zawarcie umowy nie jest konieczne, chyba że pracodawca zamierza zobowiązać pracownika do pozostawania w zatrudnieniu po ukończeniu szkolenia. Zobowiązanie takie nie może przekraczać 3 lat. Pracownik, który je naruszy, jest zobowiązany do zwrotu kosztów poniesionych z tytułu świadczeń dodatkowych.

Powyższe zasady obowiązują od 16 lipca 2010 r. Do pracowników, którzy rozpoczęli szkolenie przed tym dniem, stosuje się uchylone przepisy rozporządzenia z 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych.


PODSTAWA PRAWNA
Ustawa z 20 maja 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. nr 105, poz. 655).


Źródło: Puls Medycyny

Podpis: Sławomir Molęda

Najważniejsze dzisiaj
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.