Terapia przeciwpłytkowa jest niezbędna u pacjentów z OZW

Oprac. Iwona Kazimierska. Materiał powstał przy współpracy z firmą AstraZeneca
opublikowano: 05-07-2019, 11:42

Spośród leków antyagregacyjnych, należących do grupy inhibitorów P2Y12, tikagrelor jest molekułą o najszerszym zastosowaniu, która jako jedyna ma udowodniony wpływ na redukcję ryzyka zgonu u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW).

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna

Tikagrelor to silny inhibitor receptora P2Y12, wiążący się z nim w sposób odwracalny. Jest substancją aktywną i nie wymaga biotransformacji do swojego działania. Badania farmakokinetyki tikagreloru wskazują na szybsze i silniejsze niż klopidogrel hamowanie agregacji płytek — początek jego działania stwierdza się już po 30 minutach.

Skuteczność i bezpieczeństwo tikagreloru w porównaniu z klopidogrelem udowodniono zarówno w badaniu randomizowanym (16-procentowa redukcja ryzyka zgonów sercowo-naczyniowych, zawałów i udarów mózgu), jak i w badaniu opartym na rejestrze Swedeheart.

Badanie PLATO potwierdziło wyższość tikagreloru

W badaniu RESPOND dowiedziono, że tikagrelor powoduje wystarczające do uniknięcia incydentów niedokrwiennych zahamowanie działania płytek krwi u osób, które są oporne na działanie klopidogrelu (tzw. non-responders).

„Wyższość tikagreloru jednoznacznie potwierdziło badanie PLATO (ponad 18 tys. uczestników), które pokazało, że jest on dużo skuteczniejszy w zakresie redukcji złożonego niedokrwiennego punktu końcowego. Jeśli chodzi o krwawienia, to w grupie pacjentów przyjmujących ten lek nie odnotowano istotności statystycznej w przypadku poważnych, groźnych dla życia krwawień. Natomiast było więcej krwawień związanych z pomostowaniem aortalno-wieńcowym (CABG), ale niezagrażających życiu” — komentuje wyniki badania dr n. med. Anna Komosa z I Kliniki Kardiologii Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu w Szpitalu Klinicznym Przemienienia Pańskiego.

Szczególną grupą pacjentów narażonych na wystąpienie niedokrwienia są osoby z upośledzoną funkcją nerek. „Również w ich przypadku badanie PLATO dowiodło jednoznacznie, że tikagrelor jest lepszy od klopidogrelu. Co więcej, im gorsza funkcja nerek, tym większa korzyść ze stosowania tikagreloru” — wskazuje dr Komosa. Bardzo ważną grupą są pacjenci po udarze niedokrwiennym w wywiadzie oraz TIA. „Im też stosowanie tikagreloru daje takie korzyści, jak w całej populacji” — mówi kardiolog.

Badanie to wykazało także istotną statystycznie redukcję odsetka zakrzepicy w stencie w obserwacji rocznej u pacjentów leczonych tikagrelorem w porównaniu z klopidogrelem.

Do badania PLATO włączono również ponad 2870 chorych w wieku 75 lat i starszych (15,5 proc. badanej populacji). Korzyści ze stosowania tikagreloru w tej grupie były spójne z uzyskanymi w całej badanej populacji, podobne było też ryzyko krwawień.

Badanie PLATO pozwala na następujący wniosek: leczenie 54 pacjentów z OZW tikagrelorem zamiast klopidogrelem zapobiega jednemu incydentowi sercowo-naczyniowemu.

Tikagrelor wygodniejszy w stosowaniu od prasugrelu

Jak natomiast wypada tikagrelor w porównaniu z innym nowoczesnym inhibitorem P2Y12 — prasugrelem? PRAGUE-18 było badaniem porównującym tikagrelor i prasugrel head to head. Miało wykazać, który z nich jest skuteczniejszy i bezpieczniejszy, jeśli chodzi o redukcję zdarzeń niedokrwiennych u chorych z OZW. Badanie zostało przedwcześnie przerwane, ponieważ wyniki 30-dniowe nie pokazały różnicy zarówno w przypadku pierwszo-, jak i drugorzędowego punktu końcowego; podobnie było w obserwacji rocznej.

„Natomiast bez wątpienia tikagrelor jest wygodniejszy w stosowaniu, ponieważ nie wymaga znajomości anatomii tętnic wieńcowych, jak to jest w przypadku prasugrelu. Bez problemu może być stosowany po dawce nasycającej klopidogrelu, bo udowodnione zostało bezpieczeństwo takiego postępowania. Bez ryzyka może być podawany pacjentom po przebytym udarze niedokrwiennym oraz TIA, w wieku powyżej 75 lat bez obniżania dawki, leczonym zachowawczo, przed i po CABG, w niewydolności nerek (szczególna korzyść)” — podsumowuje dr Komosa.

Tikagrelor powinno się podać wszystkim chorym ze STEMI oraz NSTEMI, jeżeli nie stwierdza się przeciwwskazań, a są nimi przebyty krwotok wewnątrzczaszkowy lub czynne krwawienia. Lek ten może być podany bez względu na początkową strategię leczenia także u osób, którym wcześniej podano klopidogrel.

5-14 proc. - taki odsetek pacjentów w Europie w ciągu roku od OZW ma zamieniany silnie działający lek przeciwpłytkowy na klopidogrel.

Tekst powstał na podstawie wykładów wygłoszonych podczas konferencji "Postępowanie z pacjentem po ostrym zespole wieńcowym w świetle nowych wytycznych", finansowanej z grantu edukacyjnego AstraZeneca.

ZOBACZ TAKŻE:

Jak poprawić rokowanie pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym

Leczenie jeszcze przed koronarografią przynosi korzyści

Źródło: Puls Medycyny

Podpis: Oprac. Iwona Kazimierska. Materiał powstał przy współpracy z firmą AstraZeneca

Najważniejsze dzisiaj
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.