Terapia donosowa w ANN

  • Iwona Kazimierska
02-05-2013, 12:31

Glikokortykosteroidy podawane na błonę śluzową nosa w leczeniu alergicznego nieżytu są dużo bezpieczniejsze niż leki przeciwhistaminowe. Do tego są najbardziej skuteczne. Dlatego stanowią terapię pierwszego wyboru w przewlekłym alergicznym nieżycie nosa (ANN) o przebiegu umiarkowanym i ciężkim.

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna

Schorzenie to ma co czwarte dziecko w wieku 6-7 lat i co trzecie w wieku 13-14 lat. W dorosłej populacji w wieku 20-44 lat co trzecia osoba boryka się z tym problemem. Alergiczny nieżyt nosa dzielimy na okresowy i przewlekły. W pierwszym przypadku objawy utrzymują się przez mniej niż cztery dni w tygodniu lub krócej niż cztery tygodnie. W postaci przewlekłej — dłużej niż cztery dni w tygodniu lub ponad cztery tygodnie.

ANN może mieć przebieg łagodny, umiarkowany lub ciężki. W stopniach umiarkowanym i ciężkim objawy uniemożliwiają pacjentom normalne funkcjonowanie. Niestety, zdecydowana większość chorych cierpi właśnie na ANN  w stopniach umiarkowanym i ciężkim.

Niwelują wszystkie objawy

Podstawą leczenia przewlekłego nieżytu nosa o przebiegu łagodnym, umiarkowanym lub ciężkim, jak również w okresowym nieżycie o przebiegu umiarkowanym albo ciężkim są glikokortykosteroidy donosowe (GKSd). ARIA (Allergic Rhinitis and its Impact on Asthma) zaleca podawanie ich dorosłym i dodatkowo terapię niesedatywnymi lekami przeciwhistaminowymi II generacji. Natomiast w przypadku dzieci sugerowane jest leczenie donosowymi glikokortykosteroidami.

Dlaczego właśnie sterydy? „Niwelują wszystkie objawy alergicznego nieżytu nosa. Co prawda nieco gorzej działają w świądzie, tu najlepiej sprawdzają się leki przeciwhistaminowe, niemniej jednak przy wszystkich pozostałych objawach mają pierwszorzędowe znaczenie” — mówiła dr n. med. Anna Zawadzka-Krajewska z Kliniki Pneumonologii i Alergologii Wieku Dziecięcego WUM podczas IX Krajowego Forum Rynologicznego (Warszawa, 7 grudnia 2012 r.).

Glikokortykosteroidy donosowe są szczególnie wskazane w przypadkach, gdy dominującym objawem choroby jest blokada nosa spowodowana przewlekłym zapaleniem. Hamując lokalne procesy zapalenia alergicznego błony śluzowej, zmniejszają wodnisty wyciek, redukują objawy oczne. Początek działania donosowych GKS obserwowany jest zwykle po 7-8 godzinach od podania, pełną skuteczność leczenia uzyskuje się jednak dopiero po 14 dniach systematycznego stosowania. Glikokortykosteroidy donosowe powinny być podawane regularnie, jedynie wówczas wykazują optymalne działanie przeciwzapalne. Stosowanie doraźne lub na żądanie nie przynosi spodziewanych efektów.

Cały artykuł przeczytasz w najnowszym wydaniu Pulsu Medycyny nr 7 (264). Nie masz prenumeraty, nie czekaj - zamów już dziś!

 

Źródło: Puls Medycyny

Podpis: Iwona Kazimierska

Najważniejsze dzisiaj
Tematy
Puls Medycyny
Choroby układu oddechowego / Terapia donosowa w ANN
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.