Rzecznik Praw Pacjenta: nie każde zabezpieczenie to przymus bezpośredni

„Kluczowe jest rozróżnienie między formalnym przymusem bezpośrednim a zabezpieczeniem pacjenta przed upadkiem. Utożsamianie tych pojęć jest nieuprawnione i może skutkować bezzasadnym ograniczeniem praw osoby leczonej” – czytamy w stanowisku.

Zgodnie z ustawą o ochronie zdrowia psychicznego, przymus bezpośredni może być stosowany tylko w sytuacjach opisanych w art. 18.

„Zastosowanie przymusu wobec osoby, która jedynie wymaga ochrony przed upadkiem, jest działaniem niedopuszczalnym” – zaznacza Rzecznik.

Jednocześnie wskazuje, że zabezpieczenie pozycji pacjenta – np. barierkami przyłóżkowymi, stolikami czy pasami bezpieczeństwa – nie stanowi przymusu bezpośredniego, o ile służy ono zapewnieniu komfortu i bezpieczeństwa, a nie unieruchomieniu.

Rzecznik rekomenduje opracowanie standardowej procedury pielęgnacyjnej dla tego typu sytuacji

„Potrzebny jest jasny dokument, który określi, kiedy, na jakich zasadach i z jakim sprzętem można stosować zabezpieczenia przed upadkiem” – apeluje RPP.

Ważne jest również odpowiednie dokumentowanie takich działań w historii choroby pacjenta.