P.o. dyrektorzy w świetle ustawy o służbie cywilnej

Obsada analogicznych stanowisk w innych ministerstwach i urzędach centralnych, a także w urzędach wojewódzkich, wygląda podobnie i trwa w takim, wydawałoby się prowizorycznym kształcie już od dawna. Problem ten dotyczy tzw. wyższych stanowisk w służbie cywilnej, które przepisy ustawy o służbie cywilnej nakazują obsadzać w drodze konkursu.Ustawa o służbie cywilnej, normując procedury konkursowe dla obsadzania najwyższych stanowisk urzędniczych w państwie, nie wyznacza żadnego terminu wszczynania tych procedur bądź obsadzania wolnych stanowisk ani też nie reguluje sytuacji przejściowych, w których stanowiska tego rodzaju pozostają nie obsadzone. Jednocześnie przyznaje ogólne kompetencje do zapewnienia funkcjonowania i ciągłości pracy danego ministerstwa czy innego urzędu centralnego oraz do realizowania polityki personalnej w takim urzędzie - dyrektorowi generalnemu tego urzędu.Część dyrektorów generalnych wychodzi zaś z założenia, że te ogólne prerogatywy pozwalają im stosować przepisy ustawy według własnych koncepcji organizacji pracy i ścieżek kariery podwładnych oraz formułowanych przez nich samych potrzeb urzędu, ewentualnie według politycznych wytycznych ministra lub rządu.