Strategia leczenia nadciśnienia tętniczego u osób z migotaniem przedsionków

prof. dr hab. n. med. Aleksander Prejbisz; dr hab. n. med. Piotr Dobrowolski, prof. instytutu; prof. dr hab. n. med. Andrzej Januszewicz. Materiał powstał we współpracy z firmą Servier Polska
opublikowano: 29-09-2021, 14:29

Nadciśnienie tętnicze stanowi zarówno czynnik ryzyka wystąpienia migotania przedsionków, jak i częsty stan współistniejący u pacjentów z migotaniem przedsionków.

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna

Autorzy wytycznych European Society of Cardiology i European Society of Hypertension (ESC/ESH) z 2018 r. zalecają przy rozpoczynaniu terapii nadciśnienia tętniczego (NT) u pacjentów z współistniejącym migotaniem przedsionków m.in. skojarzenie beta-adrenolityku z lekiem hamującym układ renina-angiotensyna lub z dihydropirydynowym antagonistą wapnia (ryc.).

Wytyczne Polskiego Towarzystwa Nadciśnienia Tętniczego z 2019 r. podkreślają konieczność zwolnienia czynności serca u chorych z AF. Dlatego też wybierając beta-adrenolityk, należy kierować się jego wpływem na zwolnienie przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym. „Wówczas — zdaniem ekspertów PTNT — bisoprolol byłby korzystniejszy od beta-adrenolityków działających wazodylatacyjnie”. Autorzy wytycznych zaznaczyli, że preparaty złożone, zawierające beta-adrenolityk plus inny lek 
(np. bisoprolol + peryndorpyl), pozwalają na jednoczesną kontrolę rytmu serca i nadciśnienia tętniczego. Wpisują się też w algorytm przedstawiony w wytycznych ESC/ESH z 2018 r.

Kluczowym elementem postępowania z pacjentami z NT i współwystępującym migotaniem przedsionków jest zapobieganie incydentom zakrzepowo-zatorowym za pomocą leczenia przeciwkrzepliwego. W tej grupie chorych należy zatem pamiętać o ocenie ryzyka wystąpienia powikłań przy wykorzystaniu skali CHADS-VASc, w której jednym z elementów jest nadciśnienie tętnicze. Wynik w skali CHADS-VASc determinuje dalsze postępowanie z leczeniem przeciwkrzepliwym.

W celu oceny ryzyka krwawienia w czasie leczenia przeciwkrzepliwego powinna być wykorzystywana skala HAS-BLED. Służy ona do określenia modyfikowalnych czynników ryzyka krwawienia, na które należy oddziaływać w celu jego zmniejszenia. Nadciśnienie tętnicze, a zwłaszcza skurczowa wartość >160 mm Hg, jest jednym z najważniejszych modyfikowalnych czynników ryzyka krwawienia w czasie leczenia przeciwkrzepliwego. Dlatego też istotne jest optymalne leczenie NT wraz z leczeniem przeciwkrzepliwym. Zastosowanie preparatów złożonych w terapii NT poprzez zwiększenie stopnia przestrzegania zaleceń nie tylko przyczyni się do poprawy kontroli nadciśnienia tętniczego, ale również do zwiększenia bezpieczeństwa leczenia przeciwkrzepliwego.

Wytyczne ESC/ESH 2018: strategia terapii u chorych z migotaniem przedsionków

Krok 1

Terapia początkowa — 2 leki

  • IKA/sartan + beta-bloker/niedhpAW
  • lub beta-bloker + dhpAW

Krok 2

3 leki

  • IKA/sartan + beta-bloker + dhpAW/D
  • lub beta-bloker + dhpAW + D

Stosować leczenie przeciwkrzepliwe wg CHADS-VASC, jeżeli nie jest przeciwwskazany

niedhpAW — niedihydropirydynowy antagonista wapnia, dhpAW — dihydropirydynowy antagonista wapnia, D — diuretyk

Źródło: Williams B i wsp. J Hypertens 2018

PL210918

Kardiologia
Ekspercki newsletter przygotowywany we współpracy z kardiologami
ZAPISZ MNIE
×
Kardiologia
Wysyłany raz w miesiącu
Ekspercki newsletter przygotowywany we współpracy z kardiologami
ZAPISZ MNIE
Administratorem Twoich danych osobowych będzie Bonnier Business (Polska). Klauzula informacyjna w pełnej wersji dostępna jest tutaj
Najważniejsze dzisiaj
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.