Pembrolizumab w I linii leczenia NDRP może podwajać 5-letnie przeżycie

opublikowano: 07-10-2020, 09:31

Tegoroczny kongres Europejskiego Towarzystwa Onkologii Klinicznej (ESMO), odbywający się w formie wirtualnej, obfitował w doniesienia dotyczące nowoczesnych metod leczenia chorych na raka płuca. Zaprezentowano m.in. dane z badania III fazy KEYNOTE-024, oceniającego skuteczność i bezpieczeństwo immunoterapii w pierwszoliniowym leczeniu pacjentów z zaawansowanym niedrobnokomórkowym rakiem płuca, u których stwierdzono ekspresję PD-L1.

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna

Rak płuca jest w Polsce od wielu lat nowotworem powodującym największą liczbę zgonów. Co roku odnotowuje się 24 tys. nowych przypadków zachorowań, niewiele mniej chorych umiera z jego powodu. Choć możliwości leczenia w programie lekowym z każdym rokiem są poszerzane, nie wszystkie terapie są dostępne w refundacji.

Leczenie chorych na niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP) stanowi dla specjalistów duże wyzwanie. Pojawienie się leków immunokompetentnych poszerzyło możliwości terapii.
iStock

Potencjał immunoterapii w raku płuca

Leczenie chorych na niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP) stanowi dla specjalistów duże wyzwanie. Pojawienie się leków immunokompetentnych poszerzyło możliwości terapii. Leki te działają zarówno u chorych z płaskonabłonkowym, jak i niepłaskonabłonkowym typem raka płuca. W Polsce chorzy mają dostęp do leków immunokompetentnych w pierwszej, drugiej i kolejnych liniach leczenia — w stadium choroby rozsianej, zaawansowanej, a także po niepowodzeniu chemioterapii paliatywnej pierwszej linii.

Jeszcze kilka lat temu w terapii pacjentów z rakiem płuca w stadium rozsianym, zaawansowanym stosowano jedynie leki cytostatyczne. Chorzy przeważnie nie dożywali 5 lat, najczęściej umierali kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Obecnie odsetek 5-letnich przeżyć w zaawansowanym raku płuca wynosi 15-20 proc.

W programie lekowym leczenia pacjentów z zaawansowanym rakiem płuca są w Polsce dostępne cztery leki immunoterapeutyczne: dwa przeciwciała anty-PD-1 (niwolumab i pembrolizumab), blokujące cząsteczkę PD-1 obecną na powierzchni limfocytów T, oraz dwa przeciwciała anty-PD-L1 (atezolizumab i durwalumab), blokujące cząsteczkę PD-L1.

Cel i przebieg badania KEYNOTE-024

Podczas kongresu ESMO onkolog dr Julia R. Brahmer, profesor w Johns Hopkins Sidney Kimmel Comprehensive Cancer Center i jedna z głównych badaczy w Johns Hopkins National Clinical Trials Network przedstawili zaktualizowane wyniki badania KEYNOTE-024. Porównywano w nim efekty pierwszoliniowego leczenia pembrolizumabem pacjentów z przerzutowym niedrobnokomórkowym rakiem płuca z leczeniem chemioterapią na bazie platyny. Chorzy biorący udział w badaniu mieli stwierdzoną ekspresję białka PD-L1 na poziomie wyższym bądź równym 50 proc.

305 uczestników badania losowo przydzielono do terapii pembrolizumabem w dawce 200 mg, podawanej przez 3 tygodnie przez maksymalnie 35 cykli (ok. 2 lat) lub do leczenia za pomocą cytostatyków na bazie platyny. Chorzy otrzymywali pembrolizumab przez dwa lata lub do pojawienia się progresji choroby. W przypadku progresji, jeśli pacjenci nadal kwalifikowali się do leczenia, mogli otrzymać drugi kurs pembrolizumabu w monoterapii. Zmiana z leczenia cytostatycznego na pembrolizumab była także możliwa po wystąpieniu progresji choroby.

Potwierdzona skuteczność pembrolizumabu

Analiza okresowa z 2016 r., przeprowadzona po ok. roku obserwacji, wykazała, że pembrolizumab obniżył ryzyko progresji choroby lub zgonu o 50 proc., a ryzyko zgonu o 40 proc. w porównaniu z chemioterapią. Ponadto stosowanie leczenia immunologicznego było związane ze znacznie mniejszą liczbą działań niepożądanych niż leczenie za pomocą chemioterapii.

Po średnim okresie obserwacji, wynoszącym ok. 2 lat, leczenie pierwszego rzutu pembrolizumabem było nadal skuteczniejsze niż chemioterapia, zarówno pod względem opóźniania progresji choroby, jak i wydłużania czasu przeżycia, pomimo iż 54 proc. pacjentów z grupy chemioterapii przeszło na terapię pembrolizumabem.

Wydłużenie czasu przeżycia

Przedstawione podczas kongresu ESMO 2020 dane z badania KEYNOTE-024, pochodzące z 5-letniej obserwacji, wykazały, że prawie dwa razy więcej pacjentów leczonych pembrolizumabem przeżyło ten okres w porównaniu z tymi, którzy otrzymali chemioterapię (31,9 proc. vs 16,3 proc.). Pacjenci leczeni za pomocą immunoterapii również żyli dwukrotnie dłużej (26,3 miesiąca w porównaniu z 13,4 miesiąca), a mediana czasu bez progresji choroby była dłuższa w przypadku grupy pembrolizumabu (7,7 vs 5,5 miesiąca) w porównaniu z pacjentami poddanymi chemioterapii.

Z analizy wynika, że pembrolizumab zmniejszył ryzyko progresji choroby lub zgonu o 50 proc., a ryzyko zgonu o 38 proc. w porównaniu z chemioterapią. Zaobserwowano korzyści w zakresie przeżycia, pomimo że 99 pacjentów (66 proc.) z grupy chemioterapii przeszło do leczenia za pomocą pembrolizumabu. Większy odsetek pacjentów otrzymujących pembrolizumab odpowiedział także na leczenie (46,1 proc. vs 31,1 proc. w grupie chemioterapii), a terapia skutkowała trwałymi, dłuższymi odpowiedziami na (29,1 miesiąca vs 6,3 miesiąca w grupie chemioterapii).

Onkologia
Ekspercki newsletter z najważniejszymi informacjami dotyczącymi leczenia pacjentów onkologicznych
ZAPISZ MNIE
×
Onkologia
Wysyłany raz w miesiącu
Ekspercki newsletter z najważniejszymi informacjami dotyczącymi leczenia pacjentów onkologicznych
ZAPISZ MNIE
Administratorem Twoich danych osobowych będzie Bonnier Business (Polska). Klauzula informacyjna w pełnej wersji dostępna jest tutaj

Wart uwagi jest także fakt, iż ponad 80 proc. z grupy 39 pacjentów (25 proc. wszystkich leczonych w grupie pembrolizumabu), którzy ukończyli dwa lata leczenia pembrolizumabem, odpowiedziało na leczenie i żyło po 5 latach od zakończenia terapii. Prawie połowa z nich (46 proc.) pozostała w tym czasie bez leczenia. Sugeruje to, że ukończenie dwuletniej terapii zapewniło długoterminowe korzyści w zakresie przeżycia.

Sprawdzenie bezpieczeństwa terapii

Podczas aktualizacji wyników badania KEYNOTE-024 nie stwierdzono żadnych nowych zagrożeń związanych z leczeniem. Także w mniejszym odsetku pacjentów leczonych pembrolizumabem (31,2 proc.) odnotowano ciężkie lub zagrażające życiu bądź śmiertelne zdarzenia niepożądane w porównaniu z pacjentami otrzymującymi chemioterapię (53,3 proc.). Tego typu zdarzenia niepożądane w grupie pacjentów kończących dwuletnią terapię pembrolizumabem wystąpiły u 15,4 proc. uczestników.

Na podstawie opublikowanych wyników badania można stwierdzić, że pembrolizumab nadal skutkuje poprawą całkowitego przeżycia w porównaniu z chemioterapią jako leczenie pierwszej linii u chorych na przerzutowego niedrobnokomórkowego raka płuca z ekspresją białka PD-L1 na poziomie równym i wyższym 50 proc. Pomimo wysokiego wskaźnika krzyżowania, w badaniu 5-letni czas przeżycia całkowitego był w przybliżeniu podwojony wśród pacjentów, którzy otrzymali pembrolizumab (31,9 proc. vs 16,3 proc.). Mniej pacjentów, którzy otrzymali pembrolizumab, doświadczyło działań niepożądanych terapii 3-5 stopnia w porównaniu z tymi, u których zastosowano chemioterapię. W przypadku monoterapii pembrolizumabem obserwowano długotrwały czas przeżycia całkowitego i trwałe odpowiedzi na leczenie.

Wyniki badania KEYNOTE-024 przedstawiają najdłuższy okres obserwacji i pierwsze w historii pięcioletnie dane dotyczące przeżycia u pacjentów leczonych za pomocą immunoterapii w randomizowanym badaniu III fazy, oceniającym leczenie pierwszego rzutu w niedrobnokomórkowym raku płuca.

Leczenie pembrolizumabem w programie lekowym i poza nim

Zgodnie z obwieszczeniem ministra zdrowia z 20 grudnia 2019 r., leczenie pembrolizumabem jest obecnie finansowane ze środków publicznych w ramach programu lekowego „Leczenie niedrobnokomórkowego raka płuca (ICD-10 C34) w I linii leczenia: dla chorych z ekspresją białka PD-L1 na poziomie lub powyżej 50 proc.”. Wymieniony program lekowy zapewnia także dostęp do erlotynibu, gefitynibu, afatynibu dla chorych z mutacją w genie EGFR oraz kryzotynibu dla chorych z rearanżacją genów ALK lub ROS1, jak również alektynibu dla chorych z rearanżacją genu ALK.

Z najnowszych doniesień wynika, że pembrolizumab jest skuteczny także w innych wskazaniach, których nie ujęto w programie lekowym. W ostatnim czasie pojawiły się także nowe opcje terapeutyczne dla chorych na NDRP, w tym jednoczasowa chemioimmunoterapia, która w Polsce nie jest jeszcze refundowana.

Możliwość leczenia za pomocą pembrolizumabu oraz innych leków immunokompetentnych poza programem lekowym, zgodnie ze specyfikacją produktu leczniczego, daje udział w badaniach klinicznych, prowadzonych zarówno w Polsce, jak i za granicą.

Inną opcją jest otrzymanie leczenia w trybie ratunkowego dostępu do technologii lekowych (RDTL). W ramach mechanizmu RDTL szpital, w którym jest leczony dany pacjent, ma możliwość wnioskowania do ministra zdrowia o pokrycie kosztów leku zarejestrowanego, który nie został w Polsce objęty refundacją powszechną przez płatnika. Tryb RDTL, choć ratuje życie wielu chorych, jest procedurą czasochłonną, wymagającą zaangażowania głównie ze strony lekarza i personelu szpitala.

Źródło: Puls Medycyny

Podpis: Monika Rachtan

Najważniejsze dzisiaj
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.