Niedocenione rady społeczne

Sławomir Molęda
opublikowano: 05-03-2008, 00:00

Dyrektorzy szpitali znajdują się obecnie pod ogromnym naciskiem żądań płacowych. Nadzór właścicielski już teraz powinien udzielić im wsparcia, zanim zostaną zmuszeni do zaciągania zobowiązań finansowych, które nie znajdują pokrycia w umowach zawartych z Narodowym Funduszem Zdrowia, co spowoduje nową falę wzrostu zadłużenia placówek.

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna
Wydaje się, że do tego celu mogą zostać wykorzystane rady społeczne. Te niedoceniane organy posiadają wystarczające umocowanie do odegrania roli forum, na którym można omawiać i poszukiwać rozwiązań problemów finansowych szpitali. A jednocześnie wyposażone zostały w kompetencje, które mogą być wykorzystane do dyscyplinowania dyrektorów.
Rada społeczna to organ, który powinien funkcjonować w każdym szpitalu publicznym. Jej najważniejsze zadanie polega na uchwalaniu statutu i zmian w statucie. Ponadto rada jest niezbędna do zatwierdzenia regulaminu porządkowego szpitala. Rada nie posiada w zasadzie innych uprawnień władczych, co sprawia, że jej działalność jest traktowana marginalnie i oceniana krytycznie. Ponieważ jej wnioski i opinie nie są wiążące, uważa się ją nawet za organ zbędny, który niepotrzebnie wydłuża procesy decyzyjne i rozprasza odpowiedzialność (por. Maciej Dercz, Tomasz Rek: Ustawa o zakładach opieki zdrowotnej. Komentarz, ABC 2007, s. 314).

Forum negocjacyjne

Rada posiada jednak dwie cechy, które wręcz predestynują ją do roli szpitalnego forum negocjacyjnego. Po pierwsze, w posiedzeniach rady mogą uczestniczyć przedstawiciele wszystkich stron zainteresowanych kondycją finansową szpitala. Przewodniczącym rady szpitala samorządowego powinien być wójt, starosta, marszałek województwa lub wyznaczony przez nich przedstawiciel, jej członkami natomiast przedstawiciele rady gminy lub powiatu albo sejmiku wojewódzkiego. Mamy więc silną reprezentację organu założycielskiego na najwyższym szczeblu. W skład rady wchodzi również reprezentant strony rządowej w postaci przedstawiciela wojewody, a w jednostkach o ogólnokrajowym lub ponadwojewódzkim obszarze działania - po jednym przedstawicielu Naczelnej Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych. W szpitalach o mniejszym obszarze działania w posiedzeniach rady mają prawo uczestniczyć, z głosem doradczym, miejscowi przedstawiciele samorządów zawodów medycznych. Ponadto w posiedzeniach plenarnych ma obowiązek uczestniczyć dyrektor szpitala i przedstawiciel organizacji związkowej. Otrzymujemy w ten sposób należytą reprezentację stron konfliktu płacowego.
Po drugie, szeroki katalog zadań rady obejmuje wszystkie istotne sprawy, jakie kształtują kondycję finansową szpitala. Rada może przedstawiać organowi założycielskiemu swoje wnioski i opinie w takich sprawach, jak subkontraktowanie usług, zbywanie środków trwałych i nabywanie nowej aparatury lub sprzętu medycznego, przekształcenie, przebudowa lub likwidacja zakładu oraz ustalenie zakresu jego działalności. Ponadto może przedstawiać kierownikowi wnioski i opinie dotyczące planu finansowego i inwestycyjnego szpitala oraz rocznego sprawozdania z realizacji tych planów, a także w sprawach kredytów bankowych lub dotacji oraz podziału zysku. Dodatkowe zadania mogą zostać przypisane radzie w statucie. Wynika z tego, że rada może być nie tylko organem zajmującym się sprawami bieżącymi, ale i kształtującym kompleksową strategię działalności szpitala w dłuższej perspektywie.

Ocena działalności dyrektora

Do kompetencji rady społecznej należy wnioskowanie w sprawie nagrody rocznej dla dyrektora szpitala. Warto przypomnieć, że nagroda ta może sięgać trzykrotności miesięcznego wynagrodzenia dyrektora i jest jedynym świadczeniem, poza odprawą, jakie może zostać przyznane dyrektorowi oprócz wynagrodzenia. Nagrodę przyznaje organ założycielski w zależności od osiągniętych wyników finansowych lub stopnia realizacji innych zadań. Ocena tych przesłanek należy do rady. Rada może również wnioskować o rozwiązanie umowy z dyrektorem. Kompetencje te sprawiają, że dyrektor musi liczyć się z głosem rady, zwłaszcza gdy zamierza przekroczyć przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, ustalony na podstawie ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców. Jeżeli bowiem spowoduje to pogorszenie sytuacji finansowej szpitala, to umowa z dyrektorem może zostać rozwiązana bez wypowiedzenia.
Przypominam, że wskaźniki przyrostu miesięcznego wynagrodzenia mogą zostać swobodnie przekroczone tylko wówczas, gdy nastąpi wzrost kwoty zobowiązania kontraktowego Narodowego Funduszu Zdrowia wobec szpitala w stosunku do kwoty wynikającej z poprzedniej umowy dotyczącej tego samego zakresu lub rodzaju świadczeń. Ustawa nakazuje wówczas dyrektorowi szpitala przeznaczyć nie mniej niż 40 proc. kwoty, o którą wzrosła kwota zobowiązania kontraktowego, na wzrost wynagrodzeń. Dotyczy to również wzrostu rocznej stawki kapitacyjnej. W obu przypadkach wprowadzenie podwyżek jest obligatoryjne i dyrektor może zostać ukarany rozwiązaniem umowy za ich niewprowadzenie.

Podstawa prawna:
1) art. 39 ust. 2 i 3, art. 44 ust. 7 i 8, art. 44b, 45, 46, 59a, 59b, 67b ust. 2 pkt 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej;
2) art. 10 ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz.U. nr 26, poz. 306 ze zm.).




Prawo w medycynie
Newsletter przygotowywany przez radcę prawnego specjalizującego się w zagadnieniach prawa medycznego
ZAPISZ MNIE
×
Prawo w medycynie
Wysyłany raz w miesiącu
Newsletter przygotowywany przez radcę prawnego specjalizującego się w zagadnieniach prawa medycznego
ZAPISZ MNIE
Administratorem Twoich danych osobowych będzie Bonnier Business (Polska). Klauzula informacyjna w pełnej wersji dostępna jest tutaj

Źródło: Puls Medycyny

Podpis: Sławomir Molęda

Najważniejsze dzisiaj
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.