Napadowe migotanie przedsionków

Źródło: Eur. Heart J. 2004, 25: 1237-41, 1371-73, 1385-1404, 1542-1549.
opublikowano: 23-03-2005, 00:00

Liczba chorych i hospitalizacji z powodu migotania przedsionków stale rośnie. Szczególnym problemem klinicznym jest migotanie napadowe (AF). Czy i jak zapobiegać jego nawrotom?

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna

Jednym z najstarszych leków antyarytmicznych klasy I jest chinidyna, którą stosowano do przywracania i utrzymania rytmu zatokowego. Jednak w ciągu minionego dziesięciolecia właściwie zrezygnowano z tego leku, powątpiewając w jego skuteczność i z obawy przed działaniami niepożądanymi. Ostatnio opublikowano wyniki dwóch badań:

1) w programie PAFAC (niemiecko-czeskie, wieloośrodkowe) porównywano skuteczność i bezpieczeństwo leczenia sotalolem 320 mg/dz. lub chinidyną 480 mg/dz. w skojarzeniu z werapamilem 240 mg/dz.; grupa kontrolna otrzymywała placebo;

2) w podobnym programie niemiecko-polsko-słoweńskim SOPAT (z Polski uczestniczyły 23 kliniki i oddziały szpitalne) stosowano sotalol 320 mg/dz. lub chinidynę i werapamil (480/240 mg lub 320/160 mg) i kontrolnie placebo.

Monitorowanie EKG prowadzono telefonicznie. Stwierdzono, że 50-70 proc. epizodów migotania jest klinicznie bezobjawowych, nie zauważanych przez chorych. W wielu przypadkach w ciągu dnia powtarzają się naprzemiennie epizody migotania i rytmu zatokowego. Dlatego zaproponowano nowe określenie: uporczywe napadowe migotanie przedsionków (persistent paroxysmal AF).

Porównanie wyników poszczególnych odgałęzień obu programów wskazuje, że najkorzystniejsze jest stosowanie jednoczesne chinidyny z werapamilem, lekiem hamującym zjawiska po depolaryzacji stanowiące podłoże zaburzeń rytmu typu torsade de pointes, które występują przy stosowaniu leków antyarytmicznych klasy I i III. Szczególnie wartościowe okazało się telefoniczne przekazywanie zapisu EKG przynajmniej jeden raz na dzień w trakcie ustalania skuteczności i dawkowania leków. Uważa się, że dla utrzymania rytmu zatokowego celowe jest stosowanie leków antyarytmicznych po kardiowersji elektrycznej, a kombinacja chinidyna/werapamil jest nie mniej skuteczna niż sotalol. Z uwagi na niewielkie, ale jednak istniejące ryzyko groźnych powikłań, leczenie przeciwarytmiczne może być stosowane tylko u osób z wyraźnymi objawami klinicznymi.

W badaniu RACE porównano koszt/efektywność dwóch strategii postępowania w migotaniu przedsionków: 1) kardiowersji przywracającej rytm zatokowy i 2) regulacji częstości rytmu komór. Strategia 1) jest kosztowniejsza, a wg autorów analiz chorobowość, umieralność i jakość życia pacjentów w obu przypadkach jest ?globalnie" podobna. A indywidualnie? W przebiegu choroby reumatycznej i wad zastawkowych serca w przypadkach uporczywego nawracającego napadowego AF częstą przyczyną histologicznego remodelingu przedsionków (zwłaszcza uszka lewego) jest obecność złogów amyloidu. (PM)

Źródło: Eur. Heart J. 2004, 25: 1237-41, 1371-73, 1385-1404, 1542-1549.

Źródło: Puls Medycyny

Podpis: Źródło: Eur. Heart J. 2004, 25: 1237-41, 1371-73, 1385-1404, 1542-1549.

Najważniejsze dzisiaj
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.