Laureaci Gloria Medicinae 2003

Beata Lisowska
opublikowano: 27-10-2004, 00:00

Już po raz czternasty Polskie Towarzystwo Lekarskie przyzna 5 listopada w Łazienkach Królewskich w Warszawie medale Gloria Medicinae. To najwyższe odznaczenie towarzystwo przyznaje lekarzom, doceniając ich oddanie pacjentom i twórczy wkład do medycyny. 10 laureatów otrzyma medale z wizerunkiem polskiego lekarza epoki Odrodzenia - Józefa Strusia, na których widnieje dewiza: Floreat Res Medica. Oto laureaci Gloria Medicinae 2003.

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna
Kardiochirurg innowator
Andrzej Bochenek, l. 55, prof. dr hab. n. med., kardiochirurg, specjalista chorób wewnętrznych, kierownik I Katedry i Kliniki Kardiochirurgii w Katowicach.

Dyplom lekarza uzyskał w 1973 roku w ląskiej Akademii Medycznej. Jest specjalistą I i II stopnia w zakresie chirurgii ogólnej oraz specjalistą w dziedzinie kardiochirurgii.
Stopień naukowy dr. n. med. uzyskał w 1980 r., habilitację w 1990 roku. Tytuł naukowy prof. n. med. ma od 1997 r.
Od 1973 r. pracował w Klinice Kardiochirurgii w Zabrzu pod kierownictwem prof. dr. hab. Tadeusza Paliwody. W 1984 r. przeszedł do nowo utworzonej Katedry i Kliniki Kardiochirurgii w Wojewódzkim Ośrodku Kardiologii w Zabrzu, kierowanej wówczas przez doc. dr. hab. Zbigniewa Religę. Był organizatorem Kliniki Kardiochirurgii w Katowicach-Ochojcu, której szefem jest nieprzerwanie od 1991 roku.
Szczególne znaczenie w jego dorobku naukowym stanowią badania nad wczesnymi i odległymi skutkami pomostowania naczyń wieńcowych u chorych ze znacznie upośledzoną funkcją skurczową lewej komory serca. Ostatnio koncentruje się nad zastosowaniem metod endowizji i robotów chirurgicznych do operacji serca. Uczestniczył w wielu nowatorskich badaniach i przedsięwzięciach naukowych. Były to m.in.: pierwsze na ląsku transplantacje serca i pierwsze w Polsce przeszczepy serca i płuc oraz wszczepienie sztucznego serca. Prowadził doświadczalne i kliniczne prace nad zastąpieniem sztucznego utleniacza płucami pacjenta (doniesienia poświęcone tej problematyce były pierwszymi na świecie). W jego klinice wykonano pierwsze w Polsce operacje serca z zastosowaniem robota.
Dorobek naukowy profesora obejmuje ponad 350 publikacji. Członek licznych specjalistycznych towarzystw naukowych. Pracuje społecznie w Fundacji Rozwoju Kardiologii Interwencyjnej oraz Fundacji dla leczenia dzieci i dorosłych, a także w organizacji ?Polish Children's Heartline".

Chirurgiczny ?guru"
Marek Paweł Gawdziński, l. 68, doc. dr hab. med., torakokardiochirurg, Warszawa.
Urodzony w 1936 r. w Warszawie. W latach 1956-1960 odbył studia w Akademii Medycznej w Warszawie. Od 1961 roku pracował w charakterze asystenta i starszego asystenta w Klinice Chirurgii Klatki Piersiowej Instytutu Gruźlicy, kierowanej przez prof. Leona Manteuffla. Od października 1967 do września 1968 roku szkolił się w Oddziale Chirurgii Ogólnej Szpitala Keresly Branch w Coventry w Wielkiej Brytanii na stanowisku senior house officer. Po powrocie do kraju w 1971 roku przeszedł na własną prośbę do pracy w Oddziale Torakokardiochirurgii i Chirurgii Ogólnej Centralnego Szpitala Klinicznego MSW, prowadzonej przez prof. Czesława Turskiego. Od lipca 1980 r. był zastępcą ordynatora tego oddziału. W 1988 r. otrzymał nominację na kierownika Kliniki Chirurgii Instytutu Medycyny Klinicznej MSW, a od sierpnia 1990 r. pełnił funkcję ordynatora I Oddziału Chirurgii CSK MSW. W 1991 r. w drodze konkursu objął stanowisko ordynatora Oddziału Kardiochirurgii CSK MSW, które zajmował do 1998 roku. W latach 1998-99 był zastępcą ordynatora Kliniki Chirurgicznej CSK MSWiA, a jednocześnie kierownikiem Zespołu Torakochirurgicznego. Przez kilka miesięcy w 1999 r. szefował Klinice Chirurgii. W 2000 roku ponownie powierzono mu funkcję zastępcy ordynatora Kliniki Chirurgii i jednocześnie kierownika Zespołu Torakochirurgicznego. Obecnie jest konsultantem Kliniki Chirurgii i służby zdrowia MSW w dziedzinie chirurgii klatki piersiowej.
W 1965 r. uzyskał I stopień specjalizacji, a w 1970 - II stopień specjalizacji w dziedzinie chirurgii ogólnej. W 1993 r. w drodze egzaminu weryfikacyjnego zdobył specjalizację z zakresu kardiochirurgii. W 1974 uzyskał stopień doktora nauk medycznych.
Jego dorobek naukowy obejmuje 164 prace. Pełni wiele funkcji społecznych i naukowych. Od ponad 20 lat zajmuje się dydaktyką. Od kilku lat jest prezesem Koła Naukowego Lekarzy MSW. Przez ponad 20 lat działał w Polskim Towarzystwie Obrony Godności Lekarskiej. Za swoją działalność naukową, dydaktyczną i zawodową był wielokrotnie nagradzany, m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Przez Polskie Towarzystwo Lekarskie odznaczony medalem ?Bene Meritus" i Diploma Honorificum.

Lekarz z doświadczeniem
wojennym
Jerzy Giergielewicz, l. 79, lek. med. specjalista neurolog, Szczecin.
Od 1932 roku mieszkał z rodzicami w Warszawie. W okresie okupacji był aktywnym członkiem organizacji podziemnej Związek Walki Zbrojnej oraz Armii Krajowej. W 1942 roku został aresztowany w Warszawie przez gestapo i osadzony na Pawiaku. Więzień 4 obozów koncentracyjnych: Majdanka, Flossenburga, Gross-Rosen i Neuengamme. W 1946 roku podjął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu M. Curie-Skłodowskiej w Lublinie, które od 1948 roku kontynuował w Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie. Dyplom lekarski uzyskał w 1952 r., a specjalizację II stopnia z neurologii w 1960 roku. W latach 1949-1954 pracował jako asystent i stały starszy asystent w Klinice Neurologicznej PAM, a od 1954 do 1982 roku na Oddziale Neurologicznym Szpitala Kolejowego w Szczecinie, od 1966 r. jako ordynator. W 1982 r., po przeszło 30-letniej niezwykle intensywnej i odpowiedzialnej pracy, z objawami wyczerpania psychofizycznego i tzw. zespołu poobozowego zrezygnował z dalszej pracy i uzyskał orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS status inwalidy wojennego. Poświęcił cały swój czas ochronie i popularyzacji wartości (także zdrowotnych) przyrody ojczystej. Uzyskał wiele wyróżnień, dyplomów i odznaczeń, m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Narodowego Czynu Zbrojnego, Krzyż Oświęcimski, Odznakę Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia.

Po prostu ekspert
Marek L. Kowalski, l. 52, prof. dr hab. med., internista, alergolog, Łódź.
Absolwent I LO w Tomaszowie Maz., ukończył w 1977 r. Akademię Medyczną w Łodzi. Pracował w Klinice Pneumonologii i Alergologii AM, od roku 1992 jest kierownikiem Katedry i Zakładu Immunologii Klinicznej AM w Łodzi oraz Ośrodka Diagnostyki i Leczenia Astmy i Alergii. Doktoryzował się w 1982 r., a tytuł dr hab. med. uzyskał w 1999 r. Od 2001 r. ma tytuł profesora. Przez 7 lat konsultant regionalny, w roku 2002 powołany na stanowisko konsultanta krajowego ds. alergologii. Zespół, którym kieruje, jest częścią Centrum Doskonałości w Medycynie Molekularnej Molmed (5 Program Ramowy UE) i Europejskiej Sieci Doskonałości w Alergologii ?GAALEN" (6 Program Ramowy UE) oraz partnerem w projekcie zintegrowanym Europrevall (6 Program Ramowy UE).
Główne zainteresowania naukowe i kliniczne to patogeneza, genetyka i leczenie alergii, astmy oskrzelowej, nadwrażliwości na aspirynę oraz genetyczne i molekularne uwarunkowania chorób autoimmunizacyjnych i reumatycznych. Jest współautorem ponad 290 publikacji, w tym 103 prac oryginalnych i m.in. redaktorem podręcznika ?Immunologia kliniczna" oraz serii wydawniczej ?Alergologia w praktyce". Jest redaktorem (associate editor) Allergy - European Journal of Allergy and Clinical Immunology (lata 2000-2005); redaktorem naczelnym Alergia Astma Immunologia (od 1996) oraz członkiem wielu kolegiów redakcyjnych. Ekspert WHO i World Allergy Organization ds. raportu ?Prewencja Astmy i Chorób Alergicznych" (1999-2003) oraz programów UE.
Jest prezydentem Polskiego Towarzystwa Alergologicznego (2003-2006), skarbnikiem i członkiem Komitetu Wykonawczego Europejskiej Akademii Alergologii i Immunologii Klinicznej (1998-2005) oraz jej Zarządu (Board of Officers); członkiem podkomitetów Amerykańskiej Akademii Alergologii i Immunologii (nominacje na lata 1992-2005). Jest członkiem Komitetu Immunologii i Etiologii Zakażeń Człowieka PAN; od 1996 r. - przewodniczący Sekcji Immunologii Klinicznej Polskiego Towarzystwa Ftyzjopneumonologicznego. Jest prezydentem XXVIII Kongresu Europejskiej Akademii Alergologii i Immunologii Klinicznej, który odbędzie się w Warszawie.
Odznaczony w 2002 r. Medalem Purkinjego Czeskiego i Słowackiego Towarzystwa Immunologii Klinicznej, w 2002 r. otrzymał tytuł International Distinguished Fellow of American College of Asthma Allergy and Immunology; jest członkiem korespondentem Niemieckiego i członkiem honorowym Litewskiego Towarzystwa Alergologii i Immunologii Klinicznej.

Kontynuatorka tradycji
lekarskich
Róża Nowotna-Walcowa, l. 82, dr n. med. internistka, diabetolog, Warszawa .
Urodziła się w rodzinie od wielu pokoleń lekarskiej. Dziadek, wuj, ojciec, brat oraz mąż byli lekarzami. W czasie II wojny pracowała w Biurze Informacyjnym PCK oraz w szpitalu dla jeńców wojennych w Krakowie. W powstaniu warszawskim była łączniczką i sanitariuszką w szpitalu wojennym przy ul. Poznańskiej 11.
Ukończyła Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego w 1947 roku. Doktorat obroniła w 1961 r. W latach 1947-1951 pracowała w I Klinice Chorób Wewnętrznych Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie. W latach 1951-67 pracowała w III Klinice Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Warszawie. W 1967 roku została zastępcą ordynatora w Ośrodku Ostrych Zatruć Szpitala Praskiego. Jej dorobek naukowy obejmuje 25 pozycji piśmiennictwa. Uczestniczyła w obradach Okrągłego Stołu w Komisji Zdrowia z ramienia ?Solidarności". Działa w samorządzie lekarskim, w Warszawskiej Izbie Lekarskiej była przewodniczącą Komisji Etyki w I kadencji. W sądzie lekarskim zasiada od 1989 roku do chwili obecnej. Pomimo przejścia na emeryturę, pracuje w Specjalistycznej Przychodni Związku Niewidomych i w hospicjum na warszawskim Żoliborzu.

Pionier wszczepiania
implantów
Henryk Skarżyński, l. 50, prof. dr hab. med., laryngolog, audiolog, dyrektor Międzynarodowego Centrum Słuchu i Mowy w Kajetanach.
W 1979 r. ukończył Wydział Lekarski AM w Warszawie. Od 1980 do 2000 roku związany z Katedrą i Kliniką Otolaryngologii AM w Warszawie, gdzie przeszedł wszystkie szczeble kariery naukowej i zawodowej, od asystenta do zastępcy kierownika kliniki.
W 1996 r. został dyrektorem Instytutu Fizjologii i Patologii Słuchu, w którym kieruje także Kliniką Chorób Uszu. W 2003 roku został szefem Międzynarodowego Centrum Słuchu i Mowy w Kajetanach. Od 2002 roku jest też kierownikiem Kliniki Audiologii i Foniatrii w Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie.
Doktorat nauk medycznych uzyskał w 1983 r., a w 1989 r. habilitację. Od 1995 roku ma tytuł profesora medycyny. Specjalizował się w audiologii i foniatrii. Wieloletni specjalista krajowy i konsultant krajowy w tych dziedzinach. Jego najważniejsze osiągnięcia to m.in. wdrożenie w Polsce jako czwartym kraju na świecie programu leczenia głuchoty za pomocą implantów wszczepialnych do pnia mózgu, opracowanie oryginalnych w skali światowej programów z zakresu telemedycyny oraz narzędzi i aparatury do diagnostyki i terapii zaburzeń słuchu, głosu i mowy, zastosowanie w chirurgii rekonstrukcyjnej ucha nowych materiałów - jonomerów szklanych. Zasługą profesora jest także rozpoczęcie powszechnych przesiewowych badań słuchu u noworodków i niemowląt, zastosowanie po raz pierwszy w świecie łącznej stymulacji elektrycznej i akustycznej ucha wewnętrznego i wprowadzenie nowej metody leczenia częściowej głuchoty. Współautor 9 patentów oraz 7 wniosków patentowych.
Autor i współautor ponad 700 publikacji oraz ponad 600 doniesień zjazdowych. Członek licznych towarzystw naukowych. Współzałożyciel i prezes, a obecnie członek Stowarzyszenia Osób Niesłyszących i Niedosłyszących ?Człowiek - Człowiekowi". W 2004 r. został finalistą prestiżowego konkursu e-Europe Awards w dziedzinie e-health za programy multimedialne do badania słuchu, mowy i wzroku, organizowanego przez European Institute of Public Administration w Irlandii. Posiada liczne dyplomy uznania, nagrody za wybitne osiągnięcia.

Mistrz ordynatury
Józef Ujda, l. 73, dr n. med., internista, kardiolog, Stalowa Wola.
Dyplom lekarza uzyskał w Akademii Medycznej w Lublinie w 1955 roku. Od 1956 r. pracował w Instytucie Medycyny Pracy i Higieny Wsi oraz w II Klinice Chorób Wewnętrznych w Lublinie. Tytuł doktora n. med. uzyskał w 1969 r. Specjalista w dziedzinie chorób wewnętrznych I i II stopnia. W 1960 r. wygrał konkurs na ordynatora Oddziału Wewnętrznego Szpitala Kolejowego w Rozwadowie. Od 1971 r. przez 18 lat był ordynatorem Oddziału Wewnętrznego Szpitala Miejskiego w Stalowej Woli. Po uzyskaniu specjalizacji z kardiologii, z chwilą utworzenia oddziału kardiologicznego w tym szpitalu w 1989 roku zostaje jego ordynatorem i sprawuje tę funkcję aż do momentu przejścia na emeryturę w 1996 roku.
Ogłosił 26 prac. Był konsultantem ds. interny i kardiologii woj. rzeszowskiego, a po podziale administracyjnym kraju w 1975 roku - województwa tarnobrzeskiego. Zasłużony dla Polskiego Towarzystwa Lekarskiego: przez dwie kadencje przewodniczył pracom koła PTL w Stalowej Woli, przez 5 kadencji był członkiem władz zarządu wojewódzkiego rzeszowskiego PTL. Współorganizator wielu szkoleń i konferencji. Wielokrotnie nagradzany, m.in. srebrnym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim RP.
Lekarz i społecznik
Jerzy Wojtaszek, l. 74, lek. med., internista, anatomopatolog, Września.
Po studiach medycznych w Akademii Medycznej w Poznaniu i uzyskaniu specjalizacji z interny obejmuje z konkursu stanowisko ordynatora w szpitalach w Słupcy, a następnie we Wrześni. Wyspecjalizował w chorobach wewnętrznych 38 lekarzy (wśród nich kilkunastu na II stopień). Uzyskał specjalizację anatomopatologiczną i założył Pracownię Anatomopatologiczną w szpitalu we Wrześni. Pracował jako biegły sądowy w prokuraturze wojewódzkiej. Organizator pododdziałów neurologicznego i kardiologicznego we wrześnieńskim szpitalu. Mimo iż od dwóch lat jest na emeryturze, nadal pracuje na Oddziale Rehabilitacji szpitala we Wrześni. Organizator życia naukowo-lekarskiego we Wrześni i okolicach. Od 1966 r. udziela się w Polskim Towarzystwie Lekarskim jako wiceprzewodniczący koła we Wrześni, a od 1978 r. pełni funkcję przewodniczącego. Od 1985 r. członek zarządu wojewódzkiego, a w kadencji 1991-95 - członek ZG PTL. Miejscowy współorganizator izb lekarskich i działacz samorządu lekarskiego. Współtwórca lokalnych wydawnictw. Wieloletni prezes klubu sportowego ?Victoria" we Wrześni. Inicjator budowy pomnika katyńskiego w tym mieście i innych tablic upamiętniających bohaterów II wojny światowej i ostatniego 20-lecia. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i Honorową Odznaką Za Zasługi dla Ochrony Zdrowia.

Niezmordowana
organizatorka
Krystyna Wysocka, l. 79, dr hab. med., internista, reumatolog, Szczecin.
W czasie okupacji łączniczka Armii Krajowej (pseudonim ?Jaga"), trzykrotnie przekraczała fronty z meldunkami. Odznaczona Krzyżem Walecznych. Zesłana na Ural, pracowała w kamieniołomach i przy wyrębie lasu. Po wojnie więziona w więzieniu we Lwowie. Wróciła do Polski w 1948 roku. Ukończyła szkołę średnią w Gliwicach. W 1949 r. rozpoczęła studia w Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie, które ukończyła w 1954 r. Od drugiego roku studiów pracowała jako demonstrator, a następnie asystent w Zakładzie Anatomii Prawidłowej. W 1956 r. uzyskała specjalizację I stopnia z interny, w 1961 r. II stopnia z interny, a rok później - z reumatologii. Doktorat obroniła w 1965 roku. W tym samym roku została kierownikiem Pracowni EKG Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Szczecinie. Od 1968 roku organizowała od podstaw Klinikę Reumatologiczną i stanęła na jej czele, jednocześnie pracując w Wojewódzkiej Poradni Reumatologicznej.
W 1977 roku uzyskała habilitację na podstawie pracy z pogranicza reumatologii i endokrynologii. Opublikowała 84 prace. Ma ponad 30 lat pracy w charakterze ordynatora. Jako jedna z pierwszych w Polsce wprowadziła krioterapię. Działała w Polskim Towarzystwie Reumatologicznym. Przez dwie kadencje przewodnicząca oddziału szczecińskiego Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, obecnie jest członkiem zarządu. Pomimo przejścia na emeryturę, nadal pracuje w Stoczniowej Poradni Reumatologicznej.

Animator akcji
prozdrowotnych
Witold Zatoński, l. 62, prof. dr hab. med. specjalista chorób wewnętrznych, epidemiolog, ekspert w zakresie zdrowia publicznego, kierownik Zakładu Epidemiologii i Prewencji Nowotworów Centrum Onkologii - Instytut w Warszawie.
Absolwent Akademii Medycznej we Wrocławiu w 1966 roku. Pierwszy stopień specjalizacji w internie uzyskał w 1969, a drugi - w 1974 r., doktorat z zakresu onkologii w 1974 r., a habilitację w 1978 roku. W 1989 roku został profesorem.
Od końca lat siedemdziesiątych pracuje w Centrum Onkologii - Instytucie im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie, gdzie kieruje zespołem naukowym. Poświęca się epidemiologii nowotworów. Prowadzi badania nad zdrowiem Polaków, a szczególnie nad epidemiologią zachorowań na nowotwory złośliwe - nie tylko w Polsce, ale w całej Europie rodkowo-Wschodniej. Uczestniczy w wielu międzynarodowych badaniach naukowych, m.in. we współpracy z Narodowym Instytutem Raka w Bethesda (USA), Bankiem wiatowym, Uniwersytetem w Oksfordzie. Jest ekspertem wiatowej Organizacji Zdrowia. Ogłosił ponad 300 publikacji naukowych, w tym ponad 20 książek. Jako jeden z nielicznych polskich badaczy raka znalazł się na prestiżowej amerykańskiej liście najczęstszych cytowań naukowych, opracowanej na podstawie bazy bibliograficznej Science Citation Index.
Odznaczony Złotym Medalem przez wiatową Organizację Zdrowia. Z rąk prezydenta Jacquesa Chiraca otrzymał medal (Echelon Vermeil) miasta Paryża, a prezydent Aleksander Kwaśniewski odznaczył go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Źródło: Puls Medycyny

Podpis: Beata Lisowska

Najważniejsze dzisiaj
Puls Medycyny
Inne / Laureaci Gloria Medicinae 2003
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.