Które zaburzenia psychiczne mogą zwiększać ryzyko przedwczesnej śmierci?

  • Ekspert dla "Pulsu Medycyny"
opublikowano: 30-07-2020, 16:15

Czy występowanie zaburzenia psychicznego i ewentualnie posiadanie więcej niż jednego rozpoznania psychiatrycznego związane jest z wyższym ryzykiem zgonu, niż ma to miejsce w populacji generalnej? To ważne zagadnienie choćby w kontekście rozpoznania potrzeb i planowania systemu opieki dla populacji osób z zaburzeniami psychicznymi.

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna

Czasopismo "European Psychiatry" opublikowało w swoim pierwszym tegorocznym numerze artykuł autorów z Niemiec, którzy dokonali oceny czasu do wystąpienia zgonu w populacji ponad 4 tysięcy osób po 20 latach od wykonania u nich diagnostyki psychiatrycznej. Osoby te zostały poddane w 1996 r. badaniu narzędziem diagnostycznym Composite International Diagnostic Interview. Po 20 latach od tego zdarzenia oceniono, opierając się na rejestrze zgonów, czy liczba zaburzeń psychicznych oraz konkretne rozpoznania wykazują związek z ryzykiem śmierci.

W grupie osób, u których zdiagnozowano trzy lub więcej zaburzeń psychicznych, dane wykazały wyższe ryzyko przedwczesnej śmierci niż wśród tych, które nie miały żadnego zaburzenia psychicznego.
https://pixabay.com/pl/users/un-perfekt-9295476/

Autorzy tego badania wskazują, że niewiele jest badań dotyczących związków między zaburzeniami psychicznymi a przedwczesną umieralnością. Celem pracy naukowców z Uniwersytetu Medycznego w Greifswaldzie (Ulrich John, Hans-Jürgen Rumpf, Monika Hanke i Christian Meyer) była analiza, czy liczba zaburzeń psychicznych oraz występowanie zaburzeń nastroju, lęku, zaburzeń somatoformicznych, używanie substancji psychoaktywnych lub zaburzeń odżywiania w ciągu całego życia oraz stosowanie leczenia może wpływać na czas życia.

Badana grupa pacjentów i metodologia

Naukowcy wykorzystali dane diagnostyczne uzyskane w badaniu przy zastosowaniu Composite International Diagnostic Interview, który zawiera diagnozy DSM-IV w zakresie używania substancji, zaburzeń nastroju, lęku, zaburzeń somatoformicznych i zaburzeń odżywiania, uzyskane w grupie 4075 mieszkańców Niemiec, którzy w 1996 r. mieli 18-64 lata. 20 lat później śmiertelność została ustalona na podstawie publicznej bazy danych dla 4028 uczestników badania. Modele proporcjonalnego hazardu Coxa (Cox proportional hazards) zostały zastosowane dla zaburzeń, które istniały w dowolnym momencie życia przed wywiadem.

Zgodnie z danymi pochodzącymi z rejestru chorych i umieralności, zaburzenia psychiczne są związane ze zwiększonym ryzykiem przedwczesnego zgonu. Badania tego zagadnienia nie są jednak całkowicie miarodajne. Po pierwsze, bazy danych i dane z rejestrów zgonów zawierają rutynowe diagnozy dotyczące leczenia, które mogą być obarczone brakiem standaryzacji. Po drugie, w przypadku danych dotyczących leczenia prawdopodobna jest tendencyjność doboru próby. Tylko część osób dotkniętych zaburzeniami psychicznymi korzysta z leczenia psychiatrycznego. Osoby, które nie otrzymują profesjonalnego wsparcia, mogą w mniejszym nasileniu cierpieć na zaburzenia psychiczne, a dane z populacji korzystającej z leczenia mogą skutkować przecenieniem ryzyka umieralności wśród osób z populacji z zaburzeniami psychicznymi. Jest to szczególnie ważne, gdy weźmiemy pod uwagę fakt, że u znacznej części populacji ogólnej stwierdzono występowanie zaburzeń psychicznych. Częstość występowania zaburzeń psychicznych w ciągu 12 miesięcy poprzedzających wywiad została oszacowana na 38,2 proc. populacji ogólnej w Unii Europejskiej.

Psychologia i psychiatria
Specjalistyczny newsletter przygotowywany przez ekspertów
ZAPISZ MNIE
×
Psychologia i psychiatria
Wysyłany raz w miesiącu
Specjalistyczny newsletter przygotowywany przez ekspertów
ZAPISZ MNIE
Administratorem Twoich danych osobowych będzie Bonnier Business (Polska). Klauzula informacyjna w pełnej wersji dostępna jest tutaj

W omawianym tu badaniu przebadana została losowa próba osób dorosłych w wieku 18-64 lat z populacji niezinstytucjonalizowanej na obszarze północnych Niemiec. Grupa ta została wylosowana na podstawie danych urzędu meldunkowego. Próba została podzielona na obszary zamieszkania odpowiadające różnej strukturze społecznej (miasto Lubeka oraz 46 okolicznych miejscowości, zamieszkiwanych łącznie przez 193 452 osoby w wieku 18-64 lat). Wywiady bazowe przeprowadzono od 20 lipca 1996 roku do 18 marca 1997 roku.

W okresie od 1 kwietnia 2017 roku do 30 kwietnia 2018 roku prowadzono weryfikację dotyczącą umieralności w badanej populacji. Mediana czasu od pierwotnego badania do weryfikacji wynosiła 20,6 roku (7532 dni; zakres: 7326-7926 dni). Dane zawierały informację, czy dana osoba żyła, czy zmarła, a jeśli zmarła - datę śmierci. Próba końcowa do analizy danych obejmowała 4028 uczestników badania. Dla każdego z diagnozowanych uprzednio zaburzeń obliczony został odsetek osób zmarłych.

Spośród 4028 uczestników badania, o których udało się uzyskać informację, zmarło 573 (14,2 proc.). Wśród uczestników badania wiek w chwili śmierci wahał się od 26 do 85 lat. Wśród 573 osób zmarłych były 222 kobiety (38,7 proc.). Zarówno wśród osób z którymkolwiek z 25 wyróżnionych zaburzeń psychicznych, jak i wśród osób bez któregokolwiek z tych zaburzeń psychicznych, zmarło 14,2 proc.

Wnioski z badania

Uzyskane wyniki wskazywały że:

  • W grupie osób, u których zdiagnozowano trzy lub więcej zaburzeń psychicznych, dane wykazały wyższe ryzyko śmierci niż wśród tych, które nie miały żadnego zaburzenia psychicznego (HR of 1.42 (1.07–1.88)).
  • U osób, u których rozpoznano uzależnienie od alkoholu, zaburzenia dystymiczne, lęk paniczny z agorafobią oraz hipochondrię, wykazano związek z czasem przeżycia. Dane te wskazały, że raczej dystymia, a nie występowanie depresji wiąże się z wyższym ryzykiem śmierci.
  • Kobiety mające trzy lub więcej zaburzeń psychicznych, z dystymią, lękiem panicznym z agorafobią miały wyższe ryzyko zgonu w porównaniu z kobietami bez żadnego rozpoznania zaburzenia psychicznego. Wśród osób mających trzy lub więcej rozpoznań psychiatrycznych w badanej grupie 60,7 proc. to kobiety, a wśród osób ze zdiagnozowaną dystymią 68,7 proc. było płci żeńskiej.
  • Tylko niewielka część badanej grupy korzystała z leczenia psychiatrycznego, jednak stwierdzono, że osoby hospitalizowane miały wyższe ryzyko zgonu w okresie obserwacji w porównaniu z osobami korzystającymi z opieki ambulatoryjnej oraz w porównaniu z osobami z zaburzeniami psychicznymi, które nie były leczone.

Opracowano na podstawie: John U., Rumpf H.-J., Hanke M., Meyer C.: Mental disorders and total mortality after 20 years in an adult general population sample. European Psychiatry, 2020; 63(1), e30, 1–7

Źródło: Puls Medycyny

Podpis: Julia Murawiec

Najważniejsze dzisiaj
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.