Każdy pacjent z niewydolnością serca reprezentuje odrębny fenotyp

Oprac. Anna Zielińska
opublikowano: 31-10-2018, 16:17

Podczas tegorocznego kongresu Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego dr hab. n. med. Piotr Rozentryt z III Katedry i Oddziału Klinicznego Kardiologii SUM Śląskiego Centrum Chorób Serca w Zabrzu podkreślał złożoność problemu niewydolności serca oraz znaczenie, jakie ma ustalenie jej przyczyny dla skuteczności terapii.

Niewydolność serca jest powszechnie uznawana za chorobę, tymczasem pojęcie to wskazuje jedynie na obecność kombinacji objawów, wynikających z niezwykle zróżnicowanych patologii układu krążenia. Wspólnym, dominującym skutkiem tych patologii jest nietolerancja wysiłku. Pomimo wielu podobieństw, każdy chory z niewydolnością serca jest unikatowy, z odrębnym fenotypem.

Złożony obraz pacjenta z NS: zespół objawów plus czynniki dodatkowe

Oprócz nietolerancji wysiłku, niewydolność serca charakteryzuje się także okresowymi objawami zastoju narządowego i/lub hipoperfuzją narządową przy nieprawidłowej funkcji serca. Objawy te nie są jednak bezpośrednio związane z sercem, ale z mikrokrążeniem w narządach (zwłaszcza w płucach) i krążeniem systemowym. W przypadku zredukowanej frakcji wyrzutowej dochodzi do zastoju powodującego duszność, pogorszenie samopoczucia i hipoperfuzję narządową. Tego typu objawy mogą być też spowodowane strukturalną wadą serca. Za dolegliwości może także odpowiadać nieprawidłowa funkcja prawej komory. W tym przypadku również możemy mieć do czynienia z wieloma przyczynami i fenotypami (np. niska lub prawidłowa frakcja wyrzutowa).

Ponadto istnieje też szersze pojęcie niewydolności krążenia, do której może dojść np. w przebiegu posocznicy czy anafilaksji, gdzie początkowo może być zajęty układ obwodowy, a dopiero później serce. Na to wszystko nakładają się dodatkowo choroby towarzyszące i wiek chorego, tworząc złożony obraz pacjenta z niewydolnością serca.

Zróżnicowane patomechanizmy ostrej niewydolności serca

Warunkiem skutecznej terapii jest ustalenie pełnego rozpoznania. „Rozpoznanie powinno wskazywać ważne odmienności fenotypowe, definiować kierunek i określać stopień klinicznego zaawansowania niewydolności serca, a także podać choroby towarzyszące oraz skutki ich obecności. Na koniec trzeba określić konsekwencje niewydolności serca. Dzięki pełnemu rozpoznaniu możliwe jest fenotypizowanie chorego i właściwe dobranie leczenia. Każdy chory z niewydolnością serca jest innym przypadkiem” — podkreśla dr hab. Piotr Rozentryt.

Dalsza część artykułu dostępna jest dla subskrybentów. Z tekstu dowiesz się:

  • Kiedy potrzebny jest lek o właściwościach naczyniorozszerzających
  • Jak organizm funkcjonuje przy zmniejszonej objętości płynu
  • Jaka jest różnica między frakcją wyrzutową a zachowaną frakcją wyrzutową
  • Jakie jest zastosowanie diuretyków pętlowych

Zobacz dalszą część…

Dostęp do tego i wielu innych artykułów otrzymasz posiadając subskrypcję Pulsu Medycyny

Prenumerata elektroniczna
  • E-wydanie „Pulsu Medycyny” i „Pulsu Farmacji”
  • Nieograniczony dostęp do kilku tysięcy archiwalnych artykułów
  • Powiadomienia i newslettery o najważniejszych informacjach
1-miesięczna
19,90 16,18 zł netto
12-miesięczna
199,00 161,79 zł netto
Prenumerata papierowa i elektroniczna 12-miesięczna
  • Papierowe wydanie „Pulsu Medycyny” (co dwa tygodnie) i dodatku „Pulsu Farmacji” (raz w miesiącu)
  • E-wydanie „Pulsu Medycyny” i „Pulsu Farmacji”
  • Nieograniczony dostęp do kilku tysięcy archiwalnych artykułów
  • Powiadomienia i newslettery o najważniejszych informacjach
249,00 zł 230,55 zł netto
Puls Medycyny
Kardiologia / Każdy pacjent z niewydolnością serca reprezentuje odrębny fenotyp
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.