Jak się wystawia skierowania lekarskie

  • Sławomir Molęda
opublikowano: 10-04-2013, 13:52

Zasady wystawiania skierowań, zawarte w powszechnych przepisach prawa, obowiązują wszystkie podmioty wykonujące działalność leczniczą. Skierowania wystawiane w ramach kontraktu podlegają ponadto wymogom szczególnym, które nie dotyczą skierowań wystawianych poza kontraktem. Skierowania prywatne nie uprawniają jednak do świadczeń finansowanych ze środków publicznych, poza jednym wyjątkiem: skierowania do szpitala.

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna

Skierowania, tak jak zaświadczenia lekarskie, są dokumentami medycznymi, które należą do dokumentacji zewnętrznej. Oznacza to, że nie są przechowywane przez podmiot udzielający świadczeń (dokumentacja wewnętrzna), lecz wydawane pacjentowi (na zewnątrz). Wiąże się z tym pierwszy obowiązek, jakim jest odnotowanie wydania skierowania w dokumentacji wewnętrznej pacjenta lub załączenia jego kopii. Oryginał skierowania powinien przechowywać podmiot, który zrealizuje zlecone świadczenie.

Przepisy wyróżniają dwa rodzaje skierowań: do szpitala lub innego podmiotu oraz na badania diagnostyczne lub konsultacje. Skierowania pierwszego rodzaju kończą postępowanie lecznicze w danym podmiocie i „przekazują” pacjenta innemu podmiotowi. Drugi rodzaj skierowań służy uzyskaniu dodatkowych informacji w celu kontynuowania prowadzonego leczenia.
iStock

Przepisy wyróżniają dwa rodzaje skierowań lekarskich:

  • do szpitala lub innego podmiotu,
  • na badania diagnostyczne lub konsultacje.

Skierowania pierwszego rodzaju kończą postępowanie lecznicze w danym podmiocie i „przekazują” pacjenta innemu podmiotowi. Drugi rodzaj skierowań służy uzyskaniu dodatkowych informacji w celu kontynuowania prowadzonego leczenia. Różnica polega na tym, iż tylko w pierwszym przypadku następuje przejęcie odpowiedzialności za leczenie. W drugim przypadku podmiot realizujący skierowanie przekazuje wyniki badań lub konsultacji podmiotowi, który je wystawił. Takie unormowanie sprawia ponadto, że pacjent, który otrzyma wyniki, nie może nimi dowolnie rozporządzać. Powinien dostarczyć je lekarzowi, który udzielił mu skierowania, a ewentualnie potem wystąpić o ich udostępnienie.

Co powinno zawierać skierowanie lekarskie

Każde skierowanie lekarskie powinno zawierać:

Przepisy szczególne określają wzory skierowań:

  • do szpitala psychiatrycznego,
  • na leczenie uzdrowiskowe lub rehabilitację uzdrowiskową,
  • na turnus rehabilitacyjny,
  • do zakładu opiekuńczo-leczniczego lub pielęgnacyjno-opiekuńczego. 

Warto podkreślić, że przepisy nie wymagają wskazania konkretnego podmiotu, do którego pacjent jest kierowany, a jedynie oznaczenie jego rodzaju, jak np. szpital ogólny czy poradnia alergologiczna. Wiąże się to ze swobodą wyboru świadczeniodawcy przez pacjenta. Wyjątek stanowią sytuacje, w których świadczeniodawca kieruje na badania diagnostyczne, jakie ma obowiązek zapewnić w ramach zawartego kontraktu. Wskazanie konkretnego podmiotu, z którym zawarł umowę w tym zakresie, zapewnia pacjentowi dostęp do badań bezpłatnych.

Jeżeli chodzi o informacje medyczne, jakie powinno zawierać skierowanie, to w myśl przepisów powszechnie obowiązujących chodzi o zakres niezbędny do przeprowadzenia badań lub konsultacji albo kontynuacji leczenia. Ustalenie rozpoznania konieczne jest tylko w przypadku skierowania do szpitala. Wymogi dalej idące dotyczą wyłącznie skierowań udzielanych w ramach kontraktu. Skierowanie do poradni specjalistycznej lub leczenia szpitalnego wymaga załączenia wyników badań diagnostycznych i przeprowadzonych konsultacji, które umożliwiły kierującemu postawienie wstępnego rozpoznania, a także istotnych informacji o dotychczasowym leczeniu specjalistycznym i szpitalnym oraz leczeniu zastosowanym przez kierującego. Informacje zawarte w skierowaniu do szpitala powinny ponadto wskazywać, że cel leczenia nie może być osiągnięty w warunkach ambulatoryjnych. Ten ostatni warunek powinni mieć na względzie także ci lekarze, którzy kierują na leczenie szpitalne pacjentów przyjmowanych prywatnie.

Prawo w medycynie
Newsletter przygotowywany przez radcę prawnego specjalizującego się w zagadnieniach prawa medycznego
ZAPISZ MNIE
×
Prawo w medycynie
Wysyłany raz w miesiącu
Newsletter przygotowywany przez radcę prawnego specjalizującego się w zagadnieniach prawa medycznego
ZAPISZ MNIE
Administratorem Twoich danych osobowych będzie Bonnier Business (Polska). Klauzula informacyjna w pełnej wersji dostępna jest tutaj

Kiedy skierowanie lekarskie jest niezbędne

Przedstawienie skierowania jest warunkiem koniecznym sfinansowania ze środków publicznych następujących świadczeń:

  • badań diagnostycznych;
  • leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej;
  • świadczeń pielęgnacyjnych lub opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej;
  • większości świadczeń specjalistycznych;
  • leczenia szpitalnego;
  • rehabilitacji leczniczej.

Skierowania na ww. świadczenia, poza leczeniem szpitalnym, mogą być wystawiane wyłącznie przez lekarzy ubezpieczenia zdrowotnego, do których zalicza się wszystkich lekarzy przyjmujących w ramach kontraktu. Warto jednak pamiętać, że w przypadku ambulatoryjnych świadczeń diagnostycznych kosztochłonnych (ASDK) uprawnienia lekarzy POZ ograniczają się do kierowania na badania endoskopowe przewodu pokarmowego. Pozostałe badania kosztochłonne, takie jak medycyna nuklearna, tomografia komputerowa czy rezonans magnetyczny, wymagają skierowania od lekarza przyjmującego w ramach ambulatoryjnej opieki specjalistycznej, rehabilitacji leczniczej lub opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień. Za świadczenia bez odpowiedniego skierowania płaci pacjent, chyba że zostały udzielone w stanach nagłych.

Kiedy skierowanie nie jest konieczne

Uzyskanie skierowania nie jest konieczne, gdy pacjent decyduje się na leczenie prywatne. Wyjątek stanowią te zabiegi lub badania, które narażają pacjenta na podwyższone ryzyko, jak w przypadku promieniowania jonizującego. Badanie lub leczenie z zastosowaniem tego promieniowania wymaga przedstawienia pisemnego skierowania, które poza wymogami ogólnymi powinno zawierać: cel i uzasadnienie badania, wstępne rozpoznanie kliniczne oraz informacje istotne do prawidłowego przeprowadzenia procedury radiologicznej. Tylko badania przesiewowe, stomatologiczne oraz densytometrii kostnej mogą być wykonywane bez skierowania.

PODSTAWA PRAWNA

1. § 2, 9, 10, 17 i 72 ust. 2 rozporządzenia w sprawie rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania;
2. § 12 Ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;
3. art. 32, 33, 33a i 57-61 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych;
4. § 17 ust. 1 zarządzenia nr 81/2011/ DSOZ prezesa NFZ w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna;
5. § 3 rozporządzenia w sprawie warunków bezpiecznego stosowania promieniowania jonizującego dla wszystkich rodzajów ekspozycji medycznej.

 

Źródło: Puls Medycyny

Podpis: Sławomir Molęda

Najważniejsze dzisiaj
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.