Gloria Medicinae 2005

Beata Lisowska
opublikowano: 25-10-2006, 00:00

Podczas corocznej uroczystości Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, 27 października w Pałacu na Wodzie w Łazienkach po raz pierwszy w historii PTL sześciu lekarzy zostanie uhonorowanych tytułem "Medicus Nobilis", czyli Lekarza Szlachetnego. "Szlachectwo" PTL, a wraz z nim srebrny sygnet otrzymają za wieloletnią pracę na rzecz towarzystwa lekarze nestorzy: prof. Kornel Gibiński, prof. Edward Rużyłło, prof. Stefan Wesołowski, dr med. Jan Gliński, dr med. Józef Hornowski oraz dr med. Marian Ruszkarski. Tego samego dnia, jak co roku, Polskie Towarzystwo Lekarskie przyzna (już po raz szesnasty) swoje największe wyróżnienie - medal Gloria Medicinae. Przedstawiamy laureatów.

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna
Okulistka, która kocha sowy

Wanda Andrzejewska, prof. dr hab. med., specjalista okulistyki, Szczecin.
Urodzona w 1930 r. w Skarżysku-Kamiennej. Ukończyła Pomorską AM w Szczecinie. Z tą uczelnią związała całe życie zawodowe. Doktorat uzyskała w 1963 r., w 1977 r. habilitację. Od 1990 r. jest profesorem. W 1996 r. została kierownikiem Katedry i Kliniki Okulistycznej. W latach 1987-1990 była dziekanem Wydziału Lekarskiego PAM, a w latach 1991-1994 prorektorem ds. nauki. Głównym tematem jej prac badawczych była na początku fizjopatologia widzenia, potem przeważały prace związane z zapobieganiem i leczeniem krótkowzroczności wysokiej. Ostatnie 20 lat pracy poświęciła opracowywaniu i doskonaleniu metod leczenia oftalmopatii obrzękowo-naciekowej w przebiegu choroby Gravesa-Basedowa.
Jest autorką 82 publikacji w czasopismach krajowych i zagranicznych oraz promotorem 3 doktoratów i opiekunem 2 habilitacji.
Przez 16 lat była konsultantem ds. okulistyki województwa gorzowskiego. W czasie sprawowania tej funkcji został utworzony oddział okulistyczny w Kostrzyniu nad Odrą oraz uruchomiony oddział wojewódzki w szpitalu w Gorzowie. Związana ze szczecińskim samorządem zawodowym: była przewodniczącą Komisji Etyczno-Deontologicznej (lata 1990-1993), a w latach 1993-1996 pełniła funkcję okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej.
Od 2000 roku na emeryturze. Ma dwóch synów i czworo wnucząt. Interesuje się literaturą piękną i podróżami. Zbiera sowy. Jej kolekcja jest imponująca: liczy 710 figurek sowich, a także sporo znaczków, rycin i fotografii.

Nefrolog - mistrz koszykówki

Witold Chrzanowski, prof. dr hab. n. med., specjalista w zakresie interny i nefrologii, Łódź.
Urodzony w 1933 r. w Łodzi. Przez całe życie związany z tym miastem, także poprzez ojca, łódzkiego lekarza i profesora. Od 1970 r. aż do przejścia na emeryturę w 2003 r. pracował w Klinice Nefrologicznej AM w Łodzi, przechodząc wszystkie szczeble kariery akademickiej - asystenta, adiunkta i kierownika kliniki. W latach 1999-2003 był dyrektorem Instytutu Medycyny Wewnętrznej. W latach 1981-1984 przebywał w Zawii w Libii, gdzie organizował oddział dializ, którego był potem kierownikiem. W 1998 r. uzyskał tytuł profesora.
Jest wybitnym klinicystą, specjalistą w zakresie chorób wewnętrznych, a zwłaszcza nefrologii i problemów dializy. Kierował Kliniką Nefrologiczną, stacją dializ, był konsultantem wojewódzkim w dziedzinie nefrologii i dializoterapii, kierownikiem zespołu transplantacyjnego AM w Łodzi. Podczas pracy w tej uczelni ogłosił drukiem 130 publikacji, był autorem wielu rozdziałów w książkach medycznych oraz wygłosił ponad 100 referatów na zjazdach krajowych i zagranicznych. Jest promotorem 6 prac doktorskich, 4 magisterskich i jednego przewodu habilitacyjnego. Pod jego kierownictwem 11 lekarzy uzyskało specjalizację z chorób wewnętrznych i 6 z nefrologii. Jego zasługi organizacyjne dotyczą tworzenia i modernizacji stacji dializ w Łodzi i regionie łódzkim.
W 1990 r. wybrany na stanowisko rzecznika odpowiedzialności zawodowej OIL w Łodzi, pełnił tę funkcję przez 4 lata. Mimo przejścia na emeryturę, nadal czynny zawodowo: prowadzi poradnie nefrologiczne w Pabianicach i Wieluniu, jest wykładowcą na Wydziale Pielęgniarstwa i Położnictwa UM w Łodzi.
Interesuje się literaturą historyczną, turystyką samochodową, narciarstwem i koszykówką. Tę ostatnią dyscyplinę sportową uprawiał przez wiele lat, sięgając dwukrotnie po tytuł mistrza Polski z drużyną Społem Łódź. Jest żonaty, ma syna Szymona i wnuczkę Zosię.

Immunolog bioetyk

Andrzej Górski, prof. dr hab. n. med., specjalista chorób wewnętrznych i immunoterapii, Wrocław.
Urodzony w 1946 r. we Wrocławiu w rodzinie lekarskiej (ojciec był ordynatorem oddziału chirurgii szczękowej). Studiował w warszawskiej AM, którą ukończył w 1970 r. W 1988 r. (mając 42 lata) otrzymał tytuł profesora. Uzyskał specjalizacje z chorób wewnętrznych i immunologii klinicznej.
Na początku lat 70. zeszłego wieku pracował w I Klinice Chorób Wewnętrznych kierowanej przez prof. Tadeusza Orłowskiego, od 1974 r. w Instytucie Transplantologii (z którym jest związany do dziś), zajmując się pacjentami-biorcami przeszczepów nerkowych oraz problematyką immunologii klinicznej i transplantacyjnej. W latach 1974-1976 stypendysta Fundacji Fullbrighta (w Sloan-Kettering Institute for Cancer Research w Nowym Jorku). Odbył też staże zagraniczne, m.in. w Karolinska Institutet i w Uniwersytecie w Heidelbergu. Opublikował ponad 300 prac naukowych w czołowym piśmiennictwie krajowym i światowym w dziedzinie immunologii, transplantologii i bioetyki.
W latach 1993-1999 był najpierw prorektorem, a następnie rektorem warszawskiej AM. Zrezygnował z ubiegania się o drugą kadencję na rzecz objęcia stanowiska dyrektora Instytutu Immunologii i Terapii Doświadczalnej PAN we Wrocławiu. Kierowany przez niego instytut uzyskał status ?center of excellence" i w ostatnim rankingu Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego został zaliczony do I kategorii na szóstym miejscu pośród 61 ocenianych placówek. W instytucie zorganizował Ośrodek Terapii Fagowej, jedyny tego typu w krajach Unii Europejskiej, o działalności którego informował ostatnio czołowy światowy periodyk naukowy Nature Medicine. Jako redaktor naczelny Archivum Immunologiae et Therapiae Experimentalis wprowadził ten periodyk na tzw. listę filadelfijską.
W ostatnich 11 latach zorganizował 7 międzynarodowych konferencji bioetycznych z udziałem przedstawicieli czołowych instytucji naukowych i akademickich, organizacji ponadnarodowych, redakcji pism naukowych (m.in. Journal of American Medical Association, New England Journal of Medicine). Swą działalność naukową i akademicką prowadzi z pozycji całkowicie niezależnej, nie korzystając ze sponsorowania ze strony przemysłu farmaceutycznego (uważa, że liderzy życia naukowego i akademickiego powinni być wolni od konfliktu interesów).

Ortopeda - organizator

Jarosław Lubiatowski, lek. specjalista chirurgii urazowo-ortopedycznej, Konin.
Urodzony w 1943 r. w Jarocinie. Absolwent Wydziału Lekarskiego AM w Poznaniu. W 1969 r. rozpoczął pracę w szpitalu w Koninie.
Uzyskał specjalizację I stopnia (1973) oraz II stopnia (1977) z chirurgii urazowo-ortopedycznej. W latach 1978-1995 był zastępcą ordynatora Oddziału Ortopedii i Traumatologii Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Koninie. Od 1995 r. do chwili obecnej pełni funkcję ordynatora tego oddziału. Jako prezes fundacji Sanus od wielu lat z powodzeniem pozyskuje nowoczesny sprzęt medyczny dla macierzystego szpitala. Jego zasługami są: modernizacja oddziału ortopedii i wprowadzenie nowoczesnych metod leczenia, m.in. wykorzystanie termoablacji do wspomagającego leczenia przerzutów nowotworowych do kości. Wykształcił sześciu specjalistów II stopnia oraz pięciu specjalistów I stopnia. Organizował Poradnię Ortopedii Dziecięcej WSZ w Koninie. W latach 1984-1988 był kierownikiem Wojewódzkiego Ośrodka Doskonalenia Kadr Medycznych w Koninie. Członek Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego. Autor publikacji z zakresu ortopedii i traumatologii oraz onkologii. Poza pracą w szpitalu wykazuje dużą aktywność w ważnych dla środowiska lekarskiego dziedzinach. Przez dwie kadencje był wiceprzewodniczącym Wielkopolskiej Izby Lekarskiej. Był długoletnim przewodniczącym Konińskiego Towarzystwa Lekarskiego.
Jest żonaty, ma troje dzieci. Lekarzami są zarówno żona Mirosława (specjalista medycyny rodzinnej), jak i synowie: Przemysław (adiunkt Kliniki Chirurgii Ręki AM w Poznaniu) oraz Witold (w trakcie specjalizacji z ortopedii). Córka Katarzyna jest magistrem prawa.

Nefrolog hipertensjolog

Michał Cezary Myśliwiec, prof. dr hab. med., specjalista nefrologii, transplantologii klinicznej, Białystok.
Urodzony w 1943 r. w Kochanówce. Studiował na Wydziale Lekarskim AM w Białymstoku w latach 1960-1966. Kolejne szczeble kariery naukowej i zawodowej to: doktorat w 1971 r., habilitacja w 1979 r., tytuł profesora w 1988 r. i profesora zwyczajnego w 1995 r. W latach 1997-2000 był dziekanem Wydziału Lekarskiego AM w Białymstoku. Uzyskał specjalizację II stopnia z chorób wewnętrznych oraz z nefrologii i transplantologii klinicznej, a w 2006 r. z hipertensjologii.
Jest organizatorem i kierownikiem Kliniki Nefrologii i Transplantologii (z Ośrodkiem Dializ) AM w Białymstoku, która rozwinęła współpracę z czołowymi ośrodkami naukowymi w Japonii, we Włoszech, w Niemczech i USA oraz stała się cenionym ośrodkiem szkoleniowym Europejskiego Towarzystwa Nefrologicznego. Był współtwórcą działającego od 1989 r. ośrodka transplantacji nerek w Białymstoku.
Jest autorem i współautorem ponad 400 prac naukowych, w większości poświęconych roli krzepnięcia i fibrynolizy w nefrologii, nadciśnieniu tętniczym, miażdżycy u chorych po transplantacji nerek, a także markerom osteodystrofii nerkowej oraz uszkodzeniom śródbłonka u chorych z przewlekłą niewydolnością nerek.
Wieloletni konsultant regionalny i wojewódzki w dziedzinie chorób wewnętrznych. Obecnie konsultant wojewódzki ds. nefrologii i przewodniczący komisji egzaminacyjnych do specjalizacji z chorób wewnętrznych i nefrologii. Organizuje od ponad 10 lat konferencje naukowo-szkoleniowe dla internistów, nefrologów i lekarzy rodzinnych. Wielokrotnie był kierownikiem organizacyjnym i naukowym oraz wykładowcą na kursach organizowanych przez CMKP i Wojewódzki Ośrodek Doskonalenia Kadr Medycznych w Białymstoku. Był też wykładowcą na międzynarodowym kursie nefrologicznym organizowanym przez Europejskie Towarzystwo Nefrologiczne w 2004 r. w Pradze. Jest autorem i współautorem ponad 30 rozdziałów w różnych podręcznikach z zakresu chorób wewnętrznych i nefrologii.

Twórca kliniki

Edmund Nartowicz, prof. dr hab. med., specjalista chorób wewnętrznych i kardiologii, Bydgoszcz.
Urodzony w 1928 r. w Białohrudzie. Studiował na Wydziale Lekarskim AM w Gdańsku, gdzie w 1952 r. uzyskał dyplom. Specjalizował się w chorobach wewnętrznych i kardiologii. W 1966 r. uzyskał doktorat, w 1977 r. habilitację, a w 1997 r. tytuł profesora zwyczajnego. Pracę rozpoczął jako asystent najpierw w Zakładzie Farmakologii AMG, a następnie w II Oddziale Chorób Wewnętrznych Szpitala Wojewódzkiego w Bydgoszczy. Przez wiele lat był w tym szpitalu ordynatorem III oddziału. W latach 1975-84 kierował II Kliniką Chorób Wewnętrznych w Bydgoszczy. Od 1985 r. do emerytury w 2000 r. był kierownikiem Katedry i Kliniki Kardiologii i Chorób Wewnętrznych AM w Bydgoszczy. W 1972 r. zorganizował Oddział Intensywnego Nadzoru Kardiologicznego, który jako jedyny w regionie wszczepiał kardiostymulatory. Po wielu latach starań w kierowanej przez niego klinice w 1996 r. powstała Pracownia Kardiologii Inwazyjnej, obsługująca cały region. Od 1986 roku wykonywano w tej klinice pełną kardiologiczną diagnostykę nieinwazyjną. Jeszcze w Szpitalu Wojewódzkim w 1972 roku uruchomił pierwszą w regionie i największą wówczas stację dializ.
Był wieloletnim konsultantem regionalnym w dziedzinie chorób wewnętrznych, kardiologii i nefrologii. Pod jego opieką 56 lekarzy uzyskało specjalizacje. Wypromował 12 doktorów nauk medycznych) jeden z nich uzyskał habilitację). Jest autorem ok. 240 prac naukowych oraz 400 doniesień zjazdowych. Był wiceprzewodniczącym ds. nauki AM w Gdańsku. Jest członkiem Komisji Nefrologicznej przy Komitecie Patofizjologii Klinicznej Wydziału IV PAN. Jest działaczem wielu organizacji lekarskich, m.in. Towarzystwa Internistów Polskich, Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego, a także Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego i Europejskiego Towarzystwa Nefrologicznego. Oznaczony Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Prezes, menedżer, lekarz

Konstanty Radziwiłł, lek. specjalista medycyny ogólnej i rodzinnej, Warszawa.
Urodzony w 1958 r. we Wrocławiu. Od 2001 r. prezes Naczelnej Rady Lekarskiej. W styczniu br. wybrany na drugą kadencję, był jednym z inicjatorów stworzenia lobby na rzecz podwyżek dla służby zdrowia.
Dyplom lekarza uzyskał w 1983 na I Wydziale Lekarskim AM w Warszawie. Pracował najpierw jako lekarz rejonowy w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Lecznictwa Otwartego Warszawa-Ursynów. Od dziesięciu lat prowadzi własną Przychodnię Medycyny Rodzinnej w Warszawie, w której praktykuje jako lekarz pierwszego kontaktu. Jest specjalistą medycyny ogólnej (od 1993 r.) i medycyny rodzinnej (od 1994 r.). Od 2005 roku jest asystentem w Zakładzie Medycyny Rodzinnej AM w Warszawie. Z samorządem lekarskim związany od 1993 r., najpierw jako delegat na okręgowy i krajowy zjazd lekarzy, a w kadencji 1997-2001 jako sekretarz Naczelnej Rady Lekarskiej. Ma sukcesy na polu międzynarodowym. W latach 2004-2005 przewodniczył jako pierwszy Polak pracom Komisji Etyki i Kodeksów Zawodowych Stałego Komitetu Lekarzy Europejskich, międzynarodowej organizacji lekarskiej z siedzibą w Brukseli.
Jest żonaty, ma ośmioro dzieci. Żona Joanna jest architektem. Najstarsza córka Maria jest studentką stosowanych nauk społecznych; Maciej studiuje nauki polityczne; Anna jest studentką grafiki, a Elżbieta - pedagogiki. Jan jest uczniem liceum ogólnokształcącego, a Michał i Karol uczą się w gimnazjum. Najmłodsza córka Barbara od niedawna jest uczennicą szkoły podstawowej.
Wolny czas najchętniej spędza z rodziną, preferuje aktywny wypoczynek: jeździ na rowerze, pływa, także na desce windsurfingowej, lubi gry zespołowe.

W służbie krwi

Halina Seyfriedowa, prof. dr hab. med., transfuzjolog, Warszawa.
W latach 1941-1946 studiowała medycynę na tajnych kompletach Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Ziem Zachodnich w Warszawie i na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. Dyplom lekarza uzyskała w 1946 r., tytuł profesora nadzwyczajnego w 1974 r., a profesora zwyczajnego w 1980 r. W latach 1946-1961 była pracownikiem naukowym w Zakładzie Medycyny Sądowej na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego, później AM w Poznaniu. Jednocześnie pracowała w Stacji Krwiodawstwa w Poznaniu. Od 1961 roku jest pracownikiem Instytutu Hematologii i Transfuzjologii w Warszawie, obecnie na emeryturze, nadal jednak współpracuje z tą placówką.
Przez ponad 30 lat była w instytucie kierownikiem Zakładu Serologii, a w latach 1988-1993 zastępcą dyrektora ds. naukowo-badawczych. Od początku lat 90. zeszłego wieku jako przedstawiciel Polski bierze udział w pracach Komitetu Ekspertów ds. Przetaczania Krwi w Radzie Europy, których efektem jest wprowadzanie w polskiej służbie krwi wszystkich zalecanych procedur bezpiecznego stosowania składników krwi. Była członkiem Komitetu Naukowego Europejskiej Szkoły Medycyny Transfuzyjnej. Jej działalność naukowo-badawcza koncentrowała się głównie wokół polimorfizmu genetycznego grup krwi oraz problemów allo- i autoimmunizacji antygenami krwinek czerwonych; jest ściśle związana z medycyną praktyczną. Jest autorem ponad 200 pozycji obejmujących prace oryginalne, publikowane w czasopismach polskich i obcych, rozdziały w podręcznikach oraz praktyczne wytyczne dotyczące postępowania w krwiodawstwie i krwiolecznictwie. Od początku życia zawodowego zajmowała się diagnostyką konfliktu serologicznego między matką a płodem i usprawnianiem metod wykrywania choroby hemolitycznej noworodków. Szczególnie ważnym jej osiągnięciem było wprowadzenie powszechnej profilaktyki konfliktu Rh za pomocą produkowanej w Polsce immunoglobuliny anty-RhD.

Wszystko dla rodzinnej

Andrzej Franciszek Steciwko, prof. dr hab. med., specjalista chorób wewnętrznych i medycyny rodzinnej, Wrocław.
Urodzony w 1950 r. we Wrocławiu. Od chwili ukończenia studiów medycznych w 1974 r. aż do dziś jest związany z Akademią Medyczną we Wrocławiu. Tytuł profesora zwyczajnego uzyskał w 2002 r. Specjalista nefrologii, chorób wewnętrznych, balneologii, bioklimatologii i fizykoterapii oraz medycyny rodzinnej. Od 1994 r. do chwili obecnej kierownik Katedry i Zakładu Medycyny Rodzinnej oraz Regionalnego Ośrodka Kształcenia Lekarzy Rodzinnych. Od 2003 r. rektor Państwowej Medycznej Wyższej Szkoły Zawodowej w Opolu. W latach 1990-2002 był kierownikiem Wojewódzkiego Ośrodka Dializ w Legnicy. W latach 1990-1998 specjalista wojewódzki ds. dializoterapii i nefrologii woj. legnickiego. Potem konsultant regionalny ds. nefrologii oraz medycyny rodzinnej. Od roku 1999 do chwili obecnej - konsultant wojewódzki ds. medycyny rodzinnej woj. dolnośląskiego. Przewodniczący Komitetów Naukowych i Organizacyjnych wielu zjazdów, kongresów i sympozjów, m.in.: obchodów 50-lecia Akademii Medycznej we Wrocławiu (Wrocław, 2000), I i II Kongresu Polskiego Towarzystwa Medycyny Rodzinnej (Wrocław, 2000, 2004), Zjazdu Jubileuszowego z okazji 10-lecia medycyny rodzinnej na Dolnym ląsku (Wrocław, 2005). Autor 515 publikacji, w tym 55 zagranicznych. Redaktor 14 podręczników. Promotor 17 prac doktorskich (13 obronionych, 4 w toku).
Członek wielu towarzystw naukowych krajowych i zagranicznych. Jest współzałożycielem i prezesem (już drugą kadencję) ZG Polskiego Towarzystwa Medycyny Rodzinnej. Jest redaktorem naczelnym czasopisma "Polska Medycyna Rodzinna" (obecnie: "Family Medicine and Primary Care Review") i członkiem komitetów naukowych wielu periodyków medycznych.
Członek Rotary Club - Wrocław. Był prezydentem tego klubu w latach 2004-2005. Jest żonaty, ma dwoje dzieci.

Okulista - myśliwy

Jerzy Szaflik, prof. dr hab. med., specjalista okulistyki, Warszawa.
Urodzony w 1944 r. w Wikłowie. Studia medyczne ukończył w 1969 r. w ląskiej Akademii Medycznej. Przez wiele lat związany z Katedrą i Kliniką Okulistyki w swojej macierzystej uczelni, gdzie w 1990 r. uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. Następnie przeniósł się do Warszawy, gdzie w 1991 r. objął Klinikę (a w r. 1998 Katedrę i Klinikę) Okulistyki II Wydziału Lekarskiego AM. W 1997 r. uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Obecnie oprócz kierowania Katedrą i Kliniką Okulistyki w warszawskiej AM jest też dyrektorem Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego, inicjatorem, organizatorem i dyrektorem Banku Tkanek Oka, członkiem Komitetu Patofizjologii Klinicznej PAN, konsultantem krajowym ds. okulistyki oraz przewodniczącym Polskiego Towarzystwa Okulistycznego. W 2006 r. ukończył Podyplomowe Studium Zarządzania Zakładami Opieki Zdrowotnej w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie.
Jego naukowy dorobek obejmuje ponad 200 publikacji w języku polskim i angielskim, 300 wystąpień na zjazdach i sympozjach krajowych i zagranicznych, współautorstwo 9 podręczników, 3 patentów, 20 filmów naukowych. Jest opiekunem 1 zakończonej habilitacji, promotorem 13 doktoratów oraz recenzentem 21 doktoratów i 11 habilitacji.
Jego oczkiem w głowie jest prywatna klinika, którą kilka lat temu otworzył przy ul. Grzybowskiej w Warszawie. Interesuje się turystyką, podróżami, ale największą jego pozazawodową pasją jest myślistwo.






Źródło: Puls Medycyny

Podpis: Beata Lisowska

Najważniejsze dzisiaj
Puls Medycyny
Inne / Gloria Medicinae 2005
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.