Doniesienia z 78. zjazdu ADA – porównanie head-to-head glarginy U300 i insuliny degludec

Oprac. Emilia Grzela
opublikowano: 12-07-2018, 12:42
aktualizacja: 13-07-2018, 12:42

W czasie 78. zjazdu ADA (Amerykańskiego Towarzystwa Diabetologicznego), który odbył się w dniach 22-26 czerwca 2018 w Orlando na Florydzie, zaprezentowano długo oczekiwane porównanie head-to-head (bez użycia placebo) dwóch analogów insuliny długodziałającej drugiej generacji: glargine U300 (Toujeo) oraz insuliny degludec (Tresiba).

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna

Na 78. zjeździe American Diabetes Association (ADA) w Orlando zaprezentowano wyniki badania BRIGHT, czyli porównania dwóch najnowszych analogów insulin długodziałających, jakie są stosowane na świecie – glargine U300 i insuliny degludec. Wyniki tego badania skomentowali obecni na zjeździe polscy eksperci – prof. dr hab. n. med. Leszek Czupryniak, kierownik Kliniki Diabetologii i Chorób Wewnętrznych Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, i prof. dr hab. n. med. Janusz Gumprecht z Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych, Diabetologii i Nefrologii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach.

Dla lekarzy praktyków szczególnie istotne w wynikach badania BRIGHT były zaobserwowane różnice w ryzyku hipoglikemii powodowanej przez porównywane insuliny. Owe różnice dotyczą ważnego z punktu widzenia pacjenta okresu zwiększania dawki, gdy każdy incydent hipoglikemii może negatywnie wpłynąć na możliwość wyrównania cukrzycy.

Przewaga najnowszych 
analogów insulin

Badanie BRIGHT było pierwszym na rynku porównaniem head-to-head (czyli bez użycia placebo) dwóch najnowszych długo działających insulin: glarginy U300 i degludec 100 j./ml. „Przewaga tych dwóch insulin nad wszystkimi poprzednimi długo działającymi insulinami wynika z mniejszej częstości powodowania hipoglikemii. U300 i degludec to dwa konkurencyjne preparaty, produkowane przez dwie konkurencyjne firmy. Zawsze w takiej sytuacji zastanawiamy się, jaka jest między nimi różnica, jakie korzyści daje ich stosowanie” – przyznaje prof. dr hab. n. med. Leszek Czupryniak, kierownik Kliniki Diabetologii i Chorób Wewnętrznych Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, który uczestniczył w zjeździe ADA.

BRIGHT było dużym badaniem, obejmującym prawie 1000 osób, zrandomizowanych do dwóch grup. Chorzy przyjmowali leki doustne – w ogromnej większości metforminę i pochodne sulfonylomocznika, niektórzy stosowali również analog GLP-1. Pierwszym krokiem do intensyfikacji terapii było wprowadzenie analogu długo działającego. Jedna grupa chorych otrzymywała insulinę glargine U300, druga insulinę degludec w stężeniu 100 j./ml.

Porównanie glargine U300 i degludec pod względem redukcji hemoglobiny glikowanej i częstości hipoglikemii

Protokół badania był bardzo prosty, a początkowe dawki insulin były zgodne z zaleceniami producentów. Glarginę U300 stosowano w stężeniu 0,2 j./kg m.c, a deguldec od 10 j./noc. „Dawki zwiększano, aż osiągnięty został cel leczenia, tzn. gdy glikemia na czczo wynosiła 80-100 mg/dl – relacjonuje prof. Czupryniak. – Po półrocznym trwaniu badania dawka oscylowała wokół 30 j./dobę, czyli trochę więcej niż w przypadku Toujeo (ok. 10 proc.), trochę mniej niż w przypadku Tresiby, ale wynikało to z innej dawki wyjściowej”.

Profesor zauważa, iż jeśli chodzi o skuteczność redukcji hemoglobiny glikowanej, to była ona identyczna dla obu insulin i wynosiła 7,0 proc., co jest znakomitym wynikiem. „Częstość hipoglikemii też na ogół była podobna, aczkolwiek w momencie największego ryzyka niedocukrzenia, gdy chorzy zwiększają dawkę, lepiej wypadała insulina glargine U300. Było to znaczące statystycznie, chociaż niedocukrzenie, zwłaszcza ciężkie, rzadko występowało w obu grupach chorych” – zaznacza prof. Czupryniak.

Gdy glargina podawana była w tradycyjnym stężeniu 100 j./ml, zdecydowanie mniej niedocukrzeń wykazywał degludec. „Badanie natomiast wykazało, że sięganie po glarginę w wyższym stężeniu 300 j./ml stanowi znaczący postęp. Między obiema insulinami można tak naprawdę postawić znak równości ze wskazaniem na mniejszą częstość występowania hipoglikemii w przypadku glarginy U300 w okresie dostosowywania dawki” – wyjaśnia diabetolog.

Badanie BRIGHT pokazało, jak analogi insulin długo działających sprawdzają się 
w codziennej praktyce

„Przez ostatnie dwa lata poznaliśmy dużo ważnych danych dotyczących glarginy U300, dzięki 1, 2 i 3 fazie badań, jak w przypadku każdego nowego leku wchodzącego na rynek – ocenia prof. Czupryniak. – Dobrze poznaliśmy całą serię badań EDITION, przeprowadzanych w Europie z udziałem zarówno chorych na cukrzycę typu 1, jak i 2, a także w krajach azjatyckich (w Japonii)”. Zdaniem profesora, istnieje więc sporo danych, które określa się terminami real-world evidence czy real-world data (czyli danych obserwacyjnych), mówiących, jak lek zachowuje się w codziennej praktyce terapeutycznej w różnych krajach.

„Są to również informacje, jak narzędzia, które otrzymujemy od firm farmaceutycznych oraz zalecenia od towarzystw naukowych dotyczące tego, jak te narzędzia stosować, przekładają się na codzienną praktykę” – mówi prof. Czupryniak. Przytacza jednocześnie przykład z USA, gdzie wykorzystano duże rejestry przy ocenie stopnia wyrównania glikemii u chorych na cukrzycę. „Okazuje się, że mimo ciągłego postępu farmakoterapii i pojawiania się nowych leków doustnych oraz nowych insulin, jedynie 25-30 proc. chorych uzyskuje wyrównanie cukrzycy do 7 proc. Widzimy dzięki temu, jak to, co jest starannie wypreparowane w rzeczywistości badań klinicznych, funkcjonuje w codziennym życiu. Brakowało nam takiego badania jak BRIGHT, które poprzez bezpośrednie porównanie dwóch preparatów oceniałoby ich skuteczność i bezpieczeństwo” – konkluduje prof. Czupryniak.

Co wynika z porównania insulin glargine U300 i degludec – komentarz prof. dr. hab. n. med. Leszka Czupryniaka

 

Współczesna insulinoterapia: dlaczego badanie BRIGHT jest ważne – komentarz prof. dr. hab. n. med. Leszka Czupryniaka

 

Dwa kierunki insulinoterapii – komentarz prof. dr. hab. n. med. Janusza Gumprechta 

Diabetolodzy dyskutują o miejscu klasycznych insulin bazalnych. Okazało się bowiem, że ciągle jest miejsce na ich stosowanie u osób, które nie wykazują zwiększonego ryzyka hipoglikemii na te insuliny. A jednocześnie mamy ultranowoczesne insuliny długo działające drugiej generacji – insulinę glargine U300 i degludec. Rodzi się pytanie, w którą stronę idziemy, chcąc udoskonalić proces insulinoterapii bazalnej. To jest o tyle istotne, że my w dalszym ciągu, mimo złego wyrównania glikemii u chorych dotychczas stosujących terapię doustną dwu- lub trzyetapową, odwlekamy początek insulinoterapii. W przypadku ultranowoczesnych insulin warto się zastanowić, czy są one porównywalne, czy któraś wykazuje jakieś elementy przewagi.

Byliśmy świadkami pierwszego porównania head-to-head insulin glargine U300 i degludec – badania BRIGHT, obejmującego 929 pacjentów, wcześniej leczonych każdym dostępnym lekiem przeciwhiperglikemicznym innym niż insulina. Było to badanie 24-tygodniowe z 12-tygodniowym okresem dopasowania dawki, gdzie pierwszorzędowym punktem oceny było non-inferiority na odcinku 300 w odniesieniu do insuliny degludec w zakresie wyrównania metabolicznego HbA1c.

Drugorzędowym punktem odniesienia była kwestia występowania oraz częstość występowania nocnych i objawowych hipoglikemii. Okazało się, że w całym badaniu – zarówno w części obserwacyjnej, jak i dopasowywania dawki – nie było różnic, jeśli chodzi o częstość występowania epizodów hipoglikemii, niezależnie od stopnia ciężkości. W trudnym dla pacjenta okresie dostosowywania dawki do tej, która będzie kontynuowana w okresie obserwacyjnym, odnotowano istotną przewagę w zakresie częstości występowania hipoglikemii objawowych poniżej 70 mg/dl oraz hipoglikemii w okresie nocnym dla insuliny glargine U300.

Mamy więc dwa przeciwstawne kierunki terapii – klasyczne insuliny i nowoczesne insuliny z określonym wpływem na zmienność glikemii, z płaskim przebiegiem profilu, długim okresem działania i bardzo niskim ryzykiem hipoglikemii, co jest szalenie istotne.

Źródło: Puls Medycyny

Podpis: Oprac. Emilia Grzela

Najważniejsze dzisiaj
Puls Medycyny
Diabetologia / Doniesienia z 78. zjazdu ADA – porównanie head-to-head glarginy U300 i insuliny degludec
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.