Czynniki ryzyka w czerwienicy prawdziwej i istotnej trombocytemii

opublikowano: 21-03-2005, 00:00
Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna
Czerwienica prawdziwa i istotna trombocytemia są przewlekłymi chorobami mieloproliferacyjnymi. Występują z częstością odpowiednio 2,3 i 2,5 na 100 000 osobolat. Obydwie niosą ze sobą ryzyko choroby zakrzepowej, zwłóknienia szpiku i wystąpienia metaplazji nowotworowej.
Celem pracy było określenie oczekiwanej długości życia i wskazanie czynników ryzyka u pacjentów z tymi dwiema chorobami. W badaniu analizowano dane 831 kolejnych pacjentów zdiagnozowanych pomiędzy 1970 i 2002 rokiem, z czego u 396 wykryto czerwienicę prawdziwą, a u 435 - trombocytemię. redni wiek w momencie diagnozy wynosił odpowiednio 59 i 55 lat.
57 proc. chorych z czerwienicą miało co najmniej jeden czynnik ryzyka choroby zakrzepowej (wiek ponad 60 lat lub przebyty epizod naczyniowy). 86 proc. otrzymywało leczenie mielosupresyjne. W momencie zdiagnozowania czerwienicy u 57 proc. chorych rozpoczęto terapię niskimi dawkami aspiryny. Powikłania zakrzepowe występowały znacząco rzadziej u pacjentów poniżej 65 roku życia (odpowiednio 15,3 na 1000 osobolat vs. 29,5 na 1000 osobolat u osób starszych). redni okres przeżycia od momentu diagnozy wynosił 20 lat. W porównaniu z całą populacją, oczekiwana długość życia pacjentów z czerwienicą była statystycznie istotnie skrócona, nawet po znormalizowaniu wyników względem roku kalendarzowego, wieku i płci. Przebyte jeszcze przed zdiagnozowaniem choroby epizody zakrzepowe (np. zawał serca, niedokrwienny udar mózgu, TIA, zakrzepica żył głębokich) stanowiły znaczący czynnik ryzyka zgonu (współczynnik ryzyka 2,2). Białaczki szpikowe ewoluowały z czerwienicy po średnio 14 latach, zwłóknienie szpiku - po 13 latach.
W momencie zdiagnozowania trombocytemii 57 proc. pacjentów miało co najmniej jeden czynnik ryzyka powikłań zakrzepowych (wiek ponad 60 lat, przebyte epizody zakrzepowe, liczba płytek krwi ponad 1500 x 109/l). Leczenie mielosupresyjne stosowano u 81 proc. chorych; pozostałych pacjentów nie leczono. Niską dawkę aspiryny włączono u 79 proc. chorych. redni okres przeżycia od momentu diagnozy wynosił 22,6 lat. Przeżycie to nie różniło się w sposób statystycznie istotny od średniej dla całej populacji, również po znormalizowaniu wyniku względem roku kalendarzowego, wieku i płci. Niezależnymi czynnikami ryzyka przedwczesnego zgonu były epizody zakrzepowe przed diagnozą trombocytemii (współczynnik ryzyka 2,0) oraz płeć męska (współczynnik ryzyka 1,8). Białaczki szpikowe u pacjentów z trombocytemią diagnozowano po średnio 14,5 roku, a zwłóknienie szpiku - po 10,9 roku.
W porównaniu z pacjentami z trombocytemią, pacjenci z czerwienicą znacznie częściej występowała u nich białaczka szpikowa lub zwłóknienie szpiku. Z tego też powodu ich oczekiwana długość życia była proporcjonalnie niższa. Obydwie grupy miały natomiast porównywalne ryzyko rozwoju nowotworów litych. (MPK)
Źródło; Am. J. Med. 2004, 117: 755-761.

Źródło: Puls Medycyny

Najważniejsze dzisiaj
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.