Chorzy na otyłość olbrzymią mają utrudniony dostęp do usług zdrowotnych

IKA
opublikowano: 02-11-2017, 00:00

Niedostateczne rozpowszechnienie wiedzy o chorobie, zaledwie kilkunastu specjalizujących się w jej leczeniu lekarzy obesitologów, braki w wyposażeniu placówek – to problemy, jakie napotykają chorzy na tzw. otyłość olbrzymią.

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna

Przeprowadzony przez rzecznika praw pacjenta (RPP), inspirowany działaniami Fundacji OD-WAGA monitoring wykazał, że służba zdrowia nie jest przygotowana do opieki nad osobami z otyłością. Z przyjętego w lipcu przez Radę Ministrów rocznego sprawozdania rzecznika praw pacjenta wynika, że coraz częściej osoby otyłe sygnalizują problem braku dostępności do świadczeń zdrowotnych.

„Zgłoszenia pacjentów dotyczyły głównie niedostosowanego dla osób z otyłością sprzętu diagnostycznego, takiego jak tomograf komputerowy oraz rezonans magnetyczny, ale także np. braku w szpitalu łóżka o odpowiednich parametrach udźwigu czy też niedostosowanego dla osoby z otyłością fotela stomatologicznego. Brak odpowiedniego sprzętu dla pacjentów chorujących na otyłość może oznaczać ograniczenia w możliwości wykonania konkretnego badania, a co za tym idzie osoby te mogą nie być w wystarczający sposób objęte opieką zdrowotną” – komentuje Krystyna Barbara Kozłowska, p.o. RPP.

Według danych RPP, w woj. lubelskim, śląskim, świętokrzyskim i wielkopolskim nie ma łóżek o odpowiedniej nośności (od 150 do 300 kg). W ośmiu województwach bardzo otyli chorzy pozbawieni są dostępu do aparatu wykonującego pozytonową tomografię emisyjną, który miałby odpowiednie dla nich parametry. W całym kraju dostępnych jest zaledwie kilka bariatrycznych karetek pogotowia, a także  kilka stołów operacyjnych o nośności przekraczającej 300 kg. Dające realną szansę na poprawę stanu zdrowia operacje bariatryczne, których przeprowadzanie determinuje m.in. odpowiedni udźwig i funkcjonalność stołów operacyjnych, wykonuje tylko ok. 30 szpitali. W Polsce nie ma także wystarczającej liczby lekarzy specjalizujących się w leczeniu otyłości, szczególnie otyłości tzw. olbrzymiej i skrajnie olbrzymiej. 

Zabiegi bariatryczne mają istotne znaczenie dla tych chorych. Ministerstwo Zdrowia oddzieliło chirurgię bariatryczną od chirurgii ogólnej, tworząc od stycznia 2017 r. nowy system refundacji zabiegów bariatrycznych. Według opracowania Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji, powołującej się na raport HTA (Health Technology Assessment), a także badania światowe, tego typu zabiegi są najskuteczniejszą metodą leczenia otyłości III stopnia i jej powikłań. Przeprowadzenie operacji oraz opieka hospitalizacyjna wymagają wyposażenia szpitala w odpowiedni sprzęt, m.in. łóżka, stoły operacyjne, stoły do zabiegów ambulatoryjnych czy sprzęt diagnostyczny. Rocznie w Polsce przeprowadza się jedynie 2-3 tys. takich zabiegów.

Zdaniem Fundacji OD-WAGA, potrzebne są działania zmierzające do zniwelowania problemu ograniczeń w korzystaniu z usług medycznych dla chorych na otyłość olbrzymią. Niezbędne jest wyrównanie ich szans do gwarantowanego prawnie dostępu do ochrony zdrowia. Przy stale rosnącej skali otyłości w społeczeństwie konieczne jest natychmiastowe podjęcie działań zapobiegających wykluczeniu osób z tą chorobą, jeśli chodzi o dostęp do usług i odpowiedniego dla nich sprzętu medycznego.

Wskazania do operacyjnego leczenia otyłości

  • wiek 18-60 lat,
  • otyłość III stopnia (BMI ≥40) lub II stopnia (BMI 35,0-39,9) z występującymi powikłaniami (np. cukrzyca typu 2, nadciśnienie tętnicze, zwyrodnieniowe choroby stawów), których przebieg mógłby ulec poprawie w wyniku redukcji masy ciała,
  • ponowny przyrost masy ciała po jej znacznym ubytku w wyniku leczenia zachowawczego,
  • wszystkie niechirurgiczne metody zostały wypróbowane oraz zastosowane przez co najmniej 6 miesięcy, ale zawiodły w osiągnięciu lub utrzymaniu klinicznie korzystnej utraty masy ciała,
  • nie ma przeciwwskazań ogólnych do znieczulenia i zabiegu chirurgicznego,
  • pacjent ma świadomość konieczności zaangażowania się i rozumie potrzebę długotrwałej kontynuacji leczenia. 

Wskazania do operacji bariatrycznych u chorych powyżej 60. roku życia powinny być rozpatrywane indywidualnie. W tej grupie chorych należy wykazać przewagę korzyści z zastosowanego leczenia nad ryzykiem operacji. U osób starszych głównym celem operacji jest poprawa jakości życia, natomiast wydaje się być mało prawdopodobne przedłużenie ich życia.

Źródło: Zasady postępowania w nadwadze i otyłości w praktyce lekarza rodzinnego, Wytyczne Kolegium Lekarzy Rodzinnych w Polsce, Polskiego Towarzystwa Medycyny Rodzinnej, Polskiego Towarzystwa Badań Nad Otyłością.

Źródło: Puls Medycyny

Podpis: IKA

Najważniejsze dzisiaj
Tematy
Puls Medycyny
Gastroenterologia / Chorzy na otyłość olbrzymią mają utrudniony dostęp do usług zdrowotnych
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.