Choroba Parkinsona dotyka również młodych ludzi

  • Iwona Kazimierska
opublikowano: 04-12-2012, 13:40

Choroba ta zazwyczaj ujawnia się między 40 a 60 rokiem życia i cierpią na nią częściej mężczyźni niż kobiety. Jednak lekarze coraz częściej diagnozują parkinsona u osób, które są znacznie młodsze, nie przekroczyły nawet 20 roku życia.

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna

Chociaż od opisania choroby Parkinsona minęły już prawie dwa wieki, do dzisiaj nie są znane jej przyczyny. Rozważa się udział czynników genetycznych, wpływ toksyn środowiskowych, stres oksydacyjny i czynniki zapalne.

Parkinson rozwija się powoli. Pierwszym, zazwyczaj najbardziej widocznym objawem dla pacjenta i otoczenia, jest drżenie ręki, któremu może towarzyszyć spowolnienie ruchowe i zwiększone napięcie mięśni. Bywa jednak tak, że choroba zaczyna się nietypowo, np. depresją, zaburzeniem rozpoznawania zapachów, czy też zaburzeniami snu. Początkiem może też być ból, który błędnie rozpoznawany jest jako rwa kulszowa czy barkowa, a także ból odkręgosłupowy. Powszechnie uważa się, że choroba jest przypadłością tylko i wyłącznie wieku podeszłego, jednak jest to pogląd błędny. Jest duża grupa osób, u których parkinsona rozpoznano przed 40 rokiem życia.

„Pierwsze symptomy choroby pojawiły się w wieku 40 lat. Zauważyłem, że moje pismo jest coraz drobniejsze i mniej wyraźne. Zaczęła mi drżeć prawa ręka w czasie zdenerwowania, podniecenia, stresu itp. Jeden ze specjalistów, do którego skierował mnie lekarz rodzinny, stwierdził, że jest to tzw. drżenie samoistne. Przepisał propranolol i zalecił mniej stresujących sytuacji. Niestety, objawy nie ustępowały, a lekarz nie potrafił postawić właściwiej diagnozy. Tymczasem choroba postępowała: zmieniła mi się mimika twarzy, poruszałem się z trudem - bez balansowania górnymi kończynami podczas chodzenia. Podczas standardowych badań lekarz medycyny pracy skierował mnie na szczegółowa diagnostykę. Lekarz neurolog, po przeprowadzeniu szeregu specjalistycznych badań, zdiagnozował u mnie chorobę Parkinsona” - mówi jeden z pacjentów należących do Mazowieckiego Stowarzyszenia Osób z Chorobą Parkinsona.

Rozpoznanie choroby Parkinsona opiera się tylko i wyłącznie na podstawie kryteriów klinicznych. Lekarz neurolog dokonuje tego opierając się na stwierdzeniach, że występują przynajmniej dwa z trzech podstawowych objawów choroby (drżenie spoczynkowe, sztywność lub spowolnienie ruchowe), brak innych objawów neurologicznych, postępujący przebieg choroby, dobra odpowiedź na leczenie. Oprócz podstawowych ruchowych objawów często występuje również zespół depresyjny, zespół otępienny oraz zaburzenia wegetatywne, do których zalicza się ślinotok, trudności w przełykaniu, łojotok, trudności w oddawaniu moczu i seksualne (impotencja), hipotonię ortostatyczną oraz zaparcia.

Choroba Parkinsona występuje w populacji ogólnej z częstością 0,15 proc. Wśród osób powyżej 70. roku życia częstość występowania parkinsona jest aż dziesięciokrotnie większa. Z drugiej strony coraz częściej zdarzają się przypadki początku parkinsonizmu przed 20. rokiem życia. Zazwyczaj u młodszych osób szybko pojawiają się takie powikłania ruchowe, jak fluktuacje stanu ruchowego oraz ruchy mimowolne, zwane dyskinezami. U młodszych chorych częściej występuje dodatni wywiad rodzinny, co świadczy o genetycznym podłożu choroby.

Znamy już geny, których mutacje związane są z zachorowaniem na chorobę Parkinsona o wczesnym początku, jest to m.in. gen PARK2. Parkinsonizm o wczesnym początku wiąże się z nieco szybszym przebiegiem choroby, ale zazwyczaj także z lepszą odpowiedzią zarówno na leczenie farmakologiczne jak i operacyjne.

Źródło: Puls Medycyny

Podpis: IKA

Najważniejsze dzisiaj
× Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.