Siatki chirurgiczne w chirurgii uroginekologicznej: czy są bezpieczne?

W chirurgii uroginekologicznej coraz częściej wykorzystuje się siatki chirurgiczne. Wzrosła też liczba zgłaszanych powikłań takich jak zakażenia, erozja siatki, ekspozycja siatki, kurczenie się siatki, ból i zaburzenia czynności płciowych. Czy siatki chirurgiczne są bezpieczne?

Komisja Europejska zleciła swojemu niezależnemu Komitetowi Naukowemu ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia (SCENIHR) ocenę zagrożeń dla zdrowia związanych ze stosowaniem siatki chirurgicznej.

Przeanalizowano różne metody leczenia zaburzeń czynności przepony miednicznej, biorąc pod uwagę zarówno niechirurgiczne, jak i chirurgiczne metody leczenia oraz różne rodzaje siatek. Opinia koncentruje się na zagrożeniach zdrowotnych związanych ze stosowaniem siatek w chirurgii uroginekologicznej, jak można wyodrębnić grupy pacjentów wysokiego ryzyka oraz jakie są potrzeby w zakresie oceny zagrożeń.

SCENIHR stwierdził, że wyniki kliniczne po wszczepieniu siatki zależą od właściwości materiału, projekt produktu, całkowitego rozmiaru siatki, drogi wszczepienia, cech pacjenta, zabiegów wykonanych równolegle (np. wycięcie macicy) i doświadczenia chirurga – przy wyborze odpowiedniego leczenia powinny zostać wzięte pod uwagę wszystkie te czynniki.

Przy ocenie zagrożeń dla zdrowia wynikających z użycia siatek syntetycznych konieczne jest wyraźne oddzielenie drobniejszych zagrożeń związanych z operacjami pętlowymi w przypadku wysiłkowego nietrzymania moczu (NTM) od zagrożeń towarzyszących zabiegom wszczepienia siatki w przypadku wypadania narządów miednicy.

W oparciu o wyniki swojej analizy SCENIHR popiera dalsze stosowanie zabiegu zakładania pętli syntetycznej w przypadku wysiłkowego NTM, gdyż zabieg ten szeroko się przyjął, a jego skuteczność i bezpieczeństwo u większości pacjentów z umiarkowanym lub poważnym wysiłkowym NTM zostały udowodnione, o ile zabieg przeprowadza doświadczony i odpowiednio wykwalifikowany chirurg.

SCENIHR nie popiera stosowania siatki syntetycznej drogą przezpochwową w przypadku leczenia wypadania narządów miednicy.   Z racji zwiększonego ryzyka związanego z tego rodzaju zabiegami chirurgicznymi powinno się je stosować wyłącznie wtedy, gdy innego rodzaju zabiegi chirurgiczne zawiodły lub istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że się nie powiodą.

Z oceny zgłoszonych zagrożeń wynika, że siatki z polipropylenu typu 1 są najwłaściwszymi siatkami syntetycznymi do użytku dopochwowego a polipropylen typu i poliester typu 3 – do wprowadzania droga brzuszną.

Zaleca się ograniczenie ilości używanej siatki we wszystkich zabiegach, w których jest to możliwe, oraz wprowadzenie systemu certyfikacji chirurgów w oparciu o istniejące międzynarodowe wytyczne oraz we współpracy z odpowiednimi europejskimi stowarzyszeniami chirurgicznymi.

za ec.europa.eu

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Wszelkie prawa w tym Autora, Wydawcy i Producenta bazy danych zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów zabronione.

Komentarze

Polecamy

Newsletter

Zapisz się do bezpłatnego newslettera Pulsu Medycyny.
Podaj swój email.